Άντε τώρα σ’ όλο αυτό τον συρφετό της αναρχίας και της τρομοκρατίας να επιμένεις φορτικά ότι δεν πρέπει να είμαστε επιμηθείς αλλά προμηθείς. Βασικότατη αρχή που αντί να λειτουργεί ως κανόνας ζωής εξευτελίζεται κάθε φορά και τσαλακώνεται τόσο βίαια και βάναυσα. Γι’ αυτό ας μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις. Ναι, θα υπάρξει και η επόμενη φορά. Ίσως και τα ακόμα χειρότερα. Έτσι απλά γιατί μπροστά στις πραγματικές ευθύνες, μάθαμε να υψώνουμε απλά τα χέρια. Και ο λόγος είναι γιατί αυτές οι ευθύνες είναι τόσο βαριές και ασήκωτες εκεί και όπου θα πρέπει να καταμερισθούν και κατ’ επέκταση ν’ αποδοθούν. Αντίθετα, είναι σε τέτοιες ώρες και στιγμές που ευδοκιμούν και οι Πόντιοι Πιλάτοι. Ακόμα πιο πέρα όλοι όσοι σπεύδουν εκ του ασφαλούς να εκμεταλλευτούν…

Και άντε να επιχειρείς απεγνωσμένα να ψηλαφήσεις την όποια λογική εξήγηση για την εκδήλωση φαινομένων και συμπεριφορών, μπροστά στις οποίες ωχριά ο οποιοσδήποτε χαρακτηρισμός. Απλά γιατί πρόκειται περί παραλογισμού σε έσχατα σημεία κατάπτωσης, που μόνο η ψυχοθεραπεία ίσως θα μπορούσε να παρέμβει. Σε μια κοινωνία που εκκολάπτονται τέτοιες καταστάσεις, το όποιο πρόβλημα της ριζοβολεί πολύ βαθύτερα απ’ όσο επιμένουμε να υποψιαζόμαστε και πολύ περισσότερο να το πλαισιώνουμε. Πλέον, ναι, μπορούμε να κάνουμε λόγο για επίπεδα πολιτισμού, ήθους και ανθρωπιάς, που παραμένουν στα αζήτητα εδώ και δεκαετίες. Είναι όντως τραγικό κάθε φορά να επιπλέουμε σε μια ρηχότητα που μάς αφήνει καταδικασμένους να απολαμβάνουμε σε φάση της επόμενης φοράς τα έργα και ημέρες μας. Όσο κι αν οι εκκωφαντικές δηλώσεις από υπεύθυνους και ανεύθυνους περί αποφασιστικότητας πάταξης φαινομένων και των τοιούτων μάς καθιστούν ακόμα πιο γελοίους.

Το θέμα δεν έχει να κάνει σε τίποτε με το μεταναστευτικό, έσπευσε να δηλώσει ο Πρόεδρος σ’ έκτακτη σύσκεψη προχθές. Έχει δίκαιο γιατί είναι οι ίδιοι που θα τα κάνουν γυαλιά-καρφιά σε κάθε περίπτωση και με διάφορες αφορμές. Γι’ αυτό θα πρέπει να ανησυχούμε πολύ περισσότερο γιατί είναι πολύ βαθύτερα τα αποστήματα και έχουν να κάνουν με τα τόσο ευαίσθητα στοιχεία της ανατροφής, της αγωγής και γενικότερα της παιδείας στους βαθύτερους ιστούς τους. Αλήθεια, για τη διαμόρφωση της σωστής πολιτικής στο ίδιο το μεταναστευτικό – που έχει να κάνει με ανθρώπους και όχι με εργαλεία – θέλει και κότσια μα και τόλμη. Γι’ αυτό, όλος αυτός ο κομματικός ολοφυρμός για καταλογισμό ευθυνών και με όσα άλλα μάς φλομώνουν, προδίδει μάλλον υποκρισία που υποκρύπτει από μόνη της βαθύτερες παθογένειες και αποστήματα. Γιατί, έτσι απλά, υψώνουν τόσο εκκωφαντικά φωνή όλοι όσοι έπρεπε να αναζητούν τώρα τις δικές τους ευθύνες γι’ αυτό που συμβαίνει. Είτε ως κυβερνήσεις ή συγκυβερνήσεις είτε ως συμπολιτεύσεις ή αντιπολιτεύσεις στο παρελθόν και στο παρόν, ας το ψάξουν, γιατί εκείνο που συμβαίνει σήμερα είναι ότι δρέπουμε τους καρπούς των έργων μας… Της ανικανότητάς μας, πιο σωστά.