Κεφάλια μέσα λοιπόν. Αύριο ξεκινά η νέα σχολική χρονιά για τη Μέση Εκπαίδευση και σε λίγες μέρες για τη Δημοτική. Μετά από ένα αφόρητα ζεστό, βασανιστικό για τους γονείς από τη μια, ανακουφιστικό από την άλλη για τα παιδιά, καλοκαίρι, οι διακοπές τελειώνουν και αρχίζει ένας άλλος σχολικός μαραθώνιος.
Πώς θα κυλίσουν φέτος τα πράγματα; Η υπουργός Παιδείας εξήγησε πως «στόχος είναι να οδηγηθούμε σε ένα πιο σύγχρονο, πιο μαθητοκεντρικό, πιο παιδαγωγικά σωστά σχολείο, ένα συμπεριληπτικό δημοκρατικό σχολείο, στο οποίο, εκτός από τις γνώσεις, τα παιδιά να καλλιεργούν δεξιότητες, ικανότητες, που θα τα καθιστούν ενεργούς πολίτες».
Χμμ. Μακάρι τα πράγματα να κυλίσουν όντως έτσι. Θα ήταν πραγματικά υπέροχο τα να αποκτήσουμε σχολεία δημιουργικά και χαρούμενα, που θα βοηθούν τα παιδιά να διευρύνουν τους ορίζοντές τους και να ξεδιπλώσουν τις ικανότητες και τα ταλέντα τους. Σχολεία που να κάνουν τα παιδιά, όταν ανοίγουν αγουροξυπνημένα τα μάτια τους το πρωί, να θέλουν να βρίσκονται εκεί.
Και για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζονται πολύ περισσότερα από τη λήψη κάποιων μέτρων, χρήσιμων μεν, πολύ λίγων δε, μπροστά στα προβλήματα που έχει η Παιδεία μας σήμερα. Δεν αρκεί, για παράδειγμα να μειωθεί η ύλη, να φτάσουν τα βιβλία εγκαίρως ή να βγει το πρόγραμμα από τις πρώτες μέρες. Αυτά είναι δεδομένο πως πρέπει να γίνουν. Μπροστά όμως στα σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν είναι απλά «μιλλοσφοτζίσματα» όπως λέμε στα κυπριακά.
Για να βελτιωθεί η κατάσταση πρέπει να γίνει εκ βάθρου αναδιάρθρωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, το οποίο είναι καθαρά βαθμοθηρικό και που καμία σχέση δεν έχει με την απόκτηση γνώσεων και δεξιοτήτων.
Αυτό σημαίνει πλήρη αναδιαμόρφωση του τρόπου διδασκαλίας αλλά και των χώρων διδασκαλίας. Οι υπεύθυνοι πρέπει να βγουν μπροστά και να τολμήσουν να κάνουν τομές. Πρωτίστως, να παραδεχτούν πως έχουμε ένα πεπαλαιωμένο εκπαιδευτικό και πως υπάρχουν μαθήματα και ύλη που δεν έχουν χώρο σε ένα σύγχρονο σχολικό πρόγραμμα και επομένως είτε να τα καταργήσουν είτε να τα αναθεωρήσουν. Οι κακοί εκπαιδευτικοί να βγουν, επιτέλους έξω από τα σχολεία. Να δοθεί έμφαση στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης και όχι στην αποστήθιση ξερών γνώσεων, που πλέον είναι εύκολα προσβάσιμες με το πάτημα ενός κουμπιού.
Μπορούμε να συζητούμε για ώρες για το τι πρέπει να αλλάξει. Το θέμα είναι αν πραγματικά θέλουμε να αλλάξει κάτι ή αν στο τέλος της ημέρας βολευόμαστε με ένα σύστημα που εξυπηρετεί πολλούς αλλά αφήνει εντελώς ξεκρέμαστους αυτούς για τους οποίους υποτίθεται ότι προορίζεται: Τα παιδιά.
