Μοιάζει αδιανόητο. Τέσσερις μέλη του πληρώματος ενός πλοίου έσπρωξαν ένα ανήμπορο άνθρωπο μέχρι που έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε. Την ίδια ώρα που άλλα μέλη παρακολουθούσαν απαθέστατα, την ίδια ώρα που ο καπετάνιος έδωσε εντολή το πλοίο να σαλπάρει και απολογήθηκε στους υπόλοιπους επιβάτες για την καθυστέρηση.
Ένας άνθρωπος, ο 36χρονος Αντώνης Καρυώτης έχασε τη ζωή του με τόσο άδικο τρόπο και οι υπόλοιποι έχουμε μείνει άναυδοι, σαστισμένοι από το μέγεθος της κακίας που μπορεί να χωρεί στις ψυχές κάποιων ανθρώπων. Πως μπορεί κάποιος να κάνει κάτι τέτοιο, αναρωτιόμαστε; Πως μπορεί κάποιος με τόση ευκολία να δείχνει τόση απανθρωπιά, πετώντας ένας άνθρωπο στη θάλασσα, αδιαφορώντας για το ότι χάνει τη ζωή του;
Η απάντηση, όμως είναι απλή και την έχει δώσει η Χάνα Άρεντ εδώ και πολλά χρόνια όταν κατέγραφε από την Ιερουσαλήμ τη δίκη του ναζιστή Άντολφ Άιχμαν και μίλησε για την κοινοτοπία του κακού. Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι τέρας, ελεεινός, σκατόψυχος για να βλάψει κάποιον άλλο ή να διαπράξει τρομερά εγκλήματα όπως έκανε ο Άντολφ Άιχμαν. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια διαβεβαίωση, που φυσικά καμία σχέση δεν έχει με την αλήθεια ότι απλά πράττει εκείνο που πρέπει.
Η βία δεν είναι κάτι καινούριο. Από πάντα υπήρχε. Στη Βίβλο υπάρχει η ιστορία του Κάιν που σκότωσε τον αδερφό του Άβελ, επειδή τον ζήλεψε. Κάτι ανάλογο περιγράφεται και σε αιγυπτιακούς μύθους με τον Σεθ να σκοτώνει τον Όσιρις. Στην ελληνική μυθολογία ο Κρόνος έτρωγε τα ίδια του τα παιδιά για μην του φάνε τη θέση.
Το πρόβλημα είναι πως συμβιώνουμε καθημερινά με τη βία και την κακία. Τόσο που στο τέλος συνηθίζουμε και τίποτα δεν μας κάνει εντύπωση. Βία και κακία είναι να κλείνουμε τα μάτια όταν συνάνθρωποι μας υποφέρουν, όταν σφυρίζουμε αδιάφορα μπροστά σε κάθε είδους κακοποίηση από το γείτονα που χτυπά την γυναίκα και τα παιδιά του μέχρι τον προϊστάμενο στο γραφείο που βάζει χωρίς λόγο τις φωνές στο συνάδελφο. Βία και κακία είναι, όταν μπορούμε να βοηθήσουμε και δεν το κάνουμε ή όταν ανεχόμαστε ή ακόμη και δικαιολογούμε την καταπάτηση των κανόνων και κάθε είδους αυθαιρεσία.
Χωρίς να σημαίνει πως είναι ο κανόνας, η βία έχει καταστεί μέρος της καθημερινότητάς μας. Αποτέλεσμα ότι οι κοινωνίες μας πάσχουν από έλλειψη συναίσθησης και είναι γεμάτες μισανθρωπιά. Κάτι δεν πάει καλά και αυτό είναι φανερό από τις καθημερινές μας συμπεριφορές, που γίνονται όλο και πιο άγριες όλο και πιο και επιθετικές.
