Στις 29 Σεπτεμβρίου συμπληρώθηκαν 11 χρόνια από τότε που πέθανε η πληθωρική ηθοποιός και star, η γυναίκα που έζησε τη ζωή της όπως ήθελε, γελώντας και τραντάζοντας το σώμα της μέχρι την τελευταία της πνοή.
Λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή, θα συναντιόμασταν για μία ακόμη προγραμματισμένη συνάντησή μας η οποία έμελλε να ήταν και η τελευταία που θα έδινε η ηθοποιός και (απ’ τις πρώτες στην Ελλάδα) show woman. Στο σπίτι της, στα Πατήσια, κάδρα που αναπαριστούσαν εικόνες από την Αφρική, φωτογραφίες δικές της στα κομοδίνα, πίνακες με μορφές μελαμψών ανδρών και γυναικών, και στην τηλεόραση να μεταδίδεται από το «Μega star» (που παρακολουθούσε φανατικά) ένα βίντεο κλιπ του Θάνου Πετρέλη. Η Σπεράντζα κεντούσε ένα λευκό ύφασμα και το περνούσε στη ραπτομηχανή της – κλωστή, βελόνι και μάτι ορθάνοιχτο μην περαστεί λάθος η κοψιά. Φορούσε κοντομάνικο μαύρο μπλουζάκι, μαύρο σορτ, και κάτι σημείωνε σ’ ένα χαρτί. «Κάθε λίγο και λιγάκι παραγγέλνω και μου φτιάχνουν ένα cd για να τ’ ακούω», μου είχε πει. «Περίμενε μην τα ξεχάσω… Κοίτα τι έχω σημειώσει για το επόμενο: “Ζιγκολό”, “Everything” της Βίσση, πολλά της Μαρινέλλας, Αλεξίου, “Δε φεύγω” του Χατζηγιάννη, “Έλα μωράκι μου”…». Μου χαμογελούσε…
«Στη ζωή ερχόμαστε με μια μοίρα που μας ακολουθεί μέχρι το θάνατό μας. Δεν είμαι μοιρολάτρης, ζω και βλέπω. Αλλά, αυτά που συνέβησαν στη ζωή μου δεν μπορεί να μην ήτανε μοιραία… Ίσως άλλη γυναίκα στην ηλικία μου να θεωρείται γριά. Δεν είμαι γριά, αλλά μεγάλωσα. Έρχονται μάλιστα στιγμές που νομίζω ότι έχω ζήσει τρεις ζωές: Η πρώτη μου ζωή είναι απ’ τον καιρό που γεννήθηκα μέχρι τον πόλεμο, η δεύτερη μου ζωή είναι αυτή που έχει σχέση με το θέατρο, η τρίτη είναι τώρα. Το θέατρο ήταν ο μεγάλος μου έρωτας. Ένας εραστής που τώρα μού ‘χει περάσει, αλλά όσο υπήρχε με συνάρπαζε. Όλα τα λεφτά που έβγαζα απ τον κινηματογράφο πήγαιναν στο θέατρο, στα ρούχα. Όλες μου οι ντουλάπες είναι γεμάτες με ρούχα! Από τότε μου ‘μεινε και συνεχίζω και τώρα ακόμη να ράβω και να κεντάω. Είμαι, αν θες, ένα “αρσενικό” με γυναικείες συνήθειες».
«Ποτέ δεν έχω εγκαταλειφθεί από άντρα. Ποτέ! Έχω ζηλευτεί και έχω αγαπηθεί πάρα πολύ. Δεν έχω απωθημένα. Είμαι χορτασμένη από αγάπη, έρωτα και sex. Δεν υπάρχει σοβαρή ζωή χωρίς sex, αγάπη μου! Ακούω κάτι γυναίκες που έρχονται και μου λένε: “Εγώ άμα δεν ερωτευτώ, δεν μπορώ να κάνω sex!” Τι λες, μωρή; Η σάρκα, αγάπη μου, είναι σάρκα. Έχει τις δικές της επιταγές”. Το sex είναι τροφή. Μπορείς να ζήσεις χωρίς να φας; Έλα, καλέ, τώρααα!».
