Αλήθεια, οι Τούρκοι απέρριψαν τον διορισμό της πρώην υπουργού Εξωτερικών της Αυστραλίας, Τζούλι Μπίσοπ, ως απεσταλμένης του Γκουτέρες;

Και η δικαιολογία που βρήκαν είναι ότι η Αυστραλία είναι μέλος της Κοινοπολιτείας, που είναι και η Κυπριακή Δημοκρατία; Με σοβαρότητα να τα βλέπουμε αυτά ή να γελάμε πικρά; Αλλά, αν είναι έτσι γιατί τότε δέχτηκαν τον Αλεξάντερ Ντάουνερ, που έδρασε προ δεκαετίας, επίσης πρώην υπουργό Εξωτερικών της Αυστραλίας; Ήταν «δικός τους» αυτός; Για τον Κόλιν Στιούαρτ γιατί δεν έχουν ένσταση; Είναι Καναδός αυτός, και επίσης ο Καναδάς είναι μέλος της Κοινοπολιτείας.

Δεν θέλει και σκέψη η υπόθεση. Απλώς, οι Τούρκοι δεν ευκαιρούν τώρα, έχουν άλλες προτεραιότητες, έχουν να σώσουν τη Χαμάς από τα χέρια του Ισραήλ, και δεν θέλουν να ασχοληθούν με έναν απεσταλμένο να ανακατεύεται στο Κυπριακό, που το χρειάζονται κοιμισμένο. Ανακάλυψαν ότι είναι πρόβλημα το ότι η Αυστραλία είναι μέλος της Κοινοπολιτείας. Ήμαρτον σου Κύριε! Καλά, που δεν την απέρριψαν επειδή το 2014, το περιοδικό Bazaar την ανακήρυξε «Γυναίκα της Χρονιάς». Κι αφού το Bazaar ασχολείται με τη δυτική μόδα, υπάρχει κίνδυνος η Μπίσοπ να μεροληπτεί εναντίον της μόδας της Ανατολίας και να βλάπτει τα τουρκικά συμφέροντα.

Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε κι έναν Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, που δεν τολμά να τους πει ότι θα εκτελέσει την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για διορισμό απεσταλμένου κι όπου θέλουν ας πάνε να διαμαρτυρηθούν. Ήθελα νάξερα τι θα γινόταν αν απορρίπταμε εμείς έναν απεσταλμένο του Γενικού Γραμματέα επειδή, ας πούμε, βρίσκεται στο μισθολόγιο του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών. Τι ρωτώ, όμως; Πρώτοι και καλύτεροι θα αντιδρούσαν και θα έβριζαν οι δικοί μας πανέξυπνοι, όπως έβριζαν όποιον τολμούσε να σχολιάσει ως μεροληπτικές ή άδικες, ενέργειες του Ντάουνερ ή του Άιντα ή κι εκείνου του ανεκδιήγητου Ντε Σότο.

Άκου κόψιμον ο νους τους, τωρά! Είναι της Κοινοπολιτείας, λέει! Ε, ας διορίσουν τον Αλίεφ του Αζερμπαϊτζάν, να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία. Διότι κολλήσαμε στον απεσταλμένο, λες και όταν διοριστεί θα γίνει κανένα μαγικό και θα λυθεί το Κυπριακό. Το πρόβλημα το επανέλαβε και χθες ο Τατάρ, που έδινε διάλεξη (μάσιαλλα του!) σε παράνομο πανεπιστήμιο.

«Η εθνική πολιτική που ακολουθούμε με την Τουρκία είναι ένα τουρκικό κράτος στο βόρειο τμήμα της Κύπρου», έλεγε. Τι θα κάνει ο απεσταλμένος, θα τους αλλάξει μυαλά; Μάλλον, τι θα κάνουμε εμείς όταν ο απεσταλμένος έρθει και μας πει: Επιμένουν αυτοί στα δύο κράτη, επιμένετε κι εσείς στη ΔΔΟ, ελάτε να το συζητήσουμε να βρούμε μια χρυσή τομή. Υπάρχει χρυσή τομή; Να το σκεφτούν αυτό οι ταγοί του τόπου. Διότι, έτσι όπως πολιτεύονται κατά κει μας οδηγούν. Να μπει στο τραπέζι η «κυριαρχική ισότητα» για να δεχθούν οι Τούρκοι να υπάρξει κινητικότητα.

Μπορούσαμε να το αποφύγουμε αυτό; Το προσπαθήσαμε; Αυτό να μου πεις. Αν αντί να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας εδώ και εφτά χρόνια ότι ο αγώνας μας είναι η επιστροφή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων άνευ όρων και προϋποθέσεων, θα έπρεπε ο αγώνας μας να ήταν να πείσουμε τη διεθνή κοινότητα ότι έχουμε δίκαιο να αρνούμαστε διαπραγμάτευση υπό αυτές τις συνθήκες και με αυτούς τους ισλαμοφασίστες, τον Τατάρ και τον Ερντογάν.

Να σου λένε ότι θα δημιουργήσουν «ένα τουρκικό κράτος στο βόρειο τμήμα της Κύπρου», στο κατεχόμενο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δηλαδή, να το βλέπεις με χίλια παραδείγματα να το κάνουν πράξη, να υπάρχουν και Τουρκοκύπριοι -όσοι κι αν είναι- που αντιδρούν σε αυτό, κι εσύ αντί να το προβάλλεις και να απαιτείς παρέμβαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, να δηλώνεις απλώς την ετοιμότητα σου για συνομιλίες. Εντάξει, αυτό είναι δεδομένο, αλλά τι συνομιλίες θα κάνεις αν δεν ξεκαθαρίσει το σκηνικό; Τι θα διαπραγματευτείς; Πόσο τουρκικό θα είναι το κράτος στο κατεχόμενο έδαφος;