Οι θρησκείες υπήρξαν το «σχολείο» της πολιτικής στη χειραγώγηση των ανθρώπων.
Με την ευκαιρία του «Αββακούμ γκέιτ», έγραφα για τις ψευδαισθήσεις μας που μας κάνουν ευάλωτους σε απατεώνες που εκμεταλλεύονται την πίστη, επειδή χωρίς αυτές θα ήμασταν πιο υποψιασμένοι και θα κρίναμε αντικειμενικότερα. Όμως η καλλιέργεια ψευδαισθήσεων δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των θρησκειών (όλες στο ίδιο κόλπο βασίζονται) και των αξιωματούχων της Εκκλησίας, αφού αυτό συμβαίνει κατά κόρον και στην πολιτική. Η θρησκεία, πάντως, υπήρξε ιστορικά η πρώτη διδάξασα, με τους πολιτικούς να ακολουθούν… ευλαβικά το παράδειγμά της. Εκμεταλλεύονται (κι αυτοί) το αγελαίο ένστικτο του ανθρώπου να νιώθει ασφαλέστερος όταν ανήκει κάπου, ότι μοιράζεται κοινά στοιχεία με άλλους. Όλη η προσπάθεια, λοιπόν, των πολιτικών είναι να τους πείσουν ότι διαθέτουν αυτά τα στοιχεία, τα οποία υποτίθεται πως θα τα βρουν μόνο στο δικό τους «μαγαζί».
Θα μου πείτε, ποιο είναι το κακό; Μα το ότι τα στοιχεία αυτά είναι εν πολλοίς απατηλά. Σαν να σου προβάλλουν μια ταινία με τον εαυτό σου –το άβατάρ σου μάλλον– με… τοποθέτηση προϊόντος: Να πώς θα είσαι άμα έρθεις μαζί μας, θα κερδίσεις αυτό κι εκείνο και το άλλο, ενώ αλλιώς… θα σε φάνε οι κακοί. Αλλά στον διαγωνισμό άγρας πελατών-οπαδών-ψηφοφόρων συμμετέχουν και οι άλλοι με το ίδιο κόλπο. Όσο μεγαλώνει ο ανταγωνισμός, διευρύνεται το παραμύθιασμα με απατηλά κομματικά «προϊόντα», αλλά και η επίκληση κινδύνων που παραμονεύουν. Τα κόμματα-σουπερμάρκετ εξελίχθηκαν ήδη σε Μall. Δείτε π.χ. πόσο καιρό μας πελεκάνε με τον Πελεκάνο, ποιες είναι ή ήταν οι αρχές του, τι μοναδικές αξίες έχουν στον ΔΗΣΥ και τι βρήκε ο ίδιος στο ΕΛΑΜ. (Παρεμπιπτόντως, σε μια ανακοίνωση στο Facebook των Νέων Επιστημόνων τού –πρώην πλέον– κόμματός του, ο Μάριος Πελεκάνος αναφέρεται ως «Αντιπρόεδρος ΔΗΣΥ, Σύμβουλος Αφερεγγυότητας». Κυριολεξία;).
