Οι βομβαρδισμοί του Ισραήλ στη Ράφα, όπου έχουν καταφύγει 1,4 εκατομμύρια εκτοπισμένοι Παλαιστίνιοι, καταδεικνύουν ξανά το προφανές: Το Ισραήλ δεν διεξάγει πόλεμο αυτοάμυνας, αλλά γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης. Οποιαδήποτε δήλωση για το αντίθετο, σχεδόν 130 μέρες μετά την τραγική 7η Οκτωβρίου και εν εξελίξει του λουτρού αίματος που προκαλούν οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής, συμμετέχει στην προσπάθεια απαλλαγής του Ισραήλ από τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Βενιαμίν Νετανιάχου, είναι απόλυτα σαφής σε όλες τις δηλώσεις του μετά την επίθεση της Χαμάς (αλλά και πριν) και επιβεβαιώνει συνεχώς ότι το Ισραήλ θέλει να καταλάβει τη Λωρίδα της Γάζας και να κάνει περισσότερο αφόρητη τη ζωή των Παλαιστινίων.
Μόλις προχθές, απορρίπτοντας ακόμα μια πρόταση για εκεχειρία από τη Χαμάς, δήλωσε ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να συμφωνήσει στην… επιβολή παλαιστινιακού κράτους μετά την 7η Οκτωβρίου. Κάλεσε, ταυτόχρονα, τη Διάσκεψη των Προέδρων, να υιοθετήσουν ψήφισμα το οποίο αντιτίθεται στη μονομερή αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους. Αναφέρεται συνεχώς σε «πλήρη νίκη» και ζητωκραυγάζει για τις σφαγές εναντίον αμάχων, τους βομβαρδισμούς, την καταστροφή. «Θα τελειώσουμε τη δουλειά εδώ με τους γενναίους στρατιώτες μας», δήλωσε προχθές ενώπιον Εβραίων ηγετών των ΗΠΑ.
Εξάλλου, αν υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι ο ισραηλινός λαός στέκεται στο πλευρό αυτού του χασάπη, ουδέν αναληθέστερον. Το Σάββατο πραγματοποιήθηκε μεγάλη αντικυβερνητική διαδήλωση στο Τελ Αβίβ, με κύριο αίτημα τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών. Η δημοτικότητα του Νετανιάχου πέφτει κατακόρυφα μετά την 7η Οκτωβρίου αλλά ο ίδιος αρνείται να προχωρήσει σε εκλογές ζητώντας ενότητα για να συνεχίσει την εκστρατεία γενοκτονίας εναντίον του παλαιστινιακού λαού.
Επί τούτου και ο τίτλος του κειμένου. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ λειτουργεί ως ένας Πούτιν της Μέσης Ανατολής (για να μην πούμε Ερντογάν και θυμώσουν οι… αναλυτές) και είναι ικανός να εναντιωθεί στον ίδιο τον λαό του για να πετύχει την πολιτική της εθνοκάθαρσης. Πολιτική που εφάρμοσε και ο ίδιος μετά τις συμφωνίες του Όσλο, όταν ανέλαβε ρόλο εξουσίας για πρώτη φορά. Έκτοτε, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η ισραηλινή ηγεσία αρνείται τη λύση δύο κρατών και εξοντώνει οποιαδήποτε ελπίδα ειρηνευτικής συμφωνίας. Επίσης, σαμποτάρει διαρκώς την Παλαιστινιακή Αρχή και τις πολιτικές δυνάμεις που ακολουθούν δρόμο πολιτικού και όχι ένοπλου αγώνα, για να δικαιολογεί τις επιθέσεις τόσο στη Λωρίδα της Γάζας όσο και στη Δυτική Όχθη.
Όπως τον Πούτιν, λοιπόν, έτσι και ο Νετανιάχου, αναζητεί ή δημιουργεί αφορμές για να επιβάλει τον τρόμο της πολεμικής του μηχανής στη Μέση Ανατολή. Παραμένει στην εξουσία πάση θυσία για να συνεχίσει το διαχρονικό γενοκτονικό έργο του Ισραήλ και να «γλυτώσει» από τους Παλαιστίνιους. Ιδανικό για αυτόν, θα ήταν να μείνει μόνο η Χαμάς και να μιλά για «πλήρη νίκη» μέχρι τα βαθιά του γεράματα, ώστε να συντηρεί τη «φούσκα» μιας δήθεν δημοκρατίας μεταξύ «τρομοκρατών» και να έχει τη συμπάθεια των δυτικών κρατών.
Αλλά τα ψέματα τέλειωσαν. Κανένα γεωπολιτικό συμφέρον δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη συμπάθεια προς το Ισραήλ του Νετανιάχου, όπως συνέβη ακριβώς με τη Ρωσία του Πούτιν. Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη σιωπή για τα εγκλήματα πολέμου και τίποτα δεν μπορεί να «αθωώσει» τους ηγέτες που τα διαπράττουν. Δεν υπάρχει κανένα δίλημμα όταν οι νεκροί Παλαιστίνιοι φτάνουν τις 30.000, με το 70% να είναι γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι. Δεν μπορεί να υπάρξει δίλημμα στο Ισραήλ, στη Ρωσία, στην Τουρκία, όταν άνθρωποι δολοφονούνται στις φυλακές για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, όταν εκκενώνονται και ισοπεδώνονται πόλεις, όταν ολόκληροι λαοί απειλούνται με εξαφάνιση από εβδομηντάρηδες δικτάτορες που έπρεπε να εκτίουν ισόβια δεσμά.
