Ένα βιβλίο για τις γυναίκες που μένουν στην αφάνεια, είναι το «Φύλο ασθενές» της Μαριάνθης Τεντζεράκη. Για εκείνες που δεν ντρέπονται για τη μαστεκτομή τους, εκείνες που φροντίζουν αγόγγυστα, εκείνες που επέλεξαν αυτές τι θα κάνουν με τις ζωές τους, αλλά και για εκείνες που δεν ξέφυγαν απ’ τα «πρέπει», αν και προσπάθησαν.
-Το βιβλίο σας «Φύλο ασθενές» περιλαμβάνει 10 διαφορετικές ιστορίες γυναικών. Τι συνδέει αυτές τις ιστορίες μεταξύ τους; Όλες οι γυναίκες που φιλοξενούνται στις σελίδες του βιβλίου μου, είναι γυναίκες που περιορίζονται. Άλλες από την οικογένειά τους, άλλες από τον κοινωνικό τους περίγυρο και άλλες από τους συντρόφους τους. Παρόλα αυτά, όλες τους καταβάλλουν μια προσπάθεια να απεμπλακούν από τα στενά όρια που τους επιβάλλονται – κάποιες με επιτυχία, και κάποιες ματαίως. Αυτή ακριβώς η προσπάθεια για μια μεγαλύτερη «ανάσα» είναι ο συνδετικός κρίκος των συγκεκριμένων ιστοριών.
-Επιδιώκετε να προβληματίσετε για τα πατριαρχικά στερεότυπα που αφορούν τις γυναίκες; Σαφώς. Η πατριαρχία καταπιέζει τη γυναίκα αλλά και τον άντρα, γιατί τους τοποθετεί μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια. Εγώ επέλεξα να μιλήσω για την εμπειρία του γυναικείου φύλου, όντας γυναίκα η ίδια. Αυτό που θέλησα να καταδείξω είναι το εξής: πολύ συχνά, απαιτείται από τη γυναίκα να εκπληρώσει πολλαπλούς ρόλους (σύντροφος, εργαζόμενη, φροντίστρια, μητέρα) χωρίς να έχει προηγουμένως ερωτηθεί η ίδια εάν επιθυμεί να χωρέσει σε αυτούς τους τίτλους που της έχουν φορέσει οι άλλοι.
-Έχετε αντλήσει υλικό από πραγματικά γεγονότα έμφυλης βίας για να χτίσετε τις ιστορίες σας; Αρχικά, να ξεκαθαρίσω ότι δεν είναι όλες οι ιστορίες του βιβλίου ιστορίες κακοποίησης. Υπάρχουν κάποιες ιστορίες όπου οι γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με τη σεξουαλική βία, τη συναισθηματική κακοποίηση αλλά και την κακοποίηση με την κλασική έννοια του όρου. Ωστόσο, αυτές είναι κάτι λιγότερο από τις μισές ιστορίες. Όσον αφορά την ερώτησή σας, η πραγματικότητα και η επικαιρότητα τροφοδοτούν συχνά τη λογοτεχνία. Προσωπικά δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν κάποιο περιστατικό ή κάποια είδηση, συγκεκριμένα, με οδήγησαν στο να συνθέσω μια ιστορία. Περισσότερο έπαιξαν ρόλο οι λεπτομέρειες που χαρακτηρίζουν μια κακοποιητική σχέση, οι ενδείξεις, οι εικόνες.
-Κάποια συγκεκριμένη ιστορία σας έδωσε την αφορμή για το βιβλίο; Όπως ανέφερα, δε θα έλεγα ότι υπήρξε συγκεκριμένη ιστορία. Ίσως υπάρχουν πολλές γυναίκες γύρω μου τις οποίες θαυμάζω και θα ήθελα να γράψω για τη δύναμή τους. Και επειδή συχνά οι γυναίκες μένουν στην αφάνεια ή θεωρείται δεδομένη η πολλαπλή συνεισφορά τους, θέλησα να γράψω ένα βιβλίο που θα χωράει και εκείνες που δεν ντρέπονται για τη μαστεκτομή τους, και για εκείνες που φροντίζουν αγόγγυστα, και για εκείνες που επέλεξαν οι ίδιες τι θα κάνουν με τις ζωές τους αλλά και για εκείνες που δε ξέφυγαν απ’ τα «πρέπει», όσο και αν προσπάθησαν.
-Ποιο είναι το ζητούμενο κάθε φορά που ξεκινάτε ένα βιβλίο; Να μείνει ο αναγνώστης / η αναγνώστρια μέχρι το τέλος. Να τους ενδιαφέρουν οι χαρακτήρες και να τους νοιάζονται. Θέλω οι ιστορίες μου και οι ήρωες /ηρωίδες τους να είναι όσο το δυνατόν πιο… ανθρώπινοι.
-Ποιο βιβλίο που διαβάσατε πρόσφατα συστήνετε στους αναγνώστες; «Το όνομά μου είναι Εστέλα» της Αλία Τραμπούκο Θεράν (Εκδόσεις Gutenberg). Πρόκειται για ένα βιβλίο με χαμηλόφωνη αφήγηση, αλλά πολύ δυνατή εικονοποιΐα. Μια αστή οικογένεια που η δυστυχία της ξεγυμνώνεται από την οικιακή τους βοηθό, με ανατριχιαστικό ρυθμό.
Εκδ. Βακχικόν
Σελίδες 76
Τιμή €9,54
Ελεύθερα, 18.1.2026