Μπορεί στην υπόθεση Αββακούμ να υπάρχουν χρήματα και βία μαζί με Sex (φερόμενο) and Drags (η θρησκεία) and Rock ’n’ Roll (έρχεται όπου να ’ναι), όμως αυτά τα βλέπουμε πολύ συχνά και στην πολιτική: Η Πολιτεία υποδέχτηκε την Αγία Ζώνη με τιμές αρχηγού κράτους (κακές γλώσσες λένε ότι σε αυτή τη θέση ίσως να ήταν πιο αποφασιστική και… ξεκάθαρη). Ο νυν αρχηγός του κράτους επισκέφθηκε (σε ανταπόδοση;) τα μοναστήρια του Αγίου Όρους, το οποίο «εξακολουθεί να παραμένει ο τηλαυγίζων φάρος προς τον οποίον ατενίζει με πίστη κάθε ελεύθερη διάνοια», όπου «ιερουργείται η απολύτρωσις του χρόνου διά μέσου των ιδιοτροπιών της Ιστορίας», όπως ανέφερε. Δεν ξέρω αν είχε κατά νου την ιστορική «ιδιοτροπία» του Απριλίου 1941, όταν η Σύνοδος του Αγίου Όρους επικαλέστηκε «την ευλογίαν του ουρανού επί τα νικηφόρα όπλα του Φύρερ», επειδή «παντού όπου εισέρχονται τα γερμανικά τμήματα αναζωπυρούται και πάλιν η θρησκευτική ζωή». Η Ιστορία επαναλαμβάνεται (ή μας εκδικείται που ξεχνάμε) με τους «πατριώτες» νεοναζί – οι οποίοι επίσης καλλιεργούν ψευδαισθήσεις προς εξαπάτηση των αφελών με κοντή μνήμη ή λειψή γνώση.
Απορώ με εκείνους που, αντί να ενοχλούνται με αυτούς που εκμεταλλεύονται την πίστη τους για να τους πουλήσουν (κυριολεκτικά) δήθεν θαύματα, τα βάζουν με όσους επισημαίνουν την απάτη – γιατί; επειδή εκείνοι προσβάλλουν… την πίστη τους. Εύκολα πέφτεις στην παγίδα όταν βιώνεις μια έντονη συναισθηματική κατάσταση, είσαι ευάλωτος και συχνά αντιδράς με το ένστικτο. Οι απατεώνες ασκούν ψυχολογικό πόλεμο για να σε κάνουν να νιώσεις ότι δεν είσαι μόνος. Κάπως έτσι, κάποιοι πιστεύουν ότι οι νεοναζί είναι πατριώτες – γιατί; επειδή οι άλλοι είναι κλέφτες, ψεύτες και προδότες. Αλλά από πού προκύπτει ότι οι Ελαμίτες ρατσιστές είναι αυτό που παριστάνουν; Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση, με τις πράξεις τους δείχνουν πόσο ψεύτες και αναξιόπιστοι είναι οι ίδιοι. Άραγε, είναι φασισμός να αποκλείεις τους φασίστες; Όχι, όταν πρόκειται για τοξικό, ρατσιστικό λόγο που θέλει να περνιέται ως άποψη. Το ίδιο και όταν ανήκουν σε κόμματα με λίγο (ή περισσότερο) φασισμό στο πολιτικό DNA τους;
Επιστρέφοντας στις ψευδαισθήσεις, έχουμε το παράδειγμα του… λαμπρού ρόλου της χώρας στην ανθρωπιστική βοήθεια προς τους Παλαιστίνιους. Πώς; Με την επιχείρηση «Αμάλθεια», δηλαδή τη χρήση απλώς της Κύπρου ως αφετηρία του θαλάσσιου διαδρόμου προς τη Γάζα. Γιατί; Επειδή έτσι απαιτεί το Ισραήλ, το οποίο δεν επιτρέπει τη μεταφορά από ξηράς. Εκτός του ότι η σφαγή των Παλαιστινίων αμάχων συνεχίζεται και σε λίγο η βοήθεια δεν θα έχει σχεδόν αποδέκτες (τους βοηθάμε να ζήσουν λίγο ακόμα για να τους σκοτώσει αργότερα με την ησυχία του ο Νετανιάχου), η όλη επιχείρηση μοιάζει να εξυπηρετεί κυρίως το image της κυπριακής κυβέρνησης, σαν φιλάνθρωπος που αυτοπροβάλλεται.
Ψευδαισθήσεις επί ψευδαισθήσεων… Αλλά στο κάτω-κάτω τι ξέρω εγώ; Ίσως όλα αυτά να είναι απλώς μια συλλογή από τις δικές μου αυταπάτες.
Ελεύθερα, 31.03.2024
