Η ζωή, η ζωή μας, σε μία ύστατη εποχή που μας σαρώνει μέχρι την ευτυχή έκβαση (διά μέσου της επιστήμης) ή το τελευταίο «χαίρε».
Οι νύχτες είναι ήσυχες πια. Ο βόμβος της λεωφόρου κάτω από το σπίτι που μένω σταματάει ξανά γύρω στις εννιά παρά κάτι και ο ιστός των υγειονομικών απαγορεύσεων υφαίνεται μέσα στα διαμερίσματα, μέσα στις κουζίνες και στα ορθοπεδικά κρεβάτια – είναι η δεύτερη φορά μέσα σ’ αυτή την χρονιά (που έσκασε σαν φάρσα) που η παλιά έκσταση της εσωτερικότητας, του μοναχισμού και των παρτίδων που ανοίγονται με τους εαυτούς που μπορούν και αντέχουν άλλους εαυτούς, ξένους, με αφορμή την τόση ελευθερία, τον τόσο χρόνο που μας δίδεται να συναντηθούμε με τον ξεχασμένο μας χαρακτήρα που λησμονούμε όταν υπάρχει εξωστρέφεια, περίπατοι, παρέες και κοινωνικά αναίτια πήγαινέλα. Το έργο παίζεται με χαμηλωμένη ένταση. Για τους φιλοπερίεργους της ψυχολογίας είναι μία αφορμή για «διδακτορικό» – ούτε λύπες ούτε χαρές στο αναγκαστικό lockdown, κάτι ενδιάμεσο που πάντα σε πιλάτευε αλλά έμενε στην άκρη και σκεπαζόταν πρόσωπο στο πρόσωπο συνύπαρξη στην συνύπαρξη δείπνο στο δείπνο. Είναι οι σκέψεις που επιστρέφουν δριμύτερες και τρέφονται απ’ τη νύχτα. Ευκαιρία για λίγα αιωρούμενα βλέμματα σε ένα συγκεκριμένο σημείο στον τοίχο απέναντι που σου έδωσε κι άλλες «λύσεις» στο παρελθόν, μερικές ταινίες, περισσότερα βιβλία – ουδέν κακό.
Η σειρά «Borgen» του Netflix -με ωριαία περίπου επεισόδια στη διάρκειά της, στον ένα της κύκλο- είναι μία από εκείνες που δεν προτείνει κανένα mainstream site και κανένας influencer· είναι inside information – κανένα «αναμάσημα» έτοιμης τροφής και μετάφρασης κειμένων ξένων δημοσιογράφων δεν θα ασχολιόταν με μία δανέζικη σειρά με δανούς ηθοποιούς, δανέζικη σκηνοθεσία και σενάριο και λογική «βόρεια» αφού υπάρχει το αμερικανικό και υψηλότατου μπάτζετ αντίστοιχο -αν και παλιό πια- «House of cards» για τους λάτρεις του είδους. Αλλά το «Borgen» είναι το αουτσάιντερ-αριστούργημα: Με αποσβολωτική φωτογραφία και μοντάζ-ποίημα, μέτριους ηθοποιούς αλλά εξαίσιους διαλόγους που είναι σα να γράφτηκαν λέξη λέξη όπως σμιλεύονται οι βελονιές σε εργόχειρο, η δανέζικη αυτή έκπληξη υφαίνει τον νεορεαλισμό της τηλεοπτικής δημιουργίας που αποσπά από τα πολιτικά τεκταινόμενα αυτό που απαιτούν οι πραγματικές συνθήκες δολοπλοκίας και χειρισμού καταστάσεων των πολιτικών και της (κάθε) κυβερνητικής γαλιφιάς που κρατάει την εξουσία μέσω της ίντριγκας και των «υπόγειων» σκακιστικών της μεθόδων – νήπια οι Κύπριοι του «This is Cyprus» μπροστά στους Ευρωπαίους που είναι μαέστροι στην απάτη και με αυθάδεια λογιστικά «νόμιμοι» κι αμόλυντοι τύποις.
Τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ πια. Συνεχίζουν, βεβαίως, να αλλάζουν. Παρά τη λογική πως όλα μπαίνουν σε μία ιδιότυπη πια σειρά σκέψης που επιτρέπει ένα φως ελπίδας – κυρίως, μέσω της Ιατρικής, της επιστήμης, αυτό στο οποίο έμαθε ο άνθρωπος να στηρίζεται και είναι ό,τι πιο σοβαρό υπάρχει σ’ αυτό τον κόσμο. Οι συνωμοσιολόγοι, οι εν κόσμω «προφήτες» και προφήτες, επιμένουν φυσικά· λένε πως αυτό που βιώνουμε είναι το προχώλ του σαλονιού της μοίρας μας, εκεί όπου θα παιχτούν σε λίγους μήνες όλα με κρότο – in the hard way. Το YouTube, με το απίθανο λογισμικό του, ήδη μέσω του γκουγκλαρίσματος των προηγούμενων ημερών μού «προτείνει» όσους σμίγουν σε θολωμένα νερά και αποκτούν «κοινό» φανατικό: Τις εκπομπές του Γιώργου Τράγκα στο Βεργίνα TV, τους λόγους του Μόρφου Νεόφυτου σε εκκλησίες που ανεβάζουν ως ηχητικά ντοκουμέντα οι πιστοί του (ίσως οι περισσότεροι που έχει σήμερα Ιεράρχης στην Κύπρο, ισόποσα lovers and haters), τις ημερήσιες προβλέψεις της Άσης Μπήλιου από το καινούργιο της site και μερικά της Πατέρα. Προφανώς όλα αυτά δεν έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους – σύμφωνα με τον κοινό νου. Αλλά, η «έξυπνη» λογική της θηριώδους σε συνταιριάσματα εφαρμογής κρίνει πως πρέπει κάπου να συντίθενται με μία σχέση αλληλεπίδρασης. Καμιά φορά έχουν και ενδιαφέρον – λειτουργούν ενίοτε και ως ένοχη απόλαυση μερικά βράδια αυπνίας, όπως κάποιοι φίλοι μου παρακολουθούν τα τηλεμάρκετινγ. Όμως, αν δεν είσαι αγράμματος ή υπό ψυχολογική πίεση -αν και λογικός στη βάση σου- όλα αυτά πρέπει να είναι σαν ποπ κορν στον κινηματογράφο που ποτέ δεν γεμίζει το στομάχι μιας και μερικές νιφάδες ποτέ δεν αντικαθιστούν το γεύμα – τόσο όσο, δεν είναι για χόρταση ούτε για αφορμή εκνευρισμού ή λοιδορίας. Βεβαίως, ο Κώστας Λεφάκης που σήμερα δίνει συνέντευξη στο «Down Town» και προβλέπει τα χειρότερα (σε αυτό συμφωνεί και ο Μόρφου που επικαλείται πολλά ανομολόγητα -ήδη, εξηγεί, μπαίνουμε ταχύτατα σ’ έναν ιδιόμορφο Γ’ Παγκόσμιο- καθώς κάνει ένα επιβεβαιωμένο «χμμμμ» κατά τη διάρκεια των προφητικών του προτάσεων σαν ένα τικ της εκφοράς του λόγου του) είναι ένας άνθρωπος που όποτε του ζήτησα να συνταιριάξει Δία-Πλούτωνα-Κρόνο και μαθηματική λογική ποτέ δεν «έπεσε έξω» – ένας επαγγελματίας Κάλχας των καιρών. Ευελπιστώ πως τώρα θα ‘ναι η πρώτη φορά αποτυχίας του – αμήν.
Αλλά, κι αν πράγματι όλα τελειώνουν εδώ, αν θα ‘ρθει όντως το τέλος του κόσμου όπως τώρα τον βιώνουμε, πείνα και σεισμός και φτώχια και ταλαιπωρία και πόλεμος μέχρι που ο Θεός μάς λυπηθεί και απελευθερωθούμε από τα δεινά αφού θα μας επηρεάζουν ξώφαλτσα σε αντίθεση με τους Τούρκους που θα χωριστούν σε κομμάτια και θα συρθούν ταπεινωμένοι -κατά τους θυμόσοφους πάντα, λέξη λέξη τα γράφω, μην παρεξηγηθώ- ας είμαστε, αφού το κάρμα μας προαποφάσισε, οι μάρτυρες των πεπραγμένων και μελλούμενων, ας είμαστε εκείνοι που θα κοινωνήσουν τα κακά που θα γίνουν καλά, μάρτυρες της Ιστορίας που δεν αστειεύεται, μάρτυρες αμαρτωλοί που θα σμίξουν έπειτα γι’ αυτούς τα νερά της δημιουργίας και ο εν τη γη παραδεισένιος παράδεισος· κι ας ελπίσουμε πως μετά τα δεινά θα ξαναγίνουμε ηδονικοί, ζωώδεις και αυθεντικοί όπως ταιριάζει στην ανθρώπινή μας φύση που θα κοχλάζει πάντα αίμα – αμήν και πάλι αμήν.
xatzigeorgiou@yahoo.com
Φιλελεύθερα, 6.12.2020.
