Έτσι θα ήθελα να τιτλοφορήσω ένα σχόλιο για τούτη την νέα ανερχόμενη Καλλιτέχνιδα. Όχι μόνον της Ποίησης αλλά της όλης Δημιουργίας, της Έμπνευσης που στεριώνει το κουράγιο στους Νέους για να ξεχωρίζουν στο θαμπό και αβέβαιο σήμερα.
Η Δάφνη Νικήτα, γνωστή και οικεία για μένα από τα χρόνια που ζούσα στη Λευκωσία δίπλα – ευτυχώς – σε ξεχωριστούς πολίτες της. Η Δάφνη, μια φιγούρα των Εκθέσεων ζωγραφικής, των προσεγμένων Αναφορών σε καλλιτεχνικά δρώμενα, των εκπομπών στο Ραδιόφωνο που ξεχώριζαν από την ευαισθησία της, των κειμένων της και γενικά της ζωγραφιάς που έφερνε στα μάτια μας η παρουσία της…
Αυτή η Δάφνη έχει ήδη στο ενεργητικό της μια καλή σοδειά ποιημάτων με παλμό συγχρονισμένο στον ταλαίπωρο Χρόνο που ζούμε, αλλά και στον επιθυμητό χωροχρόνο που φωτίζει το μπλε της Ελπίδας. Αναφέρεται σε ένα άλλο κόσμο που γνωρίζει τα γύρω του, αλλά διαφεύγει στην ατμόσφαιρα του ξεχωριστού, του ποιητικού, του ερωτικού, που γεννάει Ελπίδες και Ερωτήματα αναπάντητα.
Έχει στο νου της – θαρρώ- όταν γράφει ποιήματα λιτά και σταράτα αυτό το Άλλο που δεν είναι ψευδαίσθηση αλλά υπαρκτή Αναζήτηση. Το μπλε αιώνιο φως δίνει ουσία πέρα από το σώμα, μας λέει ως διευκρινιστική Επωδός στη τελευταία Συλλογή της.
Η ομορφιά βρίσκεται στην σιωπή που μοιράζεται. Μα μοιράζεται η σιωπή; Ναι, ναι μοιράζεται στους μυημένους. Αυτός είναι ο κρίκος σύνδεσης του Ποιητή με την πεζή πραγματικότητα που αφυδατώνει ψυχές. Να σου δίνει μηνύματα ή και ραπίσματα με τη γραφή για να ζωντανεύουν οι στίχοι την Αναζήτηση.
Αλίμονο. Τι θα γινόμαστε χωρίς αυτήν την διαρκή ανακατωσούρα του μέσα μας διαλόγου; Σκεφτείτε τη σκηνή που περιγράφει ο στίχος: «Νόμισαν πως η νίκη ήρθε νωρίς (σελ. 13). Και αυτοί που το νόμισαν να βλέπουν όσα περιγράφει: « η δύναμη της μπότας πάνω στο σβέρκο της χώρας»… Νομίζεις πως ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια σου σκηνές από τους πρόσφατους, τους καθημερινούς πολέμους που αραδιάζουν οι τηλεοράσεις πλουσιοπάροχα στα δελτία τους.
Όμως διαφεύγει ο νους και στις άλλες σκηνές, τις «οικείες». Τις εικόνες του κατατρεγμού του νησιού της. Η Κύπρος του πολέμου δεν είναι μακρυά με τα όσα βίωσαν όσοι έχουν Μνήμη. Είναι εδώ, είναι παρούσα τραγωδία με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα νέα παιδιά της, όπως η Δάφνη Νικήτα.
Αυτό σημαίνει να ζεις στον παλμό του Καλλιτέχνη. Συλλαμβάνεις εικόνες του παρελθόντος που πονάνε, τις βάζεις δίπλα σε σημερινές που επίσης «στάζουν αίμα» και ταυτόχρονα «διαφεύγεις» σε ένα «μπλε νεφέλωμα» που δροσίζει το στοχασμό για να μπορεί να συνάξει τα ψήγματα της Ελπίδας, της Ζωής.
Μέγα το της Ποίησης Κράτος Αγαπητή μου Δάφνη. Μέγα το Εύσημο από μας τους αδαείς. Δέος φέρνει ο Στοχασμός του Ποιητή. Δέηση η φωνή μας. Μη σταματάς.
