Ο Δήμος Λάρνακας μας έδωσε πρόσφατα την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με  το έργο του Σκαλιώτη εικαστικού δημιουργού Εύρου Ευριβιάδη  με σπουδές στην κοσμοπολίτη Μασσαλία. Το έργο του φιλοξενήθηκε σε διάφορους χώρους της πόλης με επίκεντρο τις αποθήκες που λειτουργούν ως δημοτική πινακοθήκη στην πλατεία Ευρώπης.
 
Ο Ευριβιάδης δεν είναι ο ζωγράφος με τη στενή έννοια του όρου, αλλά ένας εικαστικός που διερευνά και εμπλουτίζει τη δημιουργική πρακτική της ζωγραφικής. Στη εικαστική του διαδρομή χρησιμοποιεί μια ευρεία γκάμα υλικών και μικτών τεχνικών.
Η πόλη της Λάρνακας, η δική μας Σκάλα βρίσκεται στο επίκεντρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας του Ευρυβιάδη ο οποίος την αποδίδει εικαστικά σε ένα παιχνίδι με το φως και το σκοτάδι με μαγευτικό τρόπο. Ενσταλάζει στο  έργο του τον  κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της πόλης με μη αναμενόμενο τρόπο όπως και τον διάλογο του με τον άλλο.
Το ταλέντο του είναι ευδιάκριτο από την ομάδα έργων που παρουσιάζει πριν ακόμα φοιτήσει στην σχολή καλών τεχνών της Μασσαλίας. Η βασανιστική σχέση του με την ανθρώπινη μορφή αλλά και η συνομιλία του με τον Leger  στο έργο που φέρει την ονομασία «Εκτόξευση».
Μια λανθάνουσα ενέργεια διατρέχει ολόκληρη την επιφάνεια του καμβά, μεταδίδοντας την αίσθηση μιας δυναμικής στιγμής, μιας εικόνας που δεν παραμένει στατική, Μοιάζει να δημιουργείται μέσα από τη δυναμική χειρονομία του καλλιτέχνη.
Ο Ευρυβιάδης  αγαπά τα έντονα χρώματα, ιδιαίτερα τα θερμά, που ταιριάζουν στην φύση της ζωγραφικής του. Τα χρώματα του δεν είναι φυσιοκρατικά. Τα έντονα ψυχικά βιώματα, τα ισχυρά συναισθήματα, οι συγκινήσεις αφήσουν το ίχνος τους στον καμβά.
 
