Ο κίνδυνος για ένα ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΑΜ, είναι ορατός και η τρομάρα τεράστια. Βλέπουμε όλες αυτές τις ταινίες στο σινεμά που αναφέρονται στην εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αρκετές βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα και τρομάζουμε και μόνο στην ιδέα. Η οργή στο αποκορύφωμα της. Κι από μέσα, απηχεί η σιωπηλή αυθόρμητη φωνή της συνείδησης να μας λέει, ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.
Όταν ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος τελείωσε και η ανθρωπότητα προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές της και να συμμαζέψει ό,τι απέμεινε όρθιο από την ασύλληπτη καταστροφή, η μοναδική υπόσχεση που ξεπήδησε αυθόρμητα μέσα από τις στάχτες… ήταν το ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!
Είδε κι αποείδε, έβαλε ασφαλιστικές δικλείδες, οι οποίες όμως με την πάροδο του χρόνου εξασθενούσαν, από επιτήδειους και φιλόδοξους που δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα από τους πρωτεργάτες του αιματοκυλίσματος του μεγάλου πολέμου. Όσο κι αν προτάσσουν τα φιλειρηνικά, τάχα, αισθήματά τους.
Κι όμως, πριν ακόμη καλά καλά κοπάσει, όσο γίνεται, ο πόνος, που άφησε πίσω της η μεγαλύτερη τρομάρα στην ανθρώπινη Ιστορία, άρχισε ο διαμελισμός. Τα πρώτα σημάδια μιας παράλογης λογικής έκαναν την εμφάνισή τους, αποδεικνύοντας πόσο εύκολα ξεχνά ο άνθρωπος. Πόσο εύκολα είναι έτοιμος για την αυτοκαταστροφή. Τα σύννεφα της ψυχρότητας σκέπασαν και πάλι τον πλανήτη. Η ανθρωπότητα βάδιζε σε τεντωμένο σχοινί. Ο κίνδυνος, ορατός και αόρατος, πολλές φορές αποφεύχθηκε την υστάτη από τους πιο ψύχραιμους και συνετούς.
Στην πορεία, διένυσε μια μικρή περίοδο ύφεσης. Ήταν ίσως ένα από αυτά τα μικρά διαλείμματα που μεσολαβούν συνήθως κατά το μαγείρεμα της επόμενης συνταγής.
Πού τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά; Με αφορμή, ασφαλώς, τις πρόσφατες δηλώσεις – προειδοποιήσεις του Ρώσου ηγέτη μετά τη νίκη του στις εκλογές. «Μια άμεση σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και της στρατιωτικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, θα σήμαινε ότι ο πλανήτης βρίσκεται ένα βήμα πριν από τον Τρίτο Παγκόσμιο πόλεμο».
Και για να λέμε και του στραβού το δίκαιο δεν είναι κι ο μόνος… Άλλοι με τις προκλήσεις τους και άλλοι έμμεσα δίνουν το ίδιο στίγμα. Και το δίνουν αυτοί που μπορούν και να το πράξουν. Πόσο εύκολα λοιπόν, ξεστομίζουν ή αφήνουν να νοηθεί κάτι τέτοιο, χωρίς καν να διανοούνται τις απρόβλεπτες επιπτώσεις. Κι οι από κάτω, χαριεντίζονται, ανάλογα με το στρατόπεδο που βρίσκονται. Δηλαδή, όλοι! Και φυσικά, αψηφώντας τι εστί.
Και όπως είπε ή τουλάχιστον του αποδόθηκε, ο Αϊνστάιν, «Δεν ξέρω με τι όπλα θα γίνει ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος, αλλά ο 4ος θα γίνει με ξύλα και πέτρες». Και προσθέτω, αν ο πλανήτης καταφέρει να μείνει με τη μορφή την οποία έχει και δεν γίνει σκόνη και θρύψαλα και σκορπιστεί στο απέραντο Σύμπαν, χωρίς ξύλα και πέτρες.
Κι από το σενάριο του Γ’ Παγκοσμίου πάμε στη γειτονιά μας και τις δηλώσεις του Τούρκου προέδρου.
«Η Κύπρος θα ήταν εντελώς δική μας αν δεν σταματούσαμε το 1974. Ίσως να μην υπήρχε πια νότος και βορράς και η Κύπρος να ήταν εντελώς δική μας. Αν ήταν στο χέρι μου, θα είχαμε προχωρήσει στην επιχείρηση το ’74, θα είχαμε μπει στον νότο, θα τον είχαμε καταλάβει, θα τον είχαμε προσαρτήσει στην Τουρκία», δήλωσε ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν. Όσο δικτάτορας και να είναι, την πολιτική του διπλωματία δεν πρέπει να την υποτιμούμε. Ασφαλώς και οι δηλώσεις του είναι προϊόν εσωτερικής κατανάλωσης, γιατί, ξέρει πολύ καλά, όπως και ο πρόγονός του, ότι, αν καταλάμβανε ολόκληρη την Κύπρο, σήμερα προφανώς δεν θα είχε το ποσοστό το οποίο κατέχει η χώρα του. Δεν θα τον άφηναν τα ξένα γεωστρατηγικά συμφέροντα. Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα θα εξαναγκάζετο να υποχωρήσει και με τα δεδομένα της εποχής, πιθανόν σε πολύ χαμηλότερο ποσοστό από αυτό που η Τουρκία κατέχει σήμερα.
