Μπορεί ο πολίτης να νικήσει το κατεστημένο; (ή την εξουσία, ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε το). Μετά το σάλο που προκλήθηκε για το θανατηφόρο δυστύχημα του 2012 και την άγνωστη οδηγό του convertible (;) στη Λεμεσό, η νέα έρευνα έχει ολοκληρωθεί κι αναμένεται σύντομα να παραδοθεί το πόρισμα στην εισαγγελία.
Σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα το μόνο που προκύπτει είναι πως δεν προέκυψε κανένα νέο στοιχείο για την/τον άγνωστη/ο οδηγό, ενώ ίσως να προκύπτει πειθαρχική ευθύνη για τους αστυνομικούς που εξέτασαν αρχικά την υπόθεση και τον οδηγό που κτύπησε τη μοτοσυκλέτα στην οποία επέβαινε το θύμα προσπαθώντας να αποφύγει το αυτοκίνητο που ερχόταν κατά πάνω του.
Μετά από 11 χρόνια και τόση πίεση που ασκήθηκε, με μια ολόκληρη κοινωνία να νομίζει πως μπορεί να ανατρέψει κάτι που μπορεί εν τέλει να ονομαστεί και πεπρωμένο, βρισκόμαστε ξανά στο ίδιο σημείο και ο φάκελος της υπόθεσης κλείνει ξανά, ενδεχομένως οριστικά πλέον. Ένας άνθρωπος, γυναίκα ή άντρας, συνεχίζει να ζει μέσα στο παραμύθι που κατασκεύασε για τον εαυτό του πως δεν έφταιξε σε τίποτα. Μετά από τόσα χρόνια, με τις συνθήκες της ζωής του/της να έχουν αλλάξει άρδην, με σύζυγο και παιδιά να έχουν ίσως ενταχθεί στον κύκλο της ζωής, δεν είναι εύκολο να ομολογήσει «εγώ ήμουνα, λυπάμαι αφάνταστα». Κι αφού δεν μπορεί να υπάρξει ομολογία, η υπόθεση παραμένει σκοτεινή.
Το ίδιο κι η υπόθεση του Θανάση Νικολάου. 17 χρόνια μετά την ανεύρεση του νεκρού σώματος του στρατιώτη κάτω από μια γέφυρα, μετά από τις μάχες που δόθηκαν, θεωρήθηκε πως η μάχη κερδήθηκε. Κι όντως το πείσμα της μητέρας, οι αγώνες της οικογένειας, οδήγησαν κάπου. Οδήγησαν σε ένα κομβικό σημείο όπου φανερώθηκαν πολλά αλλά ταυτόχρονα και πάρα πολλά παρέμειναν στο σκοτάδι. Από το σημείο αυτό κι έπειτα, αδιέξοδο ξανά. Το μόνο που απομένει είναι η αναζήτηση τυχόν πειθαρχικών ευθυνών στη διαδικασία διερεύνησης.
Άξιζε τόσος αγώνας, τόσα χρόνια με τις πληγές ανοιχτές; Και κάθε φορά είναι σαν να ξύνεται η πληγή και σε κάθε αδιέξοδο είναι και μια ήττα. Δικαίωση μπορεί να μην υπάρξει ποτέ. Προκύπτει όμως ένα σημαντικό όφελος, πιο πολύ για την κοινωνία. Όσων στη βάρδια συμβαίνουν τέτοια γεγονότα ξέρουν πια (θα πρέπει να ξέρουν) πως έχουν ευθύνη. Δεν μπορούν να αντιμετωπίζουν τον θάνατο ενός ανθρώπου σαν ένα μοιραίο γεγονός που απλά συνέβη. Όταν ένας 26χρόνος βρίσκεται νεκρός κάτω από μία γέφυρα δεν είναι δεδομένο πως έπεσε από τη γέφυρα. Όταν ένας 17χρόνος σκοτώνεται στο δρόμο δεν είναι απλά θέμα ρουτίνας. Κανένας θάνατος δεν είναι θέμα ρουτίνας στη βάρδια κάποιων γιατρών, ιατροδικαστών, αστυνομικών…
