Πριν κάποια χρόνια, όχι πολύ παλιά –βεβαίως, διαφορετικά μετρά τον χρόνο ένας 25χρονος κι αλλιώς ένας 60χρονος– η Αστυνομία ήταν ένα εν πολλοίς βάρβαρο σώμα που μπορούσε να χρησιμοποιήσει όποιες μεθόδους έκρινε αποτελεσματικές στην αποστολή της. Οι ανακρίσεις δεν γίνονταν με το «σεις» και με το «σας». Έτσι και σε θεωρούσαν ύποπτο και έπεφτες στα χέρια των αστυνομικών, τα δικαιώματα σου έπαυαν να είναι δεδομένα. Ύποπτος δε, μπορούσε να θεωρηθείς ακόμα και για την εμφάνισή σου. Τα μακριά μαλλιά και τα φθαρμένα τζιν, για παράδειγμα, στην αντίληψη πολλών οργάνων της τάξης, ήταν ένδειξη παραβατικού χαρακτήρα.
Στο πέρασμα των χρόνων, ωστόσο, όταν πολλές ιστορίες αστυνομικής βίας είδαν το φως της δημοσιότητας, με κάποιες, μάλιστα, να καταλήγουν στα δικαστήρια ή ακόμα και σε διεθνή σώματα προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με τους αστυνομικούς να αντιμετωπίζουν ποινές, τα πράγματα άλλαξαν. Με εξαιρέσεις, όπως ο υπερβάλλον ζήλος που επιδείχτηκε για καταστολή μιας νεανικής διαμαρτυρίας το ΄21, οι αστυνομικές δραστηριότητες έπαψαν να θυμίζουν τον παλιό κακό εαυτό τους. Σε βαθμό που, πολλές φορές, πολίτες οι οποίοι είδαν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται μετά από κάποιον ποδοσφαιρικό αγώνα, να διερωτώνται «τι κάνει η Αστυνομία», νοσταλγώντας τις εποχές που οι αστυνομικοί μας δεν είχαν σε τίποτα να ζηλέψουν τους μπάτσους της Νέας Υόρκης. Και πολλοί τώρα αυτό ζητάνε.
Θα λυθούν όμως τα προβλήματα της κοινωνίας με την παρουσία της Αστυνομίας παντού και την επαναφορά τακτικών που κρίθηκαν λανθασμένες, απάνθρωπες και αναποτελεσματικές; Μία κοινότητα, η Χλώρακα, είναι αυτή τη στιγμή αστυνομοκρατούμενη και τα επεισόδια έχουν κοπάσει. Το πρόβλημα, όμως, δεν έχει λυθεί και ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκδηλωθεί στην ίδια ή άλλη μορφή οπουδήποτε. Οι αντιλήψεις που ενθάρρυναν τους κουκουλοφόρους να δράσουν είναι πλέον διάχυτες παντού. Σε λίγες μέρες ανοίγουν τα σχολεία και πολλοί φοβούνται πως ο φανατισμός και η βία θα μεταφερθεί στους σχολικούς χώρους. Θα σταλούν προληπτικά αστυνομικές δυνάμεις στα σχολεία;
Προφανώς και η Αστυνομία έχει ρόλο, αλλά πολλά από τα θέματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία αυτή τη στιγμή –και ειδικά το μεταναστευτικό– δεν είναι αστυνομικά. Σαφώς και ανάμεσα στη βία και την αδράνεια υπάρχει κι άλλη οδός, αλλά είναι αμφίβολο αν τη γνωρίζουμε.
Αυτή τη στιγμή, τα προβλήματα που προκύπτουν από το μεταναστευτικό, έχουν αφεθεί να διογκωθούν (αυτό εξυπηρετούσε και πολλούς – είσπραξη ενοικίων, φτηνό εργατικό δυναμικό) και τώρα οι πάντες στρέφουν το δάκτυλο στην Αστυνομία. Όσες ευθύνες και να έχει όμως επί συγκεκριμένων χειρισμών, τη λύση δεν θα τη δώσει η Αστυνομία. Κι ούτε μπορεί αυτό να αποτελέσει άλλοθι για επαναφορά αστυνομικών μεθόδων του παρελθόντος.
