Γεωργία Λαλέ, 34, Ελληνίδα εικαστική καλλιτέχνης, γεννημένη στην περιοχή του Χαϊδαρίου στην Αθήνα, ζει και εργάζεται στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Μέσω της τέχνης της διερευνά τη φόρμα και το σχέδιο του ανθρώπινου σώματος, μέσα στo πλαίσιo του ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού πεδίου της σύγχρονης κοινωνίας.
Όπως συμβαίνει συχνά στον αδηφάγο κόσμο της παραγωγής ειδήσεων για τους λάθος λόγους, γνωρίσαμε την κοπέλα αυτήν από την τολμηρή και βαθύτατα ειλικρινή και επιδραστική της ιδέα να εκθέσει ένα έργο της –μαζί με αυτό και τον ίδιο της τον εαυτό– στο ελληνικό προξενείο της Νέας Υόρκης.
Μιλάμε για τη ροζ ελληνική σημαία (τη βλέπετε αναρτημένη και στη στήλη), που εκτέθηκε με άλλα της έργα, προκαλώντας μεγάλες και, κατ’ εμέ, απρεπείς αντιδράσεις από ανθρώπους μικρούς που θεωρούν ότι κερδίζουν ανάστημά από την πατριωτική τους βλακεία.
Η σημαία –ελληνική ναι!– είναι φτιαγμένη από κομμάτια σεντονιών που προέρχονται από ελληνικά σπίτια, οι γυναίκες των οποίων έχουν ζήσει στο πετσί τους τη φρίκη της ενδοοικογενειακής βίας. Η εικαστική παρέμβαση της κοπέλας αυτής δεν είναι ένας «αχρείαστος και μοδάτος ακτιβισμός, όπως συμπέραναν αρκετοί αλαφροΐσκιωτοι. Η γυναίκα αυτή βιώνει μέσα στο πετσί της τον πόνο που υποφέρουν οι αδύναμοι άνθρωποι. Κουβαλά μέσα της έναν καρκίνο, αλλά αυτόν δεν τον κάνει σημαία. Τη νοιάζει η ιερότητα του ανθρώπινού σώματος. Ο σεβασμός που του οφείλουμε. Ιδίως όταν αυτό αγκαλιάζει τις ψυχές αδύναμων και πονεμένων ανθρώπων.
Για τη ροζ ελληνική σημαία της, η οποία κατ’ εντολή του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, αποκαθηλώθηκε με την εξήγηση ότι, «αν και ως άνθρωπος και ακαδημαϊκός υποστηρίζει την ελευθερία της τέχνης και της έκφρασης, ακόμη κι όταν είναι αιχμηρή και επιθετική, εδώ το ζήτημα έχει να κάνει σε σχέση με το περιβάλλον που παρουσιάστηκε το έκθεμα», η Γεωργία Λαλέ λέει τα εξής στην Αναστασία Κουκά του «Πρώτου Θέματος»:
«Αυτές οι γυναίκες έχουν φαινομενικά λίγα κοινά πράγματα αλλά όλες έχουν ξαπλώσει σε αυτά τα σεντόνια απελπισμένες και φοβισμένες. Το σπίτι δεν είναι καταφύγιο για ανθρώπους που ζουν σε ένα καταχρηστικό περιβάλλον. Αντιθέτως, εδώ είναι οι πιο ευάλωτοι, μοναχικοί και εκτεθειμένοι. Η πλειοψηφία των θυμάτων γυναικοκτονιών δολοφονείται στα σπίτια και στα κρεβάτια τους. Η ζωή τους τελειώνει στο κρεβάτι που φτιάχνουν κάθε πρωί. Τα σεντόνια τους απορροφούν το αίμα τους. Παρόμοια σεντόνια με εκείνα που μουλιάζουν τα δάκρυά μας, που ρουφάνε τα όνειρά μας».
«Το προξενείο», συμπληρώνει ο κ. Γεραπετρίτης, «οφείλει να φέρει ακέραια τα εμβλήματα και τα σύμβολα της χώρας και να εξυπηρετεί του ομογενείς και να έχει χαρακτήρα ουδέτερο. Δεν είναι γκαλερί και χώρος για έκθεση».
Εκείνος που ανέδειξε πάντως το θέμα, και, μάλιστα, με έναν τρόπο άγρια λαϊκιστικό είναι ο επικεφαλής του κόμματος Νίκη, Δημήτρης Νατσιός. Μιλώντας από το βήμα της Βουλής κατά τη διάρκεια συζήτησης για τον προϋπολογισμό, κατελήφθη από το γνωστό εθνικιστικό του αμόκ και, κρατώντας τη φωτογραφία του εικαστικού της Γεωργίας Λαλέ, χαρακτηρίζοντάς το «κουρέλι φτιαγμένο από κλινοσκεπάσματα και με ροζ χρώμα», φώναζε τα εξής:
«Είναι δυνατόν να παρουσιάζεται η σημαία μας με ροζ χρώμα, να διακωμωδείται το εθνικό μας σύμβολο; Η σημαία αλλάζει χρώμα, μόνον όταν βαφτεί κόκκινη από το αίμα των αγώνων του λαού μας», είπε χαρακτηριστικά.
Τελικά, στις τελευταίες εκλογές στην Ελλάδα, κάποιοι συμπατριώτες μας κατάφεραν, ψηφίζοντας κόμματα σαν και αυτό της Νίκης, με ηγέτη τον ιεροκήρυκα κ. Νατσιό, να μετατρέψει τη Βουλή των Ελλήνων σε τηλεοπτικό σόου της Αννίτας Πάνια. Η οποία, υπενθυμίζω, έκανε υψηλά ποσοστά τηλεθέασης φέρνοντας στο πλατό της πολλά και απίστευτα «νούμερα»!…
Φωτό: Η Γεωργία Λαλέ, πριν και μετά την αποκαθήλωση του έργου της.