Tα έργα του Ευρυβιάδη δεν τα χαρακτηρίζει το στοιχείο της νοσταλγίας. Πρόκειται για καλλιτέχνη που βιώνει έντονα το παρόν και το αποτυπώνει εικαστικά με δυναμικό θα έλεγα τρόπο. Οι εικόνες του δεν είναι στατικές. Αποκτούν μια δυναμική μέσα από το ύφους του και τον τρόπο που αξιοποιεί ζωγραφικά το υλικό του. Οι σχέσεις ανάμεσα στα αντικείμενα που περιλαμβάνονται σε μία σύνθεση ακόμα και σε μια φαινομενικά νεκρή φύση αποκτούν ιδιαίτερη σημασία και ίσως δημιουργούν περάσματα στο αόρατο.
Χωρίς ίσως να το επιδιώκει ο Ευρυβιάδης προσδίδει μια υπερρεαλιστική διάσταση στις νεκρές του φύσεις. Το έργο που φέρει την ονομασία λειτουργεί ως εάν εύστοχο σχόλιο στην ιδέα του branding και πως αυτό στοιχειοθετείται.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει  η εικαστική ενσωμάτωση της φωτογραφίας σε νεκρές φύσεις στο εσωτερικό ενός αστικού σπιτιού. Η εικαστική οικειοποίηση της που ενώ ενσωματώνεται στο έργο του ταυτόχρονα διατηρεί την αυτονομία της. Φαίνεται πως δεν τον ενδιαφέρει να προσδώσει ποιητικότητα σε αυτή την ενότητα των έργων του. Αντίθετα εστιάζει στην πολυσημία και στον κοινωνικό σχολιασμό.
Ο τρόπος που συνδέει ανόμοια υλικά με έντονη ταυτότητα και διαφορετικές ιδιότητες παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Οι βάσεις των έργων που λειτουργούν ως μνημεία της καθημερινότητας διαφέρουν. Ορισμένα από αυτά είναι κυλιόμενα ενώ άλλα έχουν ως βάσει τροχούς ή μια θήκη για κέικ. Σε αυτή την ομάδα έργων εντοπίζει κανείς μία υποομάδα που εστιάζει στην θεά Αφροδίτη και στον πολυδιάστατο χαρακτήρα της. Τα χαρακτηρίζει η πληθωρικότητα, έχουν στοιχεία γκροτέσκου αλλά δεν εξαντλούνται σε αυτό.
Οι τίτλοι που επέλεξε ο Ευρυβιάδης να δώσει στα έργα της συγκεκριμένης ενότητας  του παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και βοηθούν τον φιλότεχνο στην ανάγνωση του έργου χωρίς να τον περιορίζουν. Τα έργα αυτά λειτουργούν ως καυστικά σχόλια στην κυπριακή πραγματικότητα και στην υπερβολή και τον πουριτανισμό που την χαρακτηρίζει. Σε ορισμένα από αυτά επιλέγει να είναι πιο λιτός με πιο σφιχτοδεμένη δομή όπως το έργο ponte. Δεν γνωρίζω κατά πόσον ο Ευρυβιάδης γνωρίζει τη γραφιστική τέχνη πάντως δανείζεται από αυτή τεχνικές και τις ενσταλάζει στο έργο του με ιδιαίτερη επιτυχία για να αποδώσει τη μαγεία και το φευγαλέο μιας συγκεκριμένης στιγμής.
 
Το ανθρώπινο σώμα ως φορέας πόνου και  ηδονής έχει έντονη παρουσία στο έργο του. Δεν αρκείται στον απόδοση της φόρμας. Πολλές φορές αποκομίζει κανείς την εντύπωση ότι τον ενδιαφέρει να αποδώσει την ενέργεια που φέρει το ίδιο το σώμα σε σχέση με την φόρμα. με αποτέλεσμα τα σώματα του να μοιάζουν με ενεργειακά τοπία. Η απόδοση των σωμάτων είναι επίσης τολμηρή χρωματικά. Ο τρόπος που το ανθρώπινο σώμα αποδίδεται εξελίσσεται στην εικαστική του πορεία.  Δίνει την εντύπωση πως η μελέτη του ανθρώπινου σώματος δεν τελειώνει ποτέ για τον Εύρο και συνεχώς την εμπλουτίζει με νέες διαστάσεις στο έργο του. Η απόδοση του ανθρώπινου σώματος λειτουργεί και ως συνομιλία με τον άλλο. Η αναζήτηση της αρμονίας με το φυσικό περιβάλλον είναι ευδιάκριτη στα έργα σε στρογγυλό καμβά. Τα αντρικά γυμνά ενώνονται αβίαστα με τη φύση σ’ ένα αέναο χώρο. 
 
Συνοψίζοντας θα έλεγα πως πρόκειται για καλλιτέχνη που δεν εφησυχάζει και είναι αδύνατο να υπηρετήσει συγκεκριμένη μανιέρα. Ψάχνεται συνεχώς και οδηγείται σε καινούργιους τρόπους έκφρασης. Αυτό προσδίδει φρεσκάδα σε κάθε ενότητα της δημιουργικής του πορείας. Είμαι σίγουρος πως ο Ευρυβιάδης έχει να καταθέσει πολλά ακόμα στο σύγχρονο εικαστικό τοπίο του τόπου του.