Μετά από το μένος το οποίο παρακολουθήσαμε στα όσα διαδραματίστηκαν στη Λεμεσό, με επίκεντρο για άλλη μια φορά το μεταναστευτικό, ακολούθησε μια ανησυχητική ησυχία. Ναι, μπορεί να έγινε αριθμός διαδηλώσεων καταδίκης των συγκεκριμένων επεισοδίων, ωστόσο, από πλευρά κυβερνώντων εκτός από το να αναζητούν την ευθύνη για τα λάθη που έγιναν, πρέπει να γίνουν και οι κατάλληλες ενέργειες για να μην ξαναζήσουμε τα ίδια και να σταματήσουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας.
Αυτό ίσως που πρέπει να καταλάβουμε είναι πως το ψάρι μυρίζει πάντα από το κεφάλι. Τα όσα είδαμε σε Χλώρακα και ειδικά στη Λεμεσό είναι το αποτέλεσμα των κακών χειρισμών των κυβερνώντων, τέως και νυν. Γιατί οι λανθασμένοι χειρισμοί πάνε χρόνια πίσω και το θέμα του μεταναστευτικού ταλανίζει αυτή τη χώρα για καιρό. Μία ίσως από τις κάκιστες αποφάσεις τις προηγούμενης Κυβέρνησης για το θέμα, ήταν φυσικά το θέμα τοποθέτησης συρματοπλέγματος στη γραμμή αντιπαράταξης για διαχείριση των παράνομων εισόδων από τα κατεχόμενα, την ώρα που το σοβαρότερο πρόβλημα φαίνεται να είναι από τη θάλασσα. Μία χώρα όπως η Κύπρος να δέχεται τέτοιους αριθμούς μεταναστών από τη θάλασσα και οι αρμόδιοι να τους στέλνουν σε κέντρα υποδοχής μέχρι να ταυτοποιηθούν και να απελαθούν ή να εξεταστούν οι αιτήσεις ασύλου τους, έφερε τις περιοχές των συγκεκριμένων κέντρων σε δύσκολη θέση. Ο καιρός περνούσε, οι διαδικασίες όπως ήταν λογικό καθυστερούσαν με αποτέλεσμα να δέχονται καθημερινά περιστατικά κλοπών και διαρρήξεων και φυσικά αύξηση του πληθυσμού στα κέντρα υποδοχής αλλά και σε διάφορες περιοχές. Όμως, ούτε οι συνθήκες διαβίωσης στα κέντρα υποδοχής ήταν οι κατάλληλες. Όλα αυτά ήταν ευρέως γνωστά σε όλους χωρίς όμως να γίνονται οι οποιεσδήποτε κινήσεις για αντιμετώπιση της κατάστασης με αποτελεσματικά μέτρα. Γινόταν απλώς και μόνο διαχείριση των επεισοδίων τα οποία συνέβαιναν κάθε τρεις και λίγο εντός των συγκεκριμένων κέντρων. Και δεν είναι μόνο αυτά. Η όλη υπόθεση της Χλώρακας ήταν αυτή που ξεχείλισε το ποτήρι. Μια λανθασμένη κίνηση του Κοινοτικού Συμβουλίου, οδήγησε στα επεισόδια που είδαμε εκείνες τις μέρες και αντιδράσεις και από τις δύο πλευρές.
Όπως ήταν φυσικό, το λάθος στη Χλώρακα πρόσφερε την ευκαιρία για ξέσπασμα των ακροδεξιών στοιχείων με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε όσα διαδραματίστηκαν στη Λεμεσό. Οι συνέπειες, όπως ήταν λογικό ήταν διαδοχικές και το αποτέλεσμα ήταν να πληρώσουν άλλοι για τα λάθη αυτών που λαμβάνουν τις αποφάσεις.
Το να βλέπεις κάποιον να κλαίει μπροστά στις κάμερες γιατί κάποιοι αλήτες κατέστρεψαν την περιουσία του, δεν είναι ωραίο θέαμα. Ντρέπομαι πραγματικά για το γεγονός ότι ζω σε έναν τόπο ο οποίος δεν μπορεί να προσφέρει στους πολίτες του, την ασφάλεια που υποχρεούται να προσφέρει αλλά αντιθέτως τους οδηγεί σε σημείο να φοβούνται να βγούν από το σπίτι. Να τσακώνονται είτε επειδή δεν θέλουν αυτά τα άτομα στον τόπο μας, είτε επειδή μπούχτισαν βλέποντας όλο αυτό τον ρατσισμό και την ξενοφοβία απλά να μεγαλώνει μέρα με την μέρα, σε σημείο που να χάνεται η ανθρωπιά.
Η ηρεμία που επικρατεί λοιπόν το τελευταίο διάστημα, μετά τα όσα συνέβησαν, πρέπει να μας ανησυχεί. Γιατί μπορεί να οδηγήσει ανά πάσα στιγμή σε νέο ξέσπασμα αν δεν ληφθούν αποτελεσματικές επιτέλους αποφάσεις για διαχείριση του όλου προβλήματος, που λέγεται μεταναστευτικό.
