Φέτος κλείνουμε μισό αιώνα τουρκικής κατοχής και δεν μας φαίνεται. Η κυβέρνηση δεν έχει αντιπρόταση στην τουρκική αδηφαγία, μόνο τη… μνημόνευση του Κραν Μοντανά, τα κόμματα εδραιώθηκαν ως «αχταρμάς» με ιδεολογία το «λίγο απ’ όλα» και επίδοξοι άρχοντες και ηγετίσκοι ξεφυτρώνουν πότε στο ένα και πότε στο άλλο ψηφοδέλτιο χωρίς να δίνουν και ιδιαίτερες εξηγήσεις στους ψηφοφόρους τους. Ένας από αυτούς είναι και ο Μάριος Πελεκάνος του οποίου η υποψηφιότητα έγινε σαπουνόπερα και δεν άξιζε.
Δεν άξιζε γιατί έχει από χρόνια αποδειχθεί η αλληλεξάρτηση ΔΗΣΥ και ΕΛΑΜ είτε σε επίπεδο ψηφοφόρων είτε σε επίπεδο στελεχών -γνωστή η ιστορία του Ανδρέα Θεμιστοκλέους. Ο οποίος έδειξε κάπως τον δρόμο και στον Μάριο Πελεκάνο. Μάλλον ο ίδιος ο ΔΗΣΥ έδειξε τον δρόμο και η… αμφίσημη ιστορία του: Από τα μνημόσυνα της ΕΟΚΑ στην αγγλική πρεσβεία και από τα εθνικόφρονα σωματεία στην πρώτη γραμμή του σχεδίου Ανάν.
Έτσι, ο ίδιος ο Πελεκάνος στην πρώτη του δήλωση ως υποψήφιος του ΕΛΑΜ και ενώ διανύουμε το πεντηκοστό έτος τουρκικής κατοχής, δεν θεώρησε ότι όφειλε να πει κάτι για το Κυπριακό. Αρκέστηκε στο Μεταναστευτικό, στο Δημογραφικό και στην Ακρίβεια και -πιθανολογούμε- έτσι θα πορευτεί μέχρι τις εκλογές. Μετά βλέπουμε. Ούτως ή άλλως, δεν θυμάται κανείς ότι στήριξε τη ΔΔΟ ως κυβερνητικός εκπρόσωπος και φυσικά, ως αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ. Ή ότι στήριξε όλες τις απατεωνιές της κυβέρνησης Αναστασιάδη και μιλά σήμερα για την ακρίβεια. Όπως δεν θυμάται και κανείς (οι περισσότεροι τουλάχιστον) ότι η Αννίτα Δημητρίου εξελέγη στην προεδρία της Βουλής και με τις ψήφους του ΕΛΑΜ και συνεχίζεται το παραμύθι περί αντισυστημικότητας.
Μέσα σε αυτή την ασάφεια ανελίσσονται αρκετοί πολιτικοί τσαρλατάνοι, οπορτουνιστές της εποχής, που μεταπηδούν από το ένα κόμμα στο άλλο διότι και τα ίδια τα χρεοκοπημένα κόμματα (όλα τα κόμματα) δεν διατηρούν κάποιου είδους ιδεολογικό πλαίσιο, ούτε καν το… σκληροπυρηνικό ΕΛΑΜ. Το οποίο απορροφά με ευκολία όποιον του χτυπήσει την πόρτα, ασχέτως αν μέχρι χθες ήταν πολιτικός του αντίπαλος, για να εδραιωθεί στο κυπριακό κομματικό κατεστημένο. Για να απεμπολήσει το χρυσαυγίτικο, εγκληματικό παρελθόν του και να ταΐσει τους ψηφοφόρους του με περισσότερα συνθήματα όπως κάνουν και τα υπόλοιπα κόμματα.
Εν ολίγοις, πολλή η φλυαρία για τον Πελεκάνο, τη μεταγραφή του από την κυπριακή δεξιά στην κυπριακή ακροδεξιά και τις εκκλήσεις στον ΔΗΣΥ για «ξεκαθάρισμα», τις ώρες που στο ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ βρίσκεται ένας σύμβουλος και θαυμαστής του Γλαύκου Κληρίδη επειδή απλώς είναι Τουρκοκύπριος -παραδείγματα πολλά.
Όλα αυτά δείχνουν μια οριζόντια παρακμή που υπάρχει εδώ και χρόνια αλλά πλέον είναι οφθαλμοφανής και ανυπόφορα ενοχλητική. Γιατί; Γιατί δεν ζητά και η κοινωνία σαφείς τοποθετήσεις και ασχολείται μόνο με τιτιβίσματα, youtubers και βαρύγδουπα «breaking news» σαν τις κατινιές με τον Πελεκάνο και τη σημερινή ηγεσία του ΔΗΣΥ. Γιατί η πιο «επαναστατική» πράξη αυτής της κοινωνίας είναι να ψηφίσει ΕΛΑΜ δήθεν για να τιμωρήσει τα άλλα κόμματα ή VOLT για να λύσει το Κυπριακό -τι αθλιότητα. Γιατί δεν υπάρχει μισός πολιτικός χώρος της προκοπής, που να μπορεί να απορρίψει τη βλακεία και να θέσει ένα πολιτικό, πολιτισμικό, κοινωνικό πλαίσιο μήπως και βγει τούτος ο τόπος από τη λάσπη. Μέχρι να βρεθεί, θα επιβιώνουν όσοι ξέρουν καλύτερα στη λάσπη.
Πώς το λέει κι ο ποιητής: «Σ’ αυτό το σχήμα που ξεβάφει αίμα και δάκρυ, δεν έχεις τίποτ’ ακριβό να παραδώσεις / μόν’ τη φλογίτσα που τσιρίζει στις κλειδώσεις και κάνα φράγκο στο κουτί που ’ναι στην άκρη».
