Κάθε αξιόλογη πράξη είναι δύσκολη. Η άνοδος είναι πάντα δύσκολη. Η κάθοδος είναι εύκολη και συχνά ολισθηρή. Aυτό είναι ένα από τα σοφά αποφθέγματα του Ινδού στοχαστή Μαχάτμα Γκάντι που έχει εφαρμογή στο σήμερα. Όπως και η νουθεσία του για τα εφτά πράγματα που ένα πρόσωπο δεν πρέπει να έχει: Πλούτο χωρίς μόχθο. Γνώση χωρίς χαρακτήρα. Πολιτική χωρίς αρχές. Απόλαυση χωρίς συναίσθημα. Εμπόριο χωρίς ήθος. Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά. Αγάπη χωρίς θυσία. Εμείς θα ασχοληθούμε με το πρώτο απόφθεγμα. Γιατί ναι μεν δύσκολη η άνοδος κα εύκολη η κάθοδος αλλά πολλά μπορούν να γίνουν προκειμένου να ανακοπεί η κάθοδος…
Πρώτος χρόνος διακυβέρνησης από τον Νίκο Χριστοδουλίδη και τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν στη βάση των προσδοκιών που δημιούργησε ως υποψήφιος άμεπτος, άσπιλος, χωρίς βαρίδια, άνθρωπος θρησκευόμενος με αρχές , μακριά από κατεστημένα και συμφέροντα που ταλανίζουν τον τόπο από την εποχή της κυπριακής ανεξαρτησίας και εντεύθεν. Ο κόσμος τοποθετήθηκε στη βάση ποιοί ήταν απέναντί του και τού έδωσε μια πραγματική ευκαιρία να κάνει πράξη όσα εξήγγειλε. Τού έδωσε ένα λευκό συμβόλαιο για να αλλάξει όσα οι πολίτες απεχθάνονται, επικρίνουν, θέλουν να εξοστρακίσουν από τον δημόσιο βίο. Η τρομερή εύνοια που απέκτησε προεκλογικά, άρχισε να συρρικνώνεται με την ανάληψη των προεδρικών καθηκόντων του, τις επιλογές που έκανε, τους ανθρώπους που συγκέντρωσε γύρω του, τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται. Σίγουρα τα προεδρικά καθήκοντα καμιά σχέση δεν έχουν με τα υπουργικά καθήκοντα σε ένα υπουργείο όπως το Εξωτερικών που δεν έχει κόστος. Ούτε και με τα καθήκοντα του κυβερνητικού εκπροσώπου όπου υπηρέτησε προηγουμένως, ένα πόστο που τον έκανε πιο γνωστό στο ευρύ κοινό και τον κατέστησε πιο οικείο πρόσωπο απ’ ότι οι πολιτικοί της δικής του γενιάς, ανεξαρτήτως κομματικού χρώματος.
Σε μια εποχή που η εικόνα είναι που παίζει κεντρικό ρόλο σε ότι κάνουμε, η εικόνα του Νίκου Χριστοδουλίδη είναι αυτή που τού έδωσε και τους πολλούς πόντους για να μπορέσει να αναρριχηθεί στον Λόφο του Προεδρικού. Μια εικόνα που ένα χρόνο, μετά, άρχισε να ξεθωριάζει καθώς τα έργα δεν συμβαδίζουν μέχρι τώρα με τις προεκλογικές δεσμεύσεις. Το πρόβλημα είναι ότι, δυστυχώς και στο νέο Προεδρικό λειτουργούν με νοοτροπίες παρωχημένες. Όποιος λέει κάτι που δεν αρέσει είναι «εχθρός»… Σίγουρα ο περσινός Μάρτιος δεν προμήνυε την φετινή αποτίμηση. Και είναι ιδιαίτερα καταθλιπτική για τον σημερινό ένοικο του Προεδρικού Μεγάρου η σύγκριση με τους αμέσως δύο προηγούμενους από αυτόν Προέδρους.
Σύμφωνα με τις διαχρονικές μετρήσεις δημοτικότητας Προέδρων της Pulse Market Research, η δημοτικότητα του Προέδρου Χριστοδουλίδη υπολείπεται κατά πολύ της δικής του. Ξεκίνησε μια πορεία το 2019 με το εκπληκτικό ποσοστό 72% θετικής γνώμης υπέρ του και αρνητικής που περιοριζόταν στο 11%. Το 2021 το ποσοστό της θετικής γνώμης υπέρ του ήταν μια μονάδα πιο κάτω ενώ η αρνητική γνώμη είχε ανέβει εννέα μονάδες. Το 2022, αφού είχε αρχίσει νωρίς – νωρίς ο προεκλογικός για τις προεδρικές εκλογές, η θετική γνώμη κυμαινόταν στο 65% με το ποσοστό της αρνητικής γνώμης να ανεβαίνει στο 28%. Το 2023 η αποτίμηση ήταν σαφώς ευνοϊκή για το νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το 67% της κοινής γνώμης είχε θετική γνώμη για τον Νίκο Χριστοδουλίδη με το 29% να έχει αρνητική γνώμη. Τέλος Φεβρουαρίου, τα ποσοστά σημαίνουν συναγερμό για όσους θέλουν να τον ακούν για να μπορούν να προβούν και σε διορθωτικές κινήσεις. Το ποσοστό της αρνητικής γνώμης υπερτερεί κατά δύο μονάδες της θετικής γνώμης. Τα ποσοστά είναι 49% αρνητική και 47% θετική.
