Σαν να μην πέρασε μια μέρα που λέει και το τραγούδι. Πήραμε κάποιες ανάσες το καλοκαίρι τώρα που ανοίγουν και πάλι τα σχολεία είμαστε ξανά μαγκωμένοι μέσα στην κίνηση. Να βλέπουμε τα φανάρια να ανάβουν πράσινο δυο και τρεις φορές, να μετακινόμαστε μερικά μέτρα κάθε λεπτό, να γράφουμε σημειώματα προς το σχολείο απολογούμενοι για την καθυστέρηση των παιδιών μας. Για τον προϊστάμενο στο γραφείο δεν ανησυχούμε και αυτός πηγμένος σε κάποιο δρόμο θα είναι και το πολύ πολύ όταν συναντηθούμε στον ανελκυστήρα να ρίξουμε μαζί βρισίδι για το μαρτύριο που περνούμε.
Το κυκλοφοριακό είναι ο μόνιμος βραχνάς τα τελευταία χρόνια. Ένας βραχνάς που συνεχώς μεγεθύνεται και που θυμίζει το Κυπριακό πρόβλημα, δηλαδή κάθε πέρσι και καλύτερα. Ακούμε για λύσεις, αλλά λύσεις που τουλάχιστον να απαμβλύνουν το πρόβλημα, αν δεν μπορούν να το επιλύσουν, δεν βλέπουμε. Λύσεις που να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα που ζούμε και που να είναι σχεδιασμένες για την κατάσταση που επικρατεί στην Κύπρο και όχι αντιγραμμένες από χώρες με εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής και κατά συνέπεια και με διαφορετικό τρόπο διακίνησης.
Όπως για παράδειγμα το park and ride που άρχισε να εφαρμόζεται αυτές τις μέρες, τη λεωφορειολωρίδα, δηλαδή, από τον κυκλοφοριακό κόμβο της Βιομηχανικής Περιοχής Στροβόλου, μέχρι τα φώτα Καλησπέρα. Στόχος είναι να αποσυμφορήσει την είσοδο στην πρωτεύουσα, όπου κάθε πρωί γίνεται χαμός.
Τώρα το πώς μια λωρίδα για λεωφορεία μήκος ούτε καν δύο χιλιομέτρων θα βοηθήσει στο να μειωθεί η κίνηση, αυτό μόνο τα σαΐνια που την σκέφτηκαν μπορούν να μας απαντήσουν. Όπως δεν βοήθησε η άλλη φαεινή ιδέα που είχαν πριν μερικά χρόνια κάποιοι άλλοι να δώσουν τη μια λωρίδα στον ίδιο δρόμο αποκλειστικά για τα αυτοκίνητα που είχαν περισσότερους από δύο επιβάτες και όπως δεν βοήθησε την λεωφόρο Αρχαγγέλου το γεγονός πως διαθέτει μεγάλη μήκους λεωφορειολωρίδα.
Με μέτρα πυροτεχνήματα που γρήγορα ξεχνιούνται και με λύσεις μεσοβέζικες άσπρη μέρα με το κυκλοφοριακό δύσκολα θα δούμε. Δεν αρκεί να λες στον κόσμο πάρε το λεωφορείο, χωρίς καλές και συχνές δημόσιες συγκοινωνίες. Δεν γίνεται να θεωρείς πως είναι αρκετό να βοηθήσεις τον κόσμο να φτάνει πιο εύκολα στο κέντρο της Λευκωσίας για την εργασία του, αν και αυτό αμφισβητείται αν όντως ισχύει και να μην λαμβάνεις υπόψη όλες τις άλλες διαδρομές που οι περισσότεροι έχουν να κάνουν και που ίσως να χρειάζεται να μεταβούν σε άλλες περιοχές.
Ώσπου να γίνει κάτι τέτοιο, αν γίνει ποτέ, ας οπλιστούμε με υπομονή. Μπόλικη υπομονή. Και λιγότερα νεύρα. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε.
