Άνθρωπος της βίας δεν είμαι. Απεχθάνομαι όσους την ασκούν, προκειμένου να επιβληθούν. Για όποιους λόγους.
Οι τρομοκράτες, είναι πρώτοι στη δική μου «μαύρη λίστα» ως το πιο απεχθές δείγμα του ανθρώπινου είδους.
Δεν λυπούμαι όταν χάνουν τη ζωή τους. Όταν εξουδετερώνονται, όπως έχει επικρατήσει τελευταία ο συγκεκριμένος όρος.
Ομολογώ, αντιθέτως, ότι για ορισμένες περιπτώσεις τρομοκρατών που πάνε να συναντήσουν, όπως λένε, τον Θεό τους, δεν πανηγυρίζω, αλλά μια ανακουφιστική χαρά την έχω, και με πλημμυρίζει.
Μία από αυτές τις περιπτώσεις, ήταν η εξουδετέρωση του διαβόητου Σαουδάραβα τρομοκράτη, Οσάμα μπιν Λάντεν, από αμερικανικές ειδικές δυνάμεις που τον εκτέλεσαν μέσα στο κρησφύγετό του στο Πακιστάν τον Μάιο του 2011.
Μια άλλη, ήταν η εκτέλεση του Ιρακινού δικτάτορα, Σαντάμ Χουσείν, τον Δεκέμβριο του 2006 με δημόσιο απαγχονισμό, έχοντας καταδικαστεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Τον κρέμασαν σε εγκαταστάσεις του αμερικανικού στρατού σε προάστειο της Βαγδάτης.
Ο ηγέτης της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγιε, 62, δολοφονήθηκε τα ξημερώματα Τετάρτης, 31/7, μάλλον μέσα στον ύπνο του, σε σπίτι της Τεχεράνης που χρησιμοποιούσε όποτε επισκεπτόταν το Ιράν, που ήταν πολύ συχνά. Περιγράφεται ως κλινικά στοχευμένο πυραυλικό κτύπημα, ισραηλινής «προέλευσης» αν και μέχρι στιγμής το Τελ Αβίβ δεν παίρνει θέση και, μάλλον, καλά κάνει.
Υπενθυμίζεται όμως, ότι μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου σε 2 εβραϊκούς οικισμούς, στις οποίες σφαγιάστηκαν 1.200 άνθρωποι και απήχθησαν περίπου 250 όμηροι, το Ισραήλ υποσχέθηκε ότι στόχος του είναι να συντρίψει και να καταστρέψει τη Χαμάς. Συνήθως, τον κρατάει τον λόγο του, γιατί ξέρει ότι μπορεί…
Είχαμε και μια δεύτερη «υψηλού προφίλ» δολοφονία που αποδίδεται στο Ισραήλ μέσα σε λίγες ώρες, μετά την αεροπορική επιδρομή στη Βηρυτό κατά την οποία φέρεται να σκοτώθηκε ο κορυφαίος στρατιωτικός ηγέτης της Χεζμπολάχ, Φουάντ Σουκρ.
Πολλά ηγετικά στελέχη της οργάνωσης πιστεύεται ότι έχουν δολοφονηθεί από την 7η Οκτωβρίου – ανάμεσά τους και ο αναπληρωτής πολιτικός ηγέτης της Saleh al-Arouri, αλλά και ο Marwan Issa, αναπληρωτής διοικητής της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς.
Επίσης, οι 3 γιοι και τέσσερα από τα εγγόνια του Χανίγιε σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια στοχευμένου ισραηλινού κτυπήματος στη Γάζα τον περασμένο Απρίλιο. Ο ίδιος, μόλις έμαθε την κακή για εκείνον είδηση και, μάλιστα, ενώ τον κατέγραφε τηλεοπτική κάμερα, με παγωμένη ψυχραιμία είπε ότι «τα παιδιά είναι πλέον μάρτυρες».
Το ίδιο λένε τώρα και για αυτόν στενά συγγενικά και φιλικά του πρόσωπα.
Από τις πολλές αναρτήσεις στα social Media, ειδικά στο X-Twitter, για τη δολοφονία του ηγέτη της Χαμάς, ξεχωρίζω αυτήν από τη Βίβιαν Ευθυμιοπούλου. Είναι Σύμβουλος Επικοινωνίας και Στρατηγικής, με ειδίκευση στην πολιτική επικοινωνία και τον σχεδιασμό ταυτότητας (branding). Είναι εκδότρια, δημιουργός και επιμελήτρια του #FACT, που είναι ένα δελτίο ειδήσεων διαδικτυακό – κάτι σαν εκτενές Newsletter. Σας διαβεβαιώ όμως, ως τακτικός επισκέπτης του κάθε μέρα, ότι είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό. Γράφει, λοιπόν, για το Θέμα της Ημέρας, δίνοντας και μιαν άλλη, ενδιαφέρουσα διάσταση:
«Αυτό που έπαθαν οι Ιρανοί με τον Χανίγιε, που τους ξεβρακώσαν και τους καταξεφτίλισαν οι Ισραηλινοί μέσα στο ίδιο τους το σπίτι στέλνοντας και το μήνυμα ότι οι εχθροί του Ισραήλ δεν πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς πουθενά γιατί θα τους βρουν για να τους τιμωρήσουν για την 7η Οκτωβρίου, όπου κι αν κρυφτούν – οφείλεται βασικώς στο ότι οι ιρανικές μυστικές υπηρεσίες, η Αστυνομία και ο στρατός είναι απασχολημένοι με το κυνήγι “του εσωτερικού εχθρού”.
Ασχολούνται με το να κυνηγάνε κοριτσάκια που δεν φοράνε τη μαντήλα και φοιτητές που μοιράζουν μπροσούρες. Οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου και της ευρύτερης Μέσης Ανατολής θα έπρεπε να έχουν καταλάβει τι έπαθε η Ελλάδα όταν κυνήγαγε τον κατά φαντασία εσωτερικό εχθρό (την Αριστερά) αντί οι Αρχές να κάνουν τη δουλειά τους.
Δεν προσφέρεται μόνον η Αρχαία Ελληνική Ιστορία για μελέτη. Οι λαοί έχουν να μάθουν πολλά μελετώντας και τη σύγχρονη μας ιστορία. Πρώτα απ’ όλους, βέβαια, εμείς που δεν έχουμε εγκαταλείψει ακόμα εντελώς το κυνήγι των κατά φαντασία “εσωτερικών εχθρών” ως στρατηγική πολιτικής επιβίωσης».
