«Εμείς δεν χρωστάμε στο Ισραήλ» είπε ο Ερντογάν στον Σολτς, προσθέτοντας «δεν κάναμε ολοκαύτωμα». Ο Πρόεδρος της Τουρκίας ήταν φιλοξενούμενος του Γερμανού Καγκελάριου. Στη χώρα του. Εκείνος, ως σωστός, πολιτισμένος μουσαφίρης, τον αντιμετώπισε με σεβασμό. Ο Ερντογάν ως χούλιγκαν. Ικανός ήταν να τον φτυσει κιόλας τον Σολτς. Παρόλα αυτά, έθεσε πάλι το θέμα της εισόδου της Τουρκίας στην ΕΕ. Πενήντα δύο χρόνια περιμένουμε την είσοδό μας είπε. Ζήτησε και τα Eurofighter. Ή δεν έχει καταλάβει ό,τι υπάρχουν όροι και όρια για να μπεις σε αυτήν την μεγάλη οικογένεια και να ζητάς πράγματα. Ή το ξέρει, και επιμένει.
«Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς και η κατακτήτρια Τουρκία είναι οι τελευταίοι που μπορούν να κάνουν μαθήματα ηθικής σε άλλες χώρες. Στις 20/07/1974, τελευταία μέρα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, οι Τολυρκοι βομβάρδισαν το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο της Αθαλάσσας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 33 άνθρωποι – ασθενείς, ανάμεσά τους και 3 Τουρκοκύπριοι». Έγραψε στο X-Twitter, ο Κωνσταντίνος Χριστοφίδης, καθηγητής Φυσικής, Πρόεδρος του ΔΣ του Κυπριακού Ινστιτούτου Ερευνών για τον Καρκίνο, και πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Χακάν Φιντάν, Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, κάνοντας δηλώσεις από την Βηρυτό για τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή, απευθυνόμενος στους Ισραηλινούς: «Έχετε καταλάβει Γη που δεν σας ανήκει, κάνετε κατάσχεση των σπιτιών τους, έπειτα φέρνετε κάποιους άλλους και τους τοποθετείτε εκεί και τους λέτε έποικους. Αυτό ονομάζεται κλοπή».
Το σχολιάζει, εύστοχα και αυτό, ο Κωνσταντίνος Χριστοφίδης: « Ο Χακάν Φιντάν, στενός φίλος και οικονομικός χορηγός της Χαμάς, που μιλάει για ληστές και κλεμμένη γη, είναι υπουργός μιας χώρας που κατέχει το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας και εκμεταλλεύεται τις περιουσίες 180 χιλιάδων Ελληνοκυπρίων. Ντροπή και υποκρισία».
Δεν ξέρω εάν συμφωνώ με εκείνους που λένε ότι «ο Ερντογάν είναι παίκτης». Εξαρτάται από το πώς ορίζει κάποιος την τελευταία λέξη. Παίκτης ήταν και ο Ντον Κορλεόνε. Πολλοί τον θεωρούν μυθικό πρόσωπο. Έγινε και ταινία φοβερή. Νονός. Μαφιόζος, το δίχως άλλο. Αλλά τούτη η ιδιότητα ελκύει πολλούς. Κι όταν απέναντι στον καθρέφτη τους βλέπουν κάποια στιγμή τις τύψεις στο πρόσωπό τους, αναπαύονται με το ότι «ναι, αλλά βοήθησε και φτωχούς».
«Μακάρι να είχαμε και εμείς έναν Ερντογάν, που να υπερασπιζόταν έτσι τη χώρα μας», ακούω πολλούς αφελείς να λένε αριστερά και δεξιά. Μερικοί, που δεν είναι «θαυμαστές» του, θυμούνται τον Ερντογαν του ξεκινήματος, και ακόμα πιστεύουν πως ήταν ο μόνος ηγέτης της Τουρκίας που ήθελε πραγματικά να λύσει το Κυπριακό – για όλους τους προηγούμενους το Κυπριακό «λύθηκε το 1974».
Ναι. Αλλά ήταν ένας άλλος Ερντογάν τότε. Όπως άλλος είναι και αυτός που τώρα φαίνεται να θέλει να κάνει κάτι για τα Ελληνοτουρκικά. Εμείς, δεν πρέπει να σταθούμε απέναντί του «ως εχθροί». Αλλά ως Ευρωπαίοι. Και με επίγνωση του τι είναι;
Λεπτές πολύ οι ισορροπίες. Και ευτυχώς είμαι πεπεισμένος ότι η ομάδα του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας έχει την πείρα και την ικανότητα να πλοηγηθεί άριστα στα νερά που τώρα είναι ήρεμα, αλλά ακόμα κι όταν φουρτουνιάσουν.
Αυτός «ο άλλος Ερντογάν» πιθανόν να είναι κάποιος που αύριο-μεθαύριο θα είναι «ένας άλλος, άλλος Ερντογάν», και πάει λέγοντας.
Το παιχνίδι – πιστεύω ακράδαντα – είναι στο δικό μας γήπεδο. Αυτό του δικαίου και της ηθικής. Δεν μπορούμε να παίξουμε μπάλα προσβάλλοντας φίλους και εχθρούς, εκβιάζοντας, και προκαλώντας. Έχω πολλή εμπιστοσύνη στην δυναμική που έχει αποκτήσει εδώ και πολλά χρόνια αυτό το μοντέλο της ενωμένης Ευρώπης, στην οποία είμαστε μέλη. Και πιστεύω ειλικρινά πως, όσα οικονομικά συμφέροντα και αν έχουν αρκετές χώρες από την Τουρκία, το μόνο κριτήριο για την ένταξή της τελικά είναι μόνο ένα: Να ενστερνιστεί αυτή πλήρως τις ευρωπαϊκές ιδέες, αντί να επιμένει να επιβάλει τις δικές της.
