Ένα κινέζικο απόφθεγμα λέει: «Αν δώσεις στον φτωχό ένα ψάρι, θα ‘χει τροφή για μια μέρα. Αν τον μάθεις να ψαρεύει, θα ‘χει τροφή σε όλη του τη ζωή».
Δεν είναι κακή η στήριξη των ούτω καλούμενων ευάλωτων ομάδων. Ποιος είναι όμως ο στόχος όταν δίνεις 100 ευρώ εφάπαξ σε κάποιον ή 100 το μήνα για τρεις μήνες; Να χορτάσει για λίγο; Κι έπειτα; Μετά τους τρείς μήνες παύει κάποιος να είναι ευάλωτος; Και ποιοι θεωρούνται ευάλωτοι; Μονογονεϊκές οικογένειες με εισόδημα κάτω των €19.500 και με ανώτατο ύψος καταθέσεων €10 χιλ., οικογένειες με ετήσιο εισόδημα μέχρι €25 χιλ. και ανώτατο ύψος καταθέσεων €15 χιλ., όσοι παίρνουν ΕΕΕ και χαμηλοσυνταξιούχοι. Σύνολο 35.000 νοικοκυριά περίπου. Οι υπόλοιποι θα αρκεστούμε για 1-2 μήνες ακόμα στον μηδενικό ΦΠΑ στο κρέας, στα λαχανικά, στη ζάχαρη, στις σερβιέτες και πάνες και κάποια άλλα είδη. Άσχετο πως δεν νοιώσαμε καμία ελάφρυνση με τον μηδενικό ΦΠΑ.
Με τις συνθήκες που επικρατούν πλέον, ευάλωτοι είμαστε σχεδόν όλοι. Ο 25χρόνος που εργάζεται στην καφετέρια για έξι ευρώ την ώρα, η ταμίας στο φούρνο που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό των 940 από τα οποία τα 200 πάνε στα καύσιμα, ο 30χρόνος που δίνει από τα 1200 του μισθού τα μισά στο νοίκι, οι οικογένειες που παίρνουν πάνω από 25,000 τον χρόνο και άρα δεν δικαιούνται βοήθειας (όχι πως θα σώζονταν με τα 100 ή τα 300 εφάπαξ), όλοι όσοι πρέπει να κάνουν αλχημείες για να βγάλουν το μήνα.
Συνολικά, η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη, από την ημέρα ανάληψης καθηκόντων της εδώ και ένα χρόνο έχει εγκρίνει ποσό €291 εκατ. ως μέτρο κατά της ακρίβειας. Και τι έγινε; Οι χαμηλοσυνταξιούχοι εξακολουθούν να είναι συνταξιούχοι, οι νέοι δεν μπορούν να αποκτήσουν στέγη, όσοι έκαναν δάνεια δεν μπορούν πλέον να ανταπεξέλθουν με τη συνεχή άνοδο των τόκων, όσοι εργάζονται με ένα μεσαίο μισθό –η λεγόμενη μεσαία τάξη- καλούνται διαρκώς να πληρώνουν: πιο μεγάλα ποσά για κοινωνικές ασφαλίσεις, πιο πολλούς φόρους…
Καλά τα επιδόματα και τα μέτρα στήριξης και οι επιδοτήσεις, ειδικά όταν βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, ωστόσο χρειάζονται μόνιμες λύσεις. Από τη μια πρέπει ο φτωχός να μάθει να ψαρεύει κι από την άλλη πρέπει να υπάρχει θάλασσα και ψάρι. Με άλλα λόγια πρέπει να υπάρξει τέτοια ανάπτυξη που να μπορεί να εργαστεί με αξιοπρεπή μισθό και παράλληλα πρέπει να αντιμετωπιστούν προβλήματα όπως η μεγάλη ψαλίδα στο συνταξιοδοτικό, το στεγαστικό, οι όροι στα τραπεζικά δάνεια, το φορολογικό. Αλλιώς απλά θα συνεχίζονται τα, από καιρού εις καιρό δωράκια, σε ευάλωτους.
