Το ότι παρεμβάλλονται στην καθημερινότητα μας, την τόσο πληκτική και ανιαρή, οι εθνικές επέτειοι, όπως της 25ης Μαρτίου και της 1ης Απριλίου, για να πετιέται, έστω δειλά-δειλά, μια υπερηφάνεια, μια αξιοπρέπεια, μπορεί να λέει κι αυτό κάτι. Άλλοτε ήταν απροσμέτρητα μεγέθη. Τώρα μπορούμε να ψάχνουμε κι αυτών κάποιο νόημα, έστω αμυδρά ένα περιεχόμενο. Έτσι για να «δένουν» και να δικαιολογείται κι αυτών έστω η τυπική συντήρηση. Εξακολουθεί όμως το ίδιο βασανιστικά να προβάλλει το ερώτημα: Προς τι οι παρελάσεις, οι δοξολογίες, οι στομφώδεις πανηγυρικοί, την ίδια στιγμή που το περιεχόμενό τους αντιφάσκει με το σήμερα, με ό,τι συνθέτει την «κανονικότητά» μας. Οι διαψεύσεις που δοκιμάζουμε – από τις αρχές και αξίες μεγαλείων του τότε μέχρι την κουλτούρα του βολέματος και της αρπακτής του σήμερα – μάς κυκλώνουν με τόση συνέπεια από παντού.
Στο πνεύμα των ημερών, μπορούν να συμβιβάζονται τα ασυμβίβαστα. Πρόκειται για τη νέα τάξη πραγμάτων που με τόσο καμάρι καθημερινά εξυμνούμε και δοξάζουμε. Την ελευθερία, τη βγαλμένη από τα ιερά και τα όσια, τα κόκκαλα των Ελλήνων, κατά τον εθνικό μας ποιητή, την βλέπουμε στο σήμερα να εξαντλείται σε μια στείρα συνθηματολογία και να εξευτελίζεται ως προς το πραγματικό περιεχόμενό της. Τιμούμε με τόσους διθυράμβους αγώνες για ελευθερία, αλλά με εντελώς αποψιλωμένους τους βαθύτερους ιστούς της, όπως είναι η προσφορά, η θυσία, η αληθινή έννοια του πατριωτισμού. Όλα αυτά προσφέρονται σήμερα θυσία στο βωμό της ασυδοσίας, του συμφέροντος, του βολέματος, των εξουσιαστικών ιδεολογημάτων, της διαπάλης ατομοκεντρικών συμφερόντων. Τιμούμε με κάθε λαμπρότητα τις εθνικές επετείους, όταν την ίδια στιγμή όλα δομούνται σε φάσεις αφελληνισμού και βίαιης αποκοπής με ό,τι έχει σχέση με ρίζες και παράδοση. Με το βαθύτερο είναι μας. Το μόνο στοιχείο που επιμελώς διασώζουμε σώο, είναι ο φλύαρος λόγος και ο υποδειγματικός συντονισμός στην αντίφαση των όσων διακηρύττουμε σε σχέση με τα όσα πράττουμε και ενεργούμε. Η θυσιαστική ζωή ως βίωμα και εμπειρία, εντοπίζεται καταχωνιασμένη στη χοάνη περασμένων και εν πολλοίς ξεχασμένων μεγαλείων…
Κατά τα άλλα, πρόκειται για μέρες που επιβάλλουν να στήνονται σε εξέδρες κορδωτοί καμαρωτοί οι εκπρόσωποι της εξουσίας για να παρελαύνουν μπροστά τους η μαθητιώσα νεολαία ή και στρατιωτικά αγήματα και αποσπάσματα. Μια νεολαία που κατά τα άλλα βρίσκεται μονίμως στο εδώλιο γιατί δήθεν τελεί υπό μερική ή πλήρη άγνοια για τα εορταζόμενα. Ενώ οι μεγαλύτεροι φροντίζουν με τόση επιμέλεια και να γνωρίζουν και να βιώνουν.. Η ουσία πλέον των εθνικών επετείων παραμένει μονίμως καταζητούμενη… Γιατί έχει προ πολλού αποδράσει από την καθημερινότητά μας, ως βαθύτερο βίωμα και ζωή. Μπορούμε όμως να συμβιβαζόμαστε στα τυπικά και τελετουργικά… Κάτι είναι κι αυτά.
