Η «Ρόουζ» του Μάρτιν Σέρμαν, με τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη στον φερώνυμο ρόλο, παρουσιάζεται από το Σατιρικό Θέατρο στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κύπρια 2021 από τις 24 Σεπτεμβρίου. 

Την παραγωγή που παρουσιάστηκε το 2019 στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο στην Αθήνα σκηνοθετεί ο Νίκος Καραγέωργος σε μετάφραση Μιμής Ντενίση. Το έργο δίνει την ευκαιρία στην σπουδαία ηθοποιό για ένα ρεσιτάλ ερμηνείας, υποδυόμενη μια 80χρονη Εβραία, η οποία ανατρέχει στο ταξίδι της ζωής της, ξεδιπλώνοντας το παρελθόν της.

Σχολιάζει με ευαισθησία, συγκίνηση αλλά και χιούμορ όσα συνέβησαν δίπλα και μέσα της σε μια ολόκληρη ζωή: Τα νεανικά της χρόνια στην Ουκρανία, το πέρασμα στην Πολωνία λίγο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Ολοκαύτωμα, τη φυγή στην Αμερική και την καινούρια ζωή. Mια ζωή δεκαετιών με πολλές κοινωνικές αλλαγές.

Θυμάται όσα έζησε και παρ’ όλο που τη γονάτισαν, δεν την κατακερμάτισαν, αλλά της χάρισαν ένα μοναδικό κριτήριο κι έναν τρόπο σκέψης για την αξία της ίδιας της ζωής κι εκείνο το αίσθημα της δικαιοσύνης, που χαρακτηρίζει τους σπουδαίους, που ο πόνος τους κάνει «Ανθρώπους» και ο φόβος θαρραλέους απέναντι στις επιταγές μιας μοντέρνας εποχής, που έχει χάσει πια κάθε στόχο και κάθε πρόσημο.

Συντελεστές

Μετάφραση: Μιμή Ντενίση

Σκηνοθεσία: Νίκος Καραγέωργος

Σκηνικά: Δημήτρης Δήμας

Μουσική: Νίκος Σπυλιώτης

Video art: Χρήστος Καρτέρης

Φωτισμός: Βικέντιος Χριστιανίδης

Κατασκευή σκηνικού: Γιώργος Χριστιανόπουλος

  • Λευκωσία, Σατιρικό Θέατρο, 24, 25 & 26 Σεπτεμβρίου, 8.30μ.μ.
  • Λεμεσός, Θέατρο Ριάλτο, 27 Σεπτεμβρίου, 8.30μ.μ.
  • Λάρνακα, Δημοτικό Θέατρο Γιώργος Λυκούργος, 28 Σεπτεμβρίου, 8.30μ.μ.

Εισιτήρια €15/€10 μειωμένο από τα γραφεία της ACS COURIER παγκύπρια και ηλεκτρονικά στο tickethour / τηλ: 77777040.

Η είσοδος στις παραστάσεις του φεστιβάλ επιτρέπεται με την παρουσίαση SafePass.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Σίβα στα εβραϊκά σημαίνει το ξενύχτι του νεκρού. Στα τέλη του περασμένου αιώνα και στις αρχές του 21ου, μια γυναίκα γύρω στα ογδόντα κάνει Σίβα σ’ ένα πρόσωπο που δε θα μάθουμε ποιο είναι παρά μονάχα στο τέλος του έργου. Κατά τη διάρκεια αυτής της βραδιάς θυμάται, άλλοτε με βαθιά συγκίνηση κι άλλοτε με φοβερό χιούμορ, την πολύπαθη ζωή της, τον ξεριζωμό από την πατρίδα της, τους έρωτές της, την οικογένειά της, τα παιδιά της… 

Αυτή θυμάται και μαζί της εμείς, ως θεατές, γνωρίζουμε σημαντικά ιστορικά γεγονότα που πέρασαν από πάνω της και παρόλο που τη γονάτισαν, δεν τη συνέτριψαν, αλλά αντίθετα της χάρισαν από τη μια ένα μοναδικό κριτήριο κι έναν τρόπο σκέψης που επικεντρώνεται στην αξία της ίδιας της ζωής κι από την άλλη εκείνο το αίσθημα της δικαιοσύνης που χαρακτηρίζει τους σπουδαίους, εκείνους που ο πόνος τους κάνει «Ανθρώπους» και ο φόβος θαρραλέους απέναντι στις επιταγές μιας μοντέρνας εποχής που έχει χάσει πια κάθε στόχο.