«Aerologies» σε χορογραφία Έλενας Χριστοδουλίδου.
Η αερολογία είναι κλάδος της μετεωρολογίας που μελετά τη σύσταση και τις ιδιότητες των κατώτερων στρωμάτων της ατμόσφαιρας. Ευρύτερα, η λέξη χρησιμοποιείται για να περιγράψει και την κενολογία, την τάση να φλυαρούμε, να αδολεσχούμε χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο και περιεχόμενο. Πολλές εικασίες μπορώ να κάνω για την προέλευση της συγκεκριμένης έμπνευσης στον τίτλο από πλευράς της Έλενας Χριστοδουλίδου. Η ουσία της όμως φρονώ ότι είναι μετα-ειρωνική. Υποδηλώνει ότι ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για αέρα, για οξυγόνο. Αν μη τι άλλο, πώς μπορείς να αερολογήσεις χωρίς εκφέρεις την παραμικρή λέξη;
Ο τίτλος θα μπορούσε να μας προετοιμάσει για μια σωματική «φλυαρία» από πλευράς των επτά ετοιμοπόλεμων χορευτών (Γιάννης Οικονομίδης, Ήβη Χατζηβασιλείου, Ρεγγίνα Μαρκίδου, Χριστιάνα Ευτυχίου, Νικόλ Γιάννακα, Κυριάκος Ιεροδιακόνου, Διαμάντω Χατζηζαχαρία). Για μια παράσταση με απρόσκοπτη και νευρώδη κίνηση, μυική ευγλωττία, μια επιθετική χορογραφία, χωρίς νόημα και προορισμό. Αντίθετα, στη σκηνή ξετυλίγεται μια ελεγεία κινησιολογικής οικονομίας και συμπαγούς αφήγησης, με βάση τη συνέπεια στο ύφος.
Η ομάδα προοικονομεί ότι εν προκειμένω εξερευνά νέες εκφραστικές ανάγκες, προκλήσεις, δυνατότητες και αδυναμίες στον φυσικό τους χρόνο, στη σκιά της πανδημίας και εν μέσω αυστηρών κανόνων κοινωνικής αποστασιοποίησης. Το κομμάτι, άλλωστε, δημιουργήθηκε το 2020 και ζυμωνόταν τρεις ολόκληρους μήνες στη σκιά όσων μάς ταλάνιζαν και υπό τις ειδικές συνθήκες που προέκυψαν στις ζωές όλων μας. Αναπόφευκτα απορρόφησε σαν αλεξικέραυνο όλη την ένταση των ημερών, όλες τις σκέψεις, τους προβληματισμούς, τις ανησυχίες, αλλά και όλη την ενέργεια, την ανασφάλεια, τις υπαρξιακές αγωνίες, τις αναδυόμενες νέες συνήθειες και δυναμικές, την επαναδιαπραγμάτευση των κοινωνικών δεξιοτήτων.
Η χορογράφος δεν αποποιείται τις καταβολές της, ούτε τις εμμονές της αν θέλετε, προκειμένου να ενορχηστρώσει μια ευλαβικά έντονη διαδικασία αναγνώρισης των νέων απάτητων εδαφών που προέκυψαν από τις σαρωτικές αλλαγές στην καθημερινότητα και τις συνήθειές μας τους τελευταίους μήνες. Οι χορευτές- συνδημιουργοί είναι πλήρως ηλεκτρισμένοι, πλημμυρισμένοι με το αρνητικό φορτίο από την τριβή της εμπειρίας και το εξωτερικεύουν. Όχι με ξεσπάσματα, αλλά με ελεγχόμενη και άλκιμη κινησιολογική γλώσσα. Κι επειδή της απορρύθμισης και της εσωστρέφειας έπεται η αλληλεγγύη και η ενσυναίσθηση, το όλο πρότζεκτ μοιάζει και με μια απόπειρα γείωσης και προσαρμογής του έγκλειστου σώματος.
Η ενστικτώδη φύση της κίνησης –καθοριστικό ατού σε σχέση με τις υπόλοιπες μορφές επικοινωνίας και έκφρασης- προσλαμβάνει ένα σκυθρωπό μεν, αλλά και αινιγματικό ύφος. Όλες οι συναισθηματικές συγκρούσεις προκύπτουν χωρικά, σαν μέρος μιας δραστικής διαδικασίας εξοικείωσης, λες και οι εμπλεκόμενοι παραδίδονται σε μια παρόρμηση να ξανασυστηθούν. Σκέψεις κι αισθήματα ενσαρκώνονται καθώς φέρνουν εις πέρας μια σειρά από πυρετώδεις, ανησυχητικές συνδυαστικές κινήσεις. Σκοπός τους δεν είναι να παρασύρουν τον θεατή κλιμακηδόν σε ένα είδος πλάνης, αλλά να του μεταδώσουν την αίσθηση μιας άμεσης και αυθεντικής εμπειρίας, χωρίς να αποκλείεται με τον τρόπο αυτό μια σύνδεση σε βιωματικό επίπεδο.
Οι κινήσεις προκύπτουν φυσικές. Ρέουν. Κι αυτό χωρίς η χορογράφος να χρειαστεί να ωθήσει τους χορευτές πέρα από τα αθλητικά τους όρια, με τα κεφάλια να εκτινάσσονται, τους κορμούς να κυματίζουν, τα άκρα να επεκτείνονται άσκοπα. Όλα έχουν τη σημασία τους.
Το Black Box του Εγκωμίου πήρε και πάλι ζωή κι αυτό από μόνο του είναι ένα γεγονός υψίστης σημασίας, σαν μια απαίτηση της ίδιας της ζωής να βρει την ευκαιρία να επιστρέψει στις ράγες. Κι αυτό έγινε με μια πρόταση που συνομιλεί με πρόσφατες προηγούμενες δουλειές της Έλενας Χριστοδουλίδου και του Αμφίδρομου Χοροθεάτρου.
Συμπαραστάτες στο εγχείρημα βρήκε τον Ερντογάν Καβάζ που επενέβη στη δραματουργική πτυχή, τον Χάρη Σοφοκλέους στην ατμοσφαιρική και λειτουργική μουσική, τη Νάταλη Κυρμίζη στα κοστούμια, την Ελένη Ιωάννου στο ουρανοκατέβατο σκηνικό που προκύπτει από το ταβάνι στο κέντρο της σκηνής, το οποίο αλληλεπιδρά και επιβάλλεται σαν μια υπεράνθρωπη δύναμη που απαιτεί τον χώρο της στη νέα αβέβαιη πραγματικότητα.
Φιλελεύθερα, 20/9/20