Το δεύτερο καμπανάκι που είναι υποχρεωμένοι να ακούσουν στο Προεδρικό Μέγαρο, είναι τα συγκριτικά ποσοστά πίσω από τους δύο προηγούμενους Προέδρους, που ένα χρόνο μετά την ανάδειξή τους, είχαν πολύ θετική εικόνα στην κοινή γνώμη. Ο Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας το 2008, είχε υπέρ του τους έξη από τους δέκα πολίτες. Το ποσοστό θετικής γνώμης υπέρ του ήταν 62% και το ποσοστό αρνητικής γνώμης 35%. Ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης που άρχισε την προεδρική του θητεία, με μια καταστροφή οικονομική, το «κούρεμα» των καταθέσεων, συγκέντρωνε το 2013 ποσοστό θετικής γνώμης 58% και αρνητικής γνώμης 39%. Η αποτίμηση γύρισε αρνητικά για τον Νίκο Αναστασιάδη μετά το σκάνδαλο των διαβατηρίων, με την προεδρική του θητεία να λήγει με αρνητικό πρόσημο: Αρνητική γνώμη 56% και θετική 41%. Και η θητεία Δημήτρη Χριστόφια ολοκληρώθηκε με αρνητικό πρόσημο 59% αρνητική γνώμη και θετική 39%. Η αρνητική πορεία είχε αρχίσει ένα χρόνο προηγουμένως το 2011 με 53% αρνητική γνώμη και 44% θετική άποψη, αφού είχαμε την τραγωδία του Μαρί και μια διαχείριση που δεν έπεισε την κοινή γνώμη Ένα χρόνο πριν από τη λήξη της προεδρικής θητείας του Νίκου Αναστασιάδη, τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν 54% αρνητική και 43% θετική γνώμη αφού και ο τέως Πρόεδρος δεν προέβη σε διορθωτικές κινήσεις για την πάταξη της διαφθοράς που αποδείχθηκε η αχίλλειος πτέρνα του ιδίου και της διακυβέρνησής του.
Οι δύο προηγούμενοι Πρόεδροι βεβαίως είχαν πίσω τους δύο ισχυρά κόμματα που παραδοσιακά στήριζαν τους πολιτικούς που προέρχονται από τους χώρους τους. Κι αυτό τους έδινε μια στέρεα βάση θετικής γνώμης, παρά τις κρίσεις που πέρασαν και την κριτική που δέχτηκαν ένθεν και ένθεν. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης είναι ειδική περίπτωση. Αυτή η δύναμή του να μην είναι εξαρτώμενος από κομματικά γρανάζια είναι την ίδια ώρα και η αδυναμία του, αφού δεν μπορεί να έχει την όποια στέρεα βάση πάνω στην οποία να μπορεί να οικοδομεί. Πώς το είπε τελευταία, «είμαι κομματικά ορφανός», διαφοροποιούμενος από όσα προηγουμένως διακήρυσσε για τη συναγερμική του ταυτότητα.
Τα ευρήματα της δημοσκόπησης της Pulse , δείχνουν πρόβλημα στις κομματικές ψήφους που συγκεντρώνει και καταδεικνύει ότι μένει από … βενζίνη νωρίς- νωρίς. Ένα μόνο χρόνο από την εκλογή του στην προεδρία της Δημοκρατίας χάνει το ισχυρότερο όπλο του, όχι από υπαιτιότητα άλλων, ούτε από την κριτική που δέχεται, ούτε από την αντιπολίτευση που τού ασκείται. Υπαίτιος είναι ο ίδιος και οι συνεργάτες του. Μια ομάδα ατόμων που δυστυχώς δεν λειτουργούν ως ασπίδα για τον Πρόεδρο… Πως το έλεγε ο Τάσσος Παπαδόπουλος για τους ανθρώπους που ήθελε γύρω του: Να δίνουν αξία στις καρέκλες και όχι να παίρνουν αξία από αυτές…
Το έχουμε πει πολλές φορές. Κι αυτός ο Πρόεδρος χρειάζεται δίπλα του ένα Παντελή Κούρο. Ένα φίλο, ανιδιοτελή, με άπειρες γνώσεις που να λειτουργεί ως κυματοθραύστης, που να λειτουργεί εκτονωτικά, ενισχυτικά, παρασκηνιακά και στο προσκήνιο, πρωτίστως όμως σωτήρια για το εθνικό και δημόσιο συμφέρον και για το καλό του ιδίου του Προέδρου… Η περίοδος χάριτος τελείωσε για τον Νίκο Χριστοδουλίδη που θα πάρει τα πάνω του μόνο μέσα από έργα τώρα. Λιγότερες δημόσιες σχέσεις και επικοινωνιακή πολιτική, δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά που να έχει αποτελέσματα για την καθημερινότητα του κύπριου πολίτη.
