Η Κύπρος τιμά σήμερα 30 Αυγούστου 2021, τον γερουσιαστή Robert Menendez.
(Αφιερωμένο σε έναν φίλο, που περνά δύσκολες στιγμές)
Στα χρόνια της αθωότητας, ανάμεσα στα σύνεργά μας ήταν ένα άδειο σπιρτόκουτο κι ένα κουβαράκι με λεπτό σπάγκο. Με αυτά τα ευτελή πραγματάκια κι άλλα παρόμοια χτίζαμε την καθημερινή μας ευτυχία. Τρέχαμε στον κάμπο και στο κοντινό δάσος, άλλες φορές κυνηγώντας πουλιά με σφενδόνες άλλες φορές τρέχοντας με τις αυτοσχέδιες λιμουζίνες, που φτιάχναμε με τενεκεδάκια, κι άλλες πάλι φορές κυνηγούσαμε σταυροκότσια, την ώρα που αυτά απολάμβαναν τον χυμό των μωβ λουλουδιών των γαϊδουράγκαθων ή των αγριαγκινάρων. Τα σέπαλα των λουλουδιών αυτών ήταν σαν βελόνες, μας τρυπούσαν κάποτε τα δάκτυλα, ωστόσο κατορθώναμε να συλλάβουμε κάποια από αυτά και αμέσως να τα φυλακίσουμε στα σπιρτόκουτά μας χωρίς καμιά λύπηση.
Η επόμενη κίνηση ήταν να δέσουμε το σταυροκότσι μας στο ένα άκρο του σπάγκου. Άρχιζε τότε η απεγνωσμένη προσπάθειά του να απομακρυνθεί, μάταια όμως, γιατί το άλλο άκρο το κρατούσαμε σταθερά τυλιγμένο στην παλάμη μας, κι έτσι πετούσε κυκλικά, στο μήκος του σπάγκου, πάνω απ΄τα κεφάλια μας, και η κίνηση των φτερών του προκαλούσε έναν χαρακτηριστικό βόμβο. Κάποτε μας ξέφευγε κανένα και τότε το βλέπαμε που απομακρυνόταν σέρνοντας τα δεσμά του για το υπόλοιπο της ζωής του ή μέχρι να αγκυλωθεί σε κάποιο κλαδί και να μείνει εκεί κρεμασμένο κι άψυχο να το πετάει εδώ κι εκεί ο άνεμος. Χωρίς καθυστέρηση όμως, κάποιο άλλο σταυροκότσι από το σπιρτόκουτο έπαιρνε τη θέση του και ξανάρχιζε η ίδια ιστορία, μέχρι πάλι, που κάποια λανθασμένη απότομη κίνηση το απελευθέρωνε αλλά χωρίς το μισό του σώμα, που έμενε νεκρό στην άκρη του σπάγκου κι έπεφτε στο χώμα. Το μισό σταυροκότσι, με τον σταυρό τού μαρτυρίου του στην πλάτη, πετούσε τριγύρω μας, προσπαθώντας να κρατήσει την ισορροπία του, κάποτε έπεφτε στο χώμα μα αμέσως απογειωνόταν σαν μεθυσμένο κι απομακρυνόταν.
Αυτή την εικόνα θυμήθηκα σήμερα το πρωί ακούγοντας μια είδηση στο ραδιόφωνο, που μου προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση. Η μικρή μας πατρίδα, πληγωμένη εδώ και σαράντα εφτά χρόνια, με δεμένο το μισό της σώμα στα άρματα των μεγάλων δυνάμεων, που τη σέρνουν εδώ κι εκεί, προσπαθεί να επιβιώσει. Όπως ακριβώς το σταυροκότσι. Όπως το μισό σταυροκότσι, με τον σταυρό στην πλάτη στην άκρη της κλωστής του. Αυτή η μικρή πληγωμένη, μισή πατρίδα τιμά σήμερα, με τον Μεγαλόσταυρο της πλάτης της, έναν πολύ μεγάλο φίλο της: τον γερουσιαστή Robert Menendez.
