Είναι τα τελευταία λόγια του συνταγματάρχη Κουρτς, που ψιθυρίζει ο Μάρλον Μπράντο στην τελευταία σεκάνς της ταινίας «Αποκάλυψη, τώρα».
Ο σπουδαίος δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ, ένας άνθρωπος που γνωρίζει όσο ελάχιστοι τις πραγματικότητες στο Λίβανο και τη Μέση Ανατολή, έγραφε πριν μερικούς μήνες ότι αγαπημένο χόμπι της χώρας είναι να ξεχνά την ιστορία και να ελπίζει σε καλύτερες μέρες, εκφράζοντας την απαισιοδοξία του για το πώς μπορεί να αλλάξει το σαθρό σύστημα πίσω από το εύθραυστο κράτημα της χώρας αυτής στην πραγματικότητα. Και να που η χώρα προσγειώθηκε ξανά στην πραγματικότητα με τον πιο επώδυνο τρόπο.
Η τρίτη χειρότερη μονοκόμματη καταστροφή πόλης στην Ιστορία –υποψιάζεστε ποιες είναι οι άλλες δυο- ξεπερνά κάθε φαντασία και σμπαράλιασε την κυνικότητα ακόμη κι εκείνων που βίωσαν λουτρά αίματος στον εμφύλιο, στον πόλεμο με το Ισραήλ, ή στη σφαγή στη Σάμπρα και τη Σατίλα. Όμως οι ρίζες του κέδρου είναι γερές και μοιάζουν να ποτίζονται από τον τρόμο.
«Έβλεπα ένα σαλιγκάρι να σέρνεται στην κόψη ενός ξυραφιού. Αυτό είναι τ’ όνειρό μου. Αυτός είναι ο εφιάλτης μου. Να κυλάω, να γλιστράω στην κόψη του ξυραφιού… και να επιβιώνω» έλεγε σε μια άλλη σκηνή της ταινίας του Κόπολα ο Κουρτς κι αυτό περιγράφει την ιστορία της ζωής του μέσου Λιβανέζου.
Φωτογραφία: Lorenzo Tugnoli/ Washington Post
