Πέραν των έξι μηνών έχουν περάσει από το βράδυ της 5ης Φεβρουαρίου 2023. Μετράμε ήδη 196 ημέρα από την ημέρα που το εκλογικό σώμα της Κύπρου είχε αποφασίσει κατά τρόπο ξεκάθαρο ποιον πολιτικό δεν εμπιστεύεται και δεν ήθελε σε καμιά περίπτωση να του δώσει την ευκαιρία να διεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Γι’ αυτό φρόντισε από τον πρώτο γύρο των Προεδρικών Εκλογών του 2023 να τον στείλει πίσω στο κόμμα του. Αυτός όχι μόνο δεν σεβάστηκε και δεν αφουγκράστηκε τα μηνύματα των πολιτών, αλλά αντίθετα θέλησε, να εκδικηθεί. Αποτέλεσμα μέσα σε διάστημα μίας εβδομάδας να δεχθεί και δεύτερη ήττα. Και αυτές οι δύο απανωτές εκλογικές αποτυχίες τον ανάγκασαν να σηκωθεί και να φύγει κακήν-κακώς από το κόμμα του.
Στη διάρκεια του 14μηνου προεκλογικού που διεξήγαγε και προσπάθησε (με θεμιτά και αθέμιτα μέσα)να επικρατήσει είχε παρουσιάσει ουκ ολίγες ευφάνταστες ιδέες για την Κύπρο. Πολλές από αυτές τις ιδέες και προτάσεις του είχαν να κάνουν με τον τομέα της οικονομίας. Γιατί, δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως πολλοί τον ήθελαν και ως «γκουρού της σύγχρονης κυπριακής οικονομίας», ένας Άνταμ Σμιθ made-in-Cyprus. Εμφανιζόταν σε όλες τις συζητήσεις ωσάν να ήταν ο μόνος που ήξερε από οικονομικά και τον μόνο που μπορούσε να εμπιστευθούν οι Κύπριοι.
Και δεν ήταν λίγοι που πίστευαν σ’ αυτά που έλεγε και υποστήριζε. Κανείς όμως δεν κοίταζε την πραγματική εικόνα πίσω από τα λόγια. Μέχρι όμως την ώρα που παρέδωσε τα κλειδιά του γραφείου και άνοιξε τα βιβλία με τα οικονομικά του κόμματος η νέα πρόεδρος του ΔΗΣΥ. Τότε φάνηκε πως στα πραγματικά οικονομικά τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά απ’ ότι τα παρουσίαζε. Ήταν Μάρτης και τα ταμεία του κόμματος είχαν αδειάσει λόγω μιας δαπανηρής και μιας υπερφίαλης προεκλογικής εκστρατείας. Μέχρι τότε κανείς από το κόμμα του δεν αποτολμούσε να πει ο,τιδήποτε. Όταν όμως μαθεύτηκε πως… το ταμείο είναι μείον, τότε αρκετοί άρχισαν να μιλάνε για τις δαπάνες του προεκλογικού και τα χρήματα που έφευγαν αφειδώλευτα.
Στην Πινδάρου η νέα ηγεσία του Δημοκρατικού Συναγερμού συνεχίζει ακόμα να αναζητεί τρόπους ώστε να φέρει τα οικονομικά του κόμματος σε μια ανεκτή κατάσταση. Καταβάλλεται εδώ και μήνες μια έντονη προσπάθεια προκειμένου να ορθοποδήσει το κόμμα, παρά και τις συχνές τρικλοποδιές που δέχεται η ηγεσία του ΔΗΣΥ από πρώην ηγετικά στελέχη. Ανάμεσα στους Συναγερμικούς είναι ένα κοινό μυστικό ποιοι είναι εκείνοι που δεν θέλουν το κόμμα τους να ορθοποδήσει.
Η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε κάποτε υποδείξει πως «ο φθόνος μπορεί να καταστρέψει, δεν μπορεί να κτίσει». Και έχουμε μπροστά μας μια μικρή ομάδα πολιτικών η οποία προσπαθεί μέσα από τον φθόνο να επιβιώσει πολιτικά αναζητώντας τρόπους εκδίκησης, αρνούμενη να παραδεχθεί την διπλή ήττα που δέχθηκε πριν από έξι μήνες κατά τρόπο δημοκρατικό από το εκλογικό σώμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αλλά ο φθόνος δεν είναι μόνο προς την κατεύθυνση του Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι και προς την ίδια την πρόεδρο του κόμματός του γιατί υπάρχει η ανησυχία μήπως και τα καταφέρει. Σύμφωνα με τον Μένανδρο «Ο φθονερός αυτώ πολέμιος συνίσταται. Αυθαιρέτοις γαρ συνέχεται λύπαις αεί».
Πέραν όμως από τον φθόνο υπάρχει και το πάθος της εκδίκησης. Γιατί μια σειρά από τοποθετήσεις ιδιαίτερα στα ζητήματα της οικονομίας είναι εμφανές προς όλους όσους αναγνώσουν με προσοχή δηλώσεις και τοποθετήσεις (μέσα στον 15Αύγουστο) πως πρώτιστο μέλημα κάποιον είναι να εκδικηθούν. Εκδίκηση στρεφόμενη προς δύο κατευθύνσεις και πάλι. Εκδίκηση προς το εκλογικό σώμα που έκανε «λάθος επιλογές» αλλά και εκδίκηση προς τα έσω, στο δικό τους κόμμα, με αιχμές για την πολιτική που ακολουθεί έναντι των κυβερνώντων. Ως ένα δίδυμο Σμίθ-Κέινς επιχειρούν να κατευθύνουν τα πράγματα προς την κατεύθυνση που εκείνοι επιθυμούν.
Κινδυνολογούν αμφότεροι όχι από έγνοια για το καλό της κυπριακής οικονομίας αλλά για να καταδείξουν από καθ’ έδρας πως το εκλογικό σώμα στη μεγάλη του πλειοψηφία έσφαλε όταν πριν από 196 ημέρες τους έριχνε μαύρο.
Ποτέ δεν χώνεψαν εκείνη την διπλή ήττα αλλά και τα όσα ακολούθησαν εσωκομματικά. Γι’ αυτό και έκτοτε αναζητούν τρόπους επανόδου στο προσκήνιο ακολουθώντας την οδό της εκδίκησης. Μια οδός η οποία, όπως προ εξαμήνου αποδείχθηκε δεν δικαιώνει εκείνους που την επιλέγουν. Ο Κρις Μπράνφορντ στον Νεαρό Σαμουράι, μας υποδεικνύει: «Η εκδίκηση είναι αυτοκαταστροφική. Θα σε φάει μέχρι να μην μείνει τίποτα
