Τα θέματα της επικαιρότητας των τελευταίων ημερών έφεραν ξανά στο προσκήνιο το ευρύτερο θέμα της Εκκλησίας, της θρησκείας, της πίστης. Μία η υπόθεση καταδίκης του τέως μητροπολίτη Κιτίου από τη Δικαιοσύνη για την άσεμνη επίθεση κατά ανήλικης γυναίκας πριν από χρόνια σε συνδυασμό με την ανυπομονησία που επικρατούσε για τις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου επί του σοβαρού αυτού θέματος και μία οι νέες δηλώσεις του μητροπολίτη Μόρφου, Νεόφυτου, όπως αυτές έγιναν viral στο διαδίκτυο, δεν θέλει και πολύ να αρχίσει μια ατέρμονη συζήτηση ένθεν κι ένθεν, χωρίς τέλος και χωρίς φραγμούς.
Αν παρακολουθήσει κανείς τα σχόλια που αφορούν αυτές τις ειδήσεις – αλλά και παρομοίου «θρησκευτικού» τύπου ειδήσεις, οι οποίες απασχόλησαν έντονα την κοινή γνώμη και στο παρελθόν – δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει ότι όλα κρέμονται από μια λεπτή κλωστή. Το να κρίνεις και να καταδικάζεις το γεγονός σαν γεγονός από το τσουβάλιασμα, τον μηδενισμό, τον άκρατο φανατισμό και κανιβαλισμό έχει τεράστια διαφορά. Δυστυχώς, διαφαίνεται ότι πολλοί δεν μπορούν να διαχωρίσουν τη θρησκεία και την Εκκλησία από τις αποτρόπαιες πράξεις κάποιων ανθρώπων της.
Αποτέλεσμα αυτού είναι να τσουβαλιάζονται όλοι και όλα μέσα στα κακώς έχοντα, στα απαράδεκτα και σε όσα πραγματικά δεν έχουν θέση στην Εκκλησία. Εκτοξεύουν πολλές φορές ύβρεις κατά των Θείων, κατά ιερέων που είναι παραδείγματα προς μίμηση και κατά πιστών που για τους δικούς τους λόγους και για τη δική τους ανάγκη βρίσκονται ή και αισθάνονται πιο κοντά στο Θεό και είναι δικαίωμα τους χωρίς να πρέπει να λογοδοτήσουν σε κανένα. Το να κακίζεις μια συμπεριφορά ενός ιεράρχη που ο ίδιος δεν σέβεται ή δεν σεβάστηκε τον ίδιο του τον εαυτό και το ρόλο, έχει πολύ μεγάλη διαφορά από το να βρίζεις Θεό και Θεία. Αυτά δηλαδή που για άλλους ανθρώπους είναι ιερά και σημαντικά. Προβαίνεις εσύ ο ίδιος σε αυτό που ζητάς από τους άλλους: Να μην σε ταμπελώνουν και να σε σέβονται. Ο σεβασμός πρέπει να είναι αμφίδρομος. Όταν ζητάς ανοχή στις δικές σου απόψεις και στα δικά σου δικαιώματα, οφείλεις να γνωρίζεις ότι πρέπει να σέβεσαι και τις αντίθετες απόψεις και τα δικαιώματα των άλλων. Ακόμη κι αν διαφωνείς.
Δεν είναι, λοιπόν, όλοι οι ιερείς παιδόφιλοι, βιαστές, απατεώνες και ξέρω γω τι άλλο. Κι αυτοί που είναι δεν έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία και με τα Θεία. Κι εδώ είναι που η Εκκλησία πρέπει άμεσα να δρα με τρόπο, με τον οποίο να «καθαρίζει» από αυτούς που την προσβάλλουν. Να μην συγκαλύπτει και να προβαίνει άμεσα σε αποκατάσταση του δικαίου.