«Πολλά συνέβησαν με τους άντρες. Τα πιο απλά είναι τα ακραία. Όταν εγκατέλειψα το Γιώργο, τον άνθρωπο που από παιδί μ’ έκανε γυναίκα, την ώρα που έφευγε με το φορτηγό του τον είδα να σωριάζεται στο πεζοδρόμιο και να κλαίει. Όταν πια έκανα καριέρα, σε κάθε πρεμιέρα ερχόταν ο Γιώργος απ’ τη Λαμία και όταν τέλειωνε το νούμερο μου σηκωνόταν κι έφευγε. Ερχόταν μόνο για να δει εμένα, χωρίς εγώ να το ξέρω. Στον Παύλο, τον τωρινό μου άντρα χρωστάω τα πάντα!».
«Άκου μια ιστορία: Ήμουνα 16 ετών και σύχναζα στο “καφέ σπορ”. Εκεί πήγαινε και ένα παιδάκι στην ίδια ηλικία με μένα, ο οποίος ήτανε πολύ θηλυπρεπής, και με είχε ερωτευτεί. Ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος gay ήταν που μ’ είχε ερωτευτεί. Οι άλλοι εκεί του έλεγαν: “Βρε μαλάκα, μα είσαι ερωτευμένος μ’ αυτήν; Αυτή είναι θηλυκό, δεν είναι αρσενικό χριστιανέ μου, κοίτα καλύτερα!”. Αυτός επέμενε και τους έλεγε ότι του αρέσω. Μου λένε, λοιπόν, ότι έχουν βάλει στοίχημα ότι θα με κατακτήσει. Λέω, λοιπόν, σε κάποιους: “Πείτε στον Κωστάκη να έρθει να μιλήσουμε”. Έρχεται αυτός σ’ ένα ξενοδοχείο, μου φέρνει και κάτι πάστες, με αγκάλιασε, με φίλησε και μου ‘κανε έρωτα σαν αγόρι. Το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ – το στοίχημα το κέρδισε ο μικρός. Περνάνε τα χρόνια. Το ‘83 δουλεύω στο “Διάνα”, και κάθονται μπροστά-μπροστά δύο πολύ ωραίες κοπέλες. Στο τέλος της παράστασης έρχονται στο καμαρίνι να μου ζητήσουν αυτόγραφο. Η μία από τις δύο μου ζητάει να της υπογράψω ως “Ντίνα”. Μου λέει: “Δεν θα με ρωτήσετε από πού βγαίνει το Ντίνα”; “Από πού προέρχεται παιδί μου;”. “Απ’ το Κωστάκης”, μου απαντάει. Δεν πήγε το μυαλό μου. Την ξανακοίταξα καλύτερα, και εκεί καταλαβαίνω ότι η κοπέλα που είναι μπροστά μου είναι το αγόρι που έκανα έρωτα στα 16 μου…».
«Τη ζωή την αγάπησα από τότε που βγήκα απ’ το αιδοίο της μαμάς μου. Κι η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου ήταν η μαμά μου. Γιατί εγώ δεν είχα κανέναν άλλο στη ζωή εκτός από τη μάνα μου, η οποία πέθανε στα 30 της. Έμεινα μόνη μου από πολύ μικρή ηλικία, δεν είχα κανέναν να με φροντίζει. Μόνη μου τα κατάφερα και επιβίωσα. Κι έχω πεινάσει πάρα πολύ στη ζωή μου. Ακόμα κι όταν είχα φτάσει να είμαι φίρμα, πείναγα. Μου ‘φτιαχνε θυμάμαι το γκαρσόνι του θεάτρου δύο αυγά κι ένα λουκάνικο για να κρατηθώ…Το ’52, ευτυχώς, βρέθηκε στη ζωή μου ο Σαλίβερος ο οποίος μου ‘φτιαξε τη ζωή. Μου φέρθηκε και του φέρθηκα πάρα πολύ εντάξει. Κι εγώ, αγάπη μου, να ξέρεις, στις σχέσεις μου ήμουνα πάρα πολύ πιστή. Είμαι πολυγαμική, αλλά όχι μέσα στη σχέση. Διάλεγα τον άντρα που ήθελα να είμαι μαζί του, και μ’ άρεσε να κάθομαι μ’ αυτόν για πολύ καιρό. Δεν ήμουνα αρπακολλατζού. Η σάρκα ικανοποιήτο με τον εκάστοτε δεσμό – γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσω με ένα δεσμό αν δεν ικανοποιήτο πρώτα η σάρκα…Έτσι είμαι εκ φύσεως».
xatzigeorgiou@yahoo.com
Φιλελεύθερος, 4.10.2020.
