«Δεν υποψιάστηκα ότι θα με έδιωχναν από το ΑΚΕΛ», γράφει για την οριστική διαγραφή του από το κόμμα, το 1979, ο Τουρκοκύπριος συγγραφέας και ερευνητής Ιμπραχίμ Αζίζ, στη σελίδα 347 του νέου βιβλίου του «Η άγνωστη Τουρκοκυπριακή Αριστερά» που μόλις έχει εκδοθεί (Ιούλιο 2024).
Και προσθέτει: «Δεν ανέμενα μια τέτοια εξέλιξη, είτε διότι ήμουν πολύ αφελής, είτε επειδή δεν είχα αντιληφθεί τη σταλινική τους νοοτροπία. Έτσι, η τελεσίδικη αποβολή μου, χωρίς την παραμικρή προειδοποίηση, χωρίς καν να με καλέσουν και να μου μιλήσουν, χωρίς να νοιαστούν για το τραύμα που θα μου προκαλούσαν, όλα αυτά υπήρξαν ένα μεγάλο σοκ που επηρέασε όλο μου το είναι.
Ήταν ένα βαθύ και αθεράπευτο τραύμα που κουβαλώ μέχρι σήμερα σαν μια φονική ριπή, απευθείας στην καρδιά! Εισήλθα με ακλόνητη πεποίθηση στον αγώνα, αλλά στο τέλος φάνηκα άτυχος. Αντί νεκρός ήρωας, ένας ζωντανός νεκρός, να σέρνω με πόνο το ανεξίτηλο τραύμα της αδικίας και της απανθρωπιάς, βαθιά χαραγμένο στην καρδιά και στην ψυχή, να κυριαρχεί βασανιστικά στη σκέψη μου».
Βρέθηκε λοιπόν «εκτός κομματικής γραμμής» γιατί όπως μού είπε στη συνομιλία μας πριν λίγες μέρες ο ίδιος ο Ιμπραχίμ, «η τότε ηγεσία του ΑΚΕΛ, τον ήθελε να μην έχει δική του άποψη, αλλά να εκτελεί απλώς εντολές».
Και βέβαια, παρά «το ανεξίτηλο τραύμα της αδικίας και της απανθρωπιάς» που ακόμα τον πληγώνει, όπως γράφει, ο Ιμπραχίμ Αζίζ έχει κάθε λόγο να νιώθει περήφανος γιατί πλήρωσε με τη διαγραφή του, την επιλογή του να υπερασπιστεί έμπρακτα, μιαν αδιαπραγμάτευτη αρχή – την ελευθερία της ατομικής σκέψης και έκφρασης, πέρα και πάνω από την κομματική. Γιατί η ελευθερία της ατομικής σκέψης, είναι η πολύτιμη ουσία της δημοκρατίας. Η επιβολή της κομματικής γραμμής, είναι κάτι λιγότερο και φτηνότερο.
