Έχουν περάσει σαράντα πέντε χρόνια από την αποφράδα εκείνη μέρα της 20ής Ιουλίου 1974, κατά την οποία η Τουρκία, επικαλούμενη, δήθεν, το παρανοϊκό και άφρον πραξικόπημα, εισέβαλε στη μικρή πατρίδα μας Κύπρο, έσφαξε, βίασε, ατίμωσε, ξεκλήρισε από την πατρική του γη το 1/3 των Ελληνοκυπρίων και κατακρατεί με όπλα και με βία το 37% της πατρικής μας γης, σύλησε, βεβήλωσε και κατέστρεψε τα ιερά και τα όσια της ορθόδοξης χιστιανικής μας πίστης και της ελληνικής μας καταγωγής και άφησε πίσω της χιλιάδες πρόσφυγες, νεκρούς και αγνοούμενους, ερείπια, πόνο και θλίψη.
Χωρίς να παρασιωπούμε την επεκτατική βουλιμία της Τουρκίας, σε κάθε τι ελληνικό, δεν μπορούμε να παραμερίσουμε τις δικές μας ευθύνες, τις έριδες ανάμεσά μας, την αιώνια κατάρα των Ελλήνων, τη διχόνοια, που μας έφεραν, τη δεδομένη στιγμή, Κύπρο και Ελλάδα, να μην μπορέσουμε να αποκρούσουμε τον Τούρκο εισβολέα, που αν ήμασταν μονοιασμένοι, άνετα μπορούσαμε να πράξουμε τούτο.
Σήμερα, σαράντα πέντε χρόνια μετά, βλέπουμε τον Τούρκο εισβολέα να επαναλαμβάνει και πραγματοποιεί τώρα, με τα γεωτρύπανα των πειρατικών του καραβιών, νέα εισβολή στην ΑΟΖ, αλλά και στα χωρικά ύδατα της πατρίδας μας, χωρίς να λογαριάζει κανέναν, και να μας απειλεί και με χειρότερα ακόμα μέτρα, στηριζόμενος όχι στο δίκαιο, αλλά στην αλαζονεία της πολεμικής του υπεροπλίας. Στρέφοντας το βλέμμα πίσω, βλέπουμε ότι τα ίδια λάθη του 1974 συνεχίζονται από μας μέχρι σήμερα και πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Τίποτα ορθό δεν πράξαμε για να αποτρέψουμε τα τετελεσμένα της εισβολής και της κατοχής, αλλά συν τοις άλλοις, με την ακόρεστη απληστία μας, καταστρέψαμε και την οικονομία μας και θέσαμε σε απρόβλεπτη θέση την οικονομική επιβίωση των παιδιών μας, στη γη που γεννηθήκανε. Παρασυρθήκαμε από την πρόσκαιρη υλιστική ευμάρεια και ριχτήκαμε στην απόλαυση της ζωής, με όλα τα κακά επακόλουθά της, και τώρα κλαίμε επί ερειπίων. Αφήσαμε σε δεύτερη μοίρα την ελευθερία και δικαίωση της πατρίδας μας και την επιβίωσή μας στη γη των πατέρων μας.
Οι πολιτικοί μας ηγέτες, αντί να ενώνουν το λαό και μέλημά τους να είναι η αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, καθημερινά ερίζουν σαν κοκόρια, στους διάφορους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, προς άγραν ψήφων. Το ίδιο και χειρότερο γίνεται και στη Μητέρα Πατρίδα, την Ελλάδα. Συνάμα απομακρυνθήκαμε από το θέλημα του Θεού. Γίναμε ασεβείς και σαρκολάτρες, άπονοι, απάνθρωποι, χλιαροί ως προς την Ορθοδοξία και ορθοπραξία. Τρέχουμε πίσω από ξενόφερτα και αθεϊστικά ήθη και έθιμα, μη γνωρίζοντες ότι «οι μακρύνοντες εαυτούς από τον Θεόν απολούνται».
Έφθασε τώρα η ώρα, που αντί με κούφια λόγια να ερίζουμε ανάμεσά μας, να στραφούμε κοντά στον Θεό και να τηρούμε το πανάγιο θέλημά Του. Να δώσουμε τα χέρια και να μονοιάσουμε ανάμεσά μας και εδώ στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Να προγραμματίσουμε τις ενέργειές μας, σύμφωνα με τα σημερινά πραγματικά δεδομένα, ώστε να αντιμετωπίζουμε με επιτυχία, έστω και με διπλωματικά μέσα, κάθε τούρκικη απειλή. Η ενότητα ανάμεσά μας, όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και στην Ελλάδα, η σωφροσύνη, η σύνεση, η ταπείνωση και η ενδυνάμωση της άμυνάς μας σε όλα τα μέτωπα αντιπαράταξης με τον Τούρκο εισβολέα, από τον Έβρο μέχρι τον Απόστολο Ανδρέα, να είναι το μέλημά μας. Επίσης η απόκτηση ερεισμάτων μέσα από τα μεγάλα έθνη, που έχουν την ισχύ να πιέσουν την Τουρκία, αλλά κυρίως η με πραγματική μετάνοια επίκληση τής παρά Θεού βοήθειας είναι δυνατά εχέγγυα, ώστε να αναγκαστεί η Τουρκία να παύσει την αλαζονική και αδιάλλακτη στάση της και να δεχτεί μια βιώσιμη λύση του Κυπριακού, βάσει των αρχών των Ηνωμένων Εθνών και του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου. Να καταστεί η δεινοπαθούσα Κύπρος κοινή ευημερούσα πατρίδα όλων των κατοίκων της, χωρίς στρατεύματα κατοχής και αναχρονιστικές στρατιωτικές εγγυήσεις και δικαιώματα στρατιωτικών επεμβάσεων. Αυτός πρέπει να είναι ο σκοπός μας, ο σκοπός όλων των νομίμων κατοίκων αυτού του τόπου. Αυτό που είναι απαραίτητο να πράξουμε σήμερα, σαράντα πέντε τόσα χρόνια μετά, είναι να παραδεχτούμε όλοι τα λάθη μας, που μας οδήγησαν στην τουρκική εισβολή του 1974 και σε όλα τα τραγικά επακόλουθά της και με νέα μυαλά να εργαστούμε για ειρήνη, ελευθερία και δικαίωση αυτής της μικρής διχασμένης πατρίδας μας που, αν και μικρή, μας χωράει όλους.
