Ούτε μια λέξη. Ήταν η πρώτη συνάντηση του Προέδρου Χριστοδουλίδη με τον Γενικό Ελεγκτή μετά από την πρόσφατη σύγκρουση η οποία ακολούθησε δύο εκθέσεις της Ελεγκτικής Υπηρεσίας. Μια για τα επιδόματα του Νίκου Χριστοδουλίδη όταν ασκούσε καθήκοντα Κυβερνητικού Εκπροσώπου και μια για τη μετακίνηση των παιδιών του προεδρικού ζεύγους. Ό,τι και αν είχε συμβεί, όσο και αν οι δύο πλευρές ενοχλήθηκαν, ένθεν και ένθεν, όπως και αν ο καθένας έκρινε τις επισημάνσεις του Γενικού Ελεγκτή, η χθεσινή συνάντηση ήταν μια μεγάλη ευκαιρία. Να τα πουν, να προσπεράσουν την όποια διαφορετική αντίκριση των θεμάτων και να δείξουν στην κοινή γνώμη ότι οι θεσμοί δεν βρίσκονται σε πόλεμο. Μπορεί να διαφωνούν αλλά δεν σκοτώνονται. Φευ…
Η εικόνα είναι κρυστάλλινη, ό,τι και αν επιχειρήσουν εκ των υστέρων να ισχυρισθούν. Ό,τι και αν –λανθασμένα- μερικές ιστοσελίδες πρόβαλαν περί καλού κλίματος, εξαιτίας μιας αναφοράς του Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Από εκείνες τις τοποθετήσεις που γίνονται από αβρότητα. Δυστυχώς, η ωμή πραγματικότητα είναι ότι ο πάγος δεν έσπασε. Κι αυτό, κατά την άποψη μας οφείλεται ως επί το πλείστον στον Πρόεδρο.
Καταρχάς, παρακολουθώντας και τους δύο την στιγμή της συνάντησης, ήταν εξόφθαλμη η χαλαρότητα του Οδυσσέα σε αντίθεση με το σφιγμένο έως και παγωμένο πρόσωπο του Προέδρου. Εξόφθαλμη και η δόση απαξίωσης στο πρόσωπό του. Ήταν η εικόνα ενός ανθρώπου, που με το ζόρι μπήκε στη διαδικασία να δεχθεί τον Ελεγκτή και με το ζόρι προσπάθησε να τον ανεχτεί μπροστά στις κάμερες.
Η ερμηνεία του body language, ωστόσο, μπορεί να θεωρηθεί υποκειμενική. Είναι, όμως, και οι πληροφορίες. Είναι και όλα τα άλλα τα οποία συνέβησαν, που επισφραγίζουν το συμπέρασμα της στήλης. Καταρχάς, αν ο Πρόεδρος είχε την πρόθεση να προσπεράσει τη σύγκρουση, όφειλε να ζητήσει από τον Γενικό Ελεγκτή να βρεθούν κατ’ ιδίαν. Έτσι ώστε να συζητήσουν σε βάθος τους λόγους για τους οποίους επήλθε η σύγκρουση. Να προσπαθήσουν να εξηγήσουν αμφότεροι το σκεπτικό τους. Ακόμη και αν δεν συμφωνούσαν, ο διάλογος επί της καυτής ουσίας της σύγκρουσης θα ήταν αρκετός για να σπάσει τον πάγο.
Αντιθέτως, όμως, ο Πρόεδρος επέλεξε η συνάντηση να γίνει στην παρουσία συνεργατών και των δύο. Αυτό από μόνο του εκμηδένισε και την παραμικρή πιθανότητα εκτόνωσης της κρίσης. Οι δηλώσεις του Γ.Ε. επιβεβαίωσαν και το προαναφερθέν συμπέρασμα. Ξεκάθαρα ανέφερε ότι δεν συζήτησαν την αιτία της σύγκρουσης αλλά γενικά το ρόλο και το έργο της Ελεγκτικής Υπηρεσίας.
Επιπροσθέτως, ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης επισήμανε στις δηλώσεις του ότι κακώς ο όποιος έλεγχος γίνεται από την Ε.Υ. μπορεί να προκαλεί διασάλευση των σχέσεων με τον όποιο βρίσκεται υπό έλεγχο. Ακριβώς, επειδή ο έλεγχος γίνεται καθηκόντως και στη βάση καταγγελιών. Όχι επειδή συνεπάγεται προσωποπαγή κίνητρα ή σκόπιμο κυνηγητό του ελεγχόμενου.
Το πλέον σοβαρό πειστήριο, όμως, ότι το Προεδρικό δεν έχει διάθεση να προσπεράσει τη σύγκρουση και ότι θα το κρατήσει μανιάτικο στον Ελεγκτή, βαδίζοντας επακριβώς στα βήματα του προκατόχου του (προς επιβεβαίωση της ρήσης «με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις») αποτελεί το γεγονός της σιγής που τηρήθηκε. Ούτε μια δήλωση. Ούτε από τον ίδιο τον Πρόεδρο, ούτε από εκπρόσωπό του.
Χάθηκαν και ο Λετυμπιώτης και ο Αντωνίου και ο Βίκτωρας. Δεν μπήκαν στον κόπο να εκδώσουν έστω μια ανακοίνωση τριών γραμμών. Και βεβαίως, ενδεχόμενη προσπάθεια σήμερα θα είναι άνευ σημασίας. Διότι στην πολιτική, το τάϊμινγκ έχει πάντοτε μεγάλη σημασία. Ας ελπίσουμε να μην προκύψει κάποια γελοία εξήγηση όπως αυτή με την οποία προσπάθησαν να δικαιολογήσουν την απουσία των υπουργών από τη συζήτηση του κρατικού προϋπολογισμού στη Βουλή…
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ο κάθε Πρόεδρος) ως ο ηγέτης της χώρας, πρέπει να χαρακτηρίζεται από ανωτερότητα και μεγαλοψυχία. Δεν μπορεί ούτε σαν κακοφανισμένο παιδάκι να συμπεριφέρεται, ούτε να θεωρεί πως επειδή είναι ο Πρόεδρος θα βρίσκεται υπεράνω ελέγχου. Ακόμη και όταν αισθάνεται ότι αδικείται, οφείλει για το δημόσιο συμφέρον (το οποίο ουδόλως εξυπηρετείται από την όποια σύγκρουση θεσμών) να τείνει πρώτος χείρα συνεργασίας. Άλλωστε, οι πολίτες διαθέτουν κρίση για να αντιλαμβάνονται πότε κάποιος θεσμός έχει δίκαιο ή όχι.
Χθες, ο κ. Χριστοδουλίδης είχε μια τέτοια ευκαιρία. Ιδίως λόγω της φιλικής στάσης με την οποία προσήλθε στο Προεδρικό ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης. Την έχασε όμως. Κρίμα!
