Να μεταφερθεί στον ΟΑΥ η ευθύνη αποστολής ασθενών στο εξωτερικό ή να παραμείνει στο υπουργείο Υγείας;
Είναι ένα από τα θέματα που προέκυψε στη συζήτηση γύρω από τα προσόντα και τις αρμοδιότητες της γενικής διευθύντριας του υπουργείου Υγείας, η οποία χειρίζεται για πολλά χρόνια τώρα τις αποστολές, εξ ου και από πολλούς θεωρείται ως αγία και από άλλους ως ύποπτη.
Η Ομοσπονδία Συνδέσμων Ασθενών υποστηρίζει πως είναι ευθύνη του ΟΑΥ και η υπηρεσία πρέπει να ενταχθεί στο ΓεΣΥ. Άποψη που υιοθετείται και από την υπουργό Υγείας. Από την άλλη, ο Γενικός Ελεγκτής θεωρεί πως η ανάληψη από τον ΟΑΥ της παραπομπής ασθενών στο εξωτερικό, χωρίς την ανάλογη τεχνογνωσία, εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους.
Θέση στο θέμα πήρε κι η ΕΔΕΚ η οποία συμφωνεί με τον Ελεγκτή. Σε σχετική ανακοίνωση αναφέρεται ότι «η επικοινωνία με ιατρικά κέντρα του εξωτερικού και η διαπραγμάτευση με αυτά, καθίσταται πιο εύκολη και έχει μεγαλύτερη βαρύτητα, αν πραγματοποιείται από το αρμόδιο Υπουργείο και όχι από τον ΟΑΥ», ο οποίος ΟΑΥ όμως θα πρέπει να αναλαμβάνει το κόστος της αποστολής και νοσηλείας, σύμφωνα με την ΕΔΕΚ.
Η αλήθεια είναι, πως όντως είναι πιο εύκολο να τηλεφωνά ένας βουλευτής, ένας υπουργός, ένας κατάλληλος άνθρωπος τέλος πάντων, σε έναν δημόσιο λειτουργό (στη συγκεκριμένη περίπτωση στη γενική διευθύντρια του υπουργείου Υγείας) ζητώντας όπως ο/η Χ ασθενής αποσταλεί στη Γερμανία, στο Ισραήλ, στην Αγγλία, κάπου στο εξωτερικό για θεραπεία. Όντως έχει στηθεί ένα δίκτυο (μπορεί να χαρακτηριστεί και τεχνογνωσία) με επαφές και διαδικασίες και οι αποστολές μπορούν να γίνονται χωρίς χρονοτριβή. Έχουν όμως, όλοι οι πολίτες πρόσβαση στην υπηρεσία αυτή ή μήπως πρέπει να γνωρίζουν το κατάλληλο άτομο; Ποιος μπορεί να πιστοποιήσει πως όσοι αποστέλλονται σε κέντρα του εξωτερικού ήταν αναγκαίο να γίνει ή μέτρησαν άλλα κριτήρια; Ενδεχομένως, τα ίδια ερωτήματα να τίθενται αν μεταφερθεί στον ΟΑΥ η ευθύνη. Οπόταν, η απάντηση στο ερώτημα: «στον ΟΑΥ ή στο υπουργείο;» είναι όπου να ’ναι αλλά να έχουν ισότιμη πρόσβαση όλοι οι πολίτες χωρίς να χρειάζονται πολιτικές παρεμβάσεις. Κι η απάντηση να είναι άμεση κι όχι να έρχεται αφού έχει πεθάνει ο αιτητής. Το ποιος θα τα πληρώνει, ποσώς απασχολεί τον πολίτη, αφού έτσι κι αλλιώς από τις δικές του εισφορές προκύπτουν οι καλύψεις.
Αντί να αναλωνόμαστε στη συζήτηση ποιος πρέπει να έχει την ευθύνη, ας επικεντρωθούμε καλύτερα στην ουσία. Κι η ουσία είναι δίκαιη και ισότιμη εξυπηρέτηση όλων των πολιτών την ώρα που την χρειάζεται.
