Είναι κουραστικοί αλλά δεν το καταλαβαίνουν. Οι ίδιοι, όμως, δεν κουράζονται. Εμείς, για παράδειγμα, κουραστήκαμε, βαρεθήκαμε, απηυδήσαμε, να επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια κάθε φορά που ξεσπά ένα σκάνδαλο διαφθοράς (έχασε και η διαφθορά το νόημά της, πια).

Οι πολιτικοί μας -και άλλοι παράγοντες του δημόσιου βίου- πώς τα καταφέρνουν και δεν κουράζονται; Τους ακούμε αυτές τις μέρες, με αφορμή τον νέο κύκλο διασυρμού της χώρας, και είναι ακριβώς ως να ακούμε όσα έλεγαν πριν ένα χρόνο, πριν δύο χρόνια, πριν τρία…

Ότι είναι λυπηρό να βγαίνει το όνομα της χώρας για τους λίγους ενώ οι πολλοί είναι έντιμοι. Ότι πρέπει να υπάρξει τιμωρία των διεφθαρμένων, ότι πρέπει να υπάρξει αυστηροποίηση και νομοθετικές ρυθμίσεις, ότι πρέπει να ενισχυθεί η Αστυνομία, η ΜΟΚΑΣ, η ΚΥΠ, η Εισαγγελία, η Ιντερμπόλ, η πολεμική αεροπορία, η Μοσάντ, οι Φρουροί της Επανάστασης κι ό,τι άλλο κόψει ο νους τους. Μόνο και μόνο για να δείξουν ότι υπάρχουν κενά ανεξαρτήτως της βουλήσεώς τους τα οποία επιτρέπουν την διαφθορά.

Τώρα που ξαναζούμε τον διασυρμό από τις δημοσιεύσεις της διεθνούς κοινοπραξίας δημοσιογράφων -τον οποίο διασυρμό προσωπικά θεωρώ σκέτη επανάληψη, αλλά εφτάσαμε κι εβγάλαμεν όνομα- διαπιστώνουν ξανά τα κενά και επαναλαμβάνουν την αποφασιστικότητά τους να πολεμήσουν την διαφθορά. Όλοι, όμως. Όπως είπε χθες κι ο εκπρόσωπος του Προέδρου στη Βουλή, Χαράλαμπος Χαραλάμπους, η θέση του Προέδρου και της Κυβέρνησης είναι ξεκάθαρη για μηδενική ανοχή και καμία κάλυψη και καμία σκιά δεν πρέπει να μένει για τέτοια φαινόμενα.

Η μηδενική ανοχή στα φαινόμενα διαφθοράς είναι μια από τις αγαπημένες ατάκες όλων των πολιτικών ταγών και όλων των Προέδρων. Τόσο πολύ, που ο Νίκος Αναστασιάδης την έριχνε την ατάκα με κάθε ευκαιρία. Κι ας αποδίδεται στην δεκαετία του η κορύφωση της διαφθοράς με τα χρυσά διαβατήρια και το διεθνές ρεζίλεμα της χώρας.

Μέχρι και διαγγέλματα έκανε (28/1/2021), ως θυμωμένος Νίκαρος, για να μας πει για τις οδηγίες που έδινε για την μηδενική ανοχή στη διαφθορά. Μέχρι και στην Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΟΑΣΕ, Margareta Cederfelt, που τον επισκέφθηκε (26/5/2022), είπε πως «η Κυβέρνηση ενισχύει την πολιτική της για μηδενική ανοχή».

Ας μην πάμε πιο πίσω. Όλοι, ο ένας μετά τον άλλο εξαγγέλλουν την μηδενική ανοχή τους. Και όλοι, όποτε εμφανίζονται τα φαινόμενα στην δική τους διακυβέρνηση μασούν τα λόγια τους, τα αποδίδουν σε άλλους, τα δικαιολογούν όπως – όπως και γίνονται ρεζίλι στα μάτια του κόσμου.

Να, ξανά τα ίδια, λοιπόν. Μηδενική ανοχή και από την νέα κυβέρνηση. Αλλά, αν θέλει ο Νίκος Χριστοδουλίδης να κάνει τη διαφορά, να αλλάξει πραγματικά την εικόνα της χώρας, ας αφήσει τα λόγια και τις επαναλήψεις. Νομοθεσίες υπάρχουν, Οδηγίες της ΕΕ υπάρχουν, εμπειρογνώμονες υπάρχουν (και στην Αστυνομία και ειδικά στην Ελεγκτική Υπηρεσία), το μόνο που έχει να κάνει είναι να τους καλέσει όλους και να απαιτήσει να κάνουν τη δουλειά τους, να μην κλείνουν τα μάτια τους. Κι όποιος κλείνει τα μάτια να πηγαίνει σπίτι του.

Να θυμίσω μόνο κάτι που είπε τον Δεκέμβριο του 2017, ο (τότε) Γενικός Εισαγγελέας, Κώστας Κληρίδης, σε μια διάλεξη στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας,. Ήταν συμπέρασμα από όσα αντίκρυσε στο καίριο πόστο του: «Μέσω του χρήματος και του συμφέροντος, επιτυγχάνονται τα πάντα. Κατευθύνονται ιδέες, στοχοποιούνται πρόσωπα και θεσμοί, εξαγοράζονται συνειδήσεις, διαπράττονται εγκλήματα».

Χρειάζεται οτιδήποτε άλλο για να αντιληφθεί ο πάσα ένας πού πρέπει να κατευθυνθούν όσοι πραγματικά θέλουν να πατάξουν την διαφορά; Τι ξένοι εμπειρογνώμονες και μεγαλοστομίες! Εδώ, έχουμε ανθρώπους που τα ξέρουν και τα έζησαν. Ρωτάτε τους.

Πόσα χρόνια να ακούμε για διαφθορά στην Αστυνομία, για παράδειγμα; Πόσα χρόνια για την οργάνωση εγκλημάτων μέσα από τις Φυλακές; Σε μια χώρα όπου υπήρξε πόρισμα (το 2017), που έλεγε ότι τρεις αστυνομικοί κι ένας αναπληρωτής λοχίας, διατηρούσαν στενές φιλικές και επαγγελματικές σχέσεις (!) με δολοφονηθέντα νονό της κυπριακής μαφίας, αλλά δεν διώχθηκε ούτε ένας, τι άλλο ψάχνουμε; Είναι σε άλλο πλανήτη ο υπόκοσμος, νομίζετε, και δεν μας αγγίζει; Εδώ είναι και είναι παντού. Οι διαστάσεις της διαφθοράς και της διαπλοκής είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτές που φαίνονται. Γιατί; Επειδή δείχνουν όλοι «μηδενική ανοχή»;