Η αμφισημία των αραβικών κρατών σχετικά με την στάση τους στο παλαιστινιακό μετά τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου είναι εμφανής. Βέβαια, κάθε αραβικό κράτος αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση.

Κάποια όπως ο Λίβανος ή η Υεμένη είναι χώρες που τον έλεγχο δεν τον έχουν οι κυβερνήσεις αλλά παραστρατιωτικές ομάδες, κάποια πρόκειται για στιβαρές μοναρχίες όπως η Σαουδική Αραβία και άλλα για δικτατορίες όπως η Αίγυπτος,

Αν υπάρχει κάτι που τα ενώνει, είναι η αμηχανία τους μπροστά σε ό,τι συμβαίνει στη Λωρίδα της Γάζας. Μετά τις προφανείς καταδίκες και τις δηλώσεις συμπαράστασης, μόνο με λόγια και χωρίς πράξεις προς τους Παλαιστινίους, η ηγεσία των περισσότερων αραβικών κρατών έχει αντιληφθεί πως το ζήτημα είναι όπως μια βόμβα που κινδυνεύει να εκραγεί στα χέρια τους.

Για πολλά χρόνια το παλαιστινιακό ήταν το ζήτημα που ένωνε τους Άραβες. Με τον καιρό, όμως σταμάτησε να βρίσκεται στο επίκεντρο. Και ενώ οι περισσότεροι μουσουλμάνοι βλέπουν με συμπάθεια τους Παλαιστινίους και στηρίζουν τον αγώνα τους, οι ηγεσίες τους προτίμησαν να πάρουν αποστάσεις.

Δεν είναι τυχαίο, πως τα τελευταία χρόνια, χώρες όπως το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα επαναπροσδιόρισαν και ομαλοποιήσαν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ, ενώ κάτι ανάλογο ψηνόταν να γίνει και με τη Σαουδική Αραβία. Και έτσι ενώ από τη μια διακήρυσσαν πως συντάσσονται με τον αγώνα των Παλαιστινίων, την ίδια ώρα υπέγραφαν εμπορικές συμφωνίες και προχωρούσαν σε ανοίγματα με τον «σιωνιστικό εχθρό».

Τώρα, η κατάσταση είναι περίπλοκη. Από τη μια τα αραβικά κράτη δεν έχουν καμία όρεξη να τινάξουν στον αέρα την επαναπροσέγγιση με το Ισραήλ, καθώς αναγνωρίζουν τη σημασία της και τι μπορούν να αποκομίσουν από αυτή. Από την άλλη, δεν θέλουν να φανεί πως το υποστηρίζουν, καθώς αυτό πρόκειται να εξαγριώσει την κοινή γνώμη, με τις συνέπειες να είναι απρόβλεπτες. Και όλοι θυμούνται τι έγινε με την αραβική άνοιξη.

Και υπάρχει ακόμη ένας λόγος που αρκετά αραβικά κράτη στέκονται με δισταγμό στο παλαιστινιακό και αυτός είναι η Χαμάς. Καθώς πρόκειται για μια τρομοκρατική οργάνωση, με στενούς δεσμούς τόσο με το Ιράν όσο και με τη μουσουλμανική αδελφότητα, η πιθανότητα μετά τη σύγκρουση με το Ισραήλ να καταλήξει να έχει το πάνω χέρι, μόνο τρόμο και αγωνία προκαλεί.

Οι ηγεσίες των περισσότερων αραβικών κρατών δεν είναι ευθυγραμμισμένες με τους πολίτες τους. Θα προσπαθήσουν επομένως, να έχουν και το σκύλο χορτάτο και την πίτα σωστή. Αυτό που προέχει είναι το πολιτικό τους συμφέρον και πάνω από όλα η επιβίωσή τους.