Δύο εικόνες, πολύ δυνατές, είναι καρφωμένες μες το μυαλό μου εδώ και μερικές μέρες. Η μία δείχνει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάϊντεν, να υποδέχεται μαζί με την Αντιπρόεδρό του και υποψήφια για την Προεδρία σε λίγους μήνες, Κάμαλα Χάρια, Αμερικανούς πολίτες που ήταν αιχμάλωτοι στην Ρωσία, με την κατηγορία της κατασκοπείας.
Πιο γνωστή περίπτωση, αυτή του δημοσιογράφου της Wall Street Journal, Ιβαν Τζέρκοβιτς, που πήγε απεσταλμένος στην Ρωσία για να καλύψει από εκεί τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας, και συνελήφθη τον περασμένο Μάρτιο με την κατηγορία ότι ήταν πράκτορας της CIA.
Η άλλη εικόνα δείχνει τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν να καλωσορίζει δικούς του πολίτες που κρατούνταν σε αμερικάνικες φυλακές με την κατηγορία της κατασκοπείας. Η πιο «δυνατή», ας την πούμε έτσι, περίπτωση, είναι του Βαντίμ Κρασίκοφ, μέλους των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών, ο οποίος εξέτιε ποινή ισόβιας κάθειρξης στην Γερμανία για την δολοφονία το 2019 ενός εξόριστου Τσετσένου στρατιωτικού μέσα σε πάρκο του Βερολίνου.
Αυτές οι εικόνες, αποτελούν πράγματι τροφή για σκέψη. Μια από αυτές, μπορεί να είναι ότι, ασχέτως εάν οι κατηγορίες που οδηγούν αρχικά σε σύλληψη είναι τεκμηριωμένες ή όχι, ίσως να αποτελούν, τελικά, και μια … χρήσιμη φάμπρικα για παζάρια και ανταλλαγή.
Το ερώτημα όμως είναι: Μπορούν άραγε, αυτές οι ανταλλαγές φυλακισμένων, να οδηγήσουν και σε ένα πιο πολιτισμένο πολιτικό κλίμα μεταξύ των ενδιαφερομένων πλευρών, μήπως και αρχίσει ο κόσμος μας να αλλάζει λίγο το πρόσωπό του προς το καλύτερο; Το ερώτημα τίθεται με το δεδομένο ότι η συγκεκριμένη πράξη (της αμοιβαίας απελευθέρωσης) βασίζεται και επάνω σε ένα «συγχωρητικό πλαίσιο», που θα δώσει και μια κάποια διάρκεια στην ωραία, αμοιβαία χειρονομία;
Υστερόγραφο: Πάντως, εάν υπάρχει σήμερα, μετά από όλο αυτό το «αμοιβαίο αλισβερίσι», ένας μουτρωμένος πολιτικός από αυτήν την εξέλιξη, αυτός είναι σίγουρα ο Ντόναλντ Τραμπ! Να βλέπει Μπάιντεν και Χάρις σε μια κορυφαία στιγμή ειδησεογραφίας και ιστορίας, που αγγίζει τις ψυχές όλων των Αμερικανών, Παναγία μου, πύραυλος θα γίνει….
Δύο μικρές ειδήσεις από την καθημερινή παρακολούθηση των εξελίξεων στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, που σήμερα διανύει την 893η ημέρα του. Είναι και οι δύο αλληλένδετες, και νομίζω ότι η σημασία τους είναι αξιοπρόσεκτη, καθώς «εμπλέκεται» σε αμφότερες και η Τουρκία.
Συγκεκριμένα:
1. Η πρώτη κυρία της Ουκρανίας, Ολένα Ζελένσκα, παρευρέθηκε προχθές στην Τουρκία στην καθέλκυση του Hetman Ivan Vyhovskyi, ενός ανθυποβρυχιακού πολεμικού πλοίου που κατασκευάστηκε πρόσφατα για την Ουκρανία. Και,
2. Η υπουργός Οικονομίας της Ουκρανίας, Γιούλια Σβιρυντένκο, έφτασε την Πέμπτη στην Τουρκία για συνομιλίες σχετικά με την επικύρωση της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου και άλλης οικονομικής συνεργασίας. Η Τουρκία είναι μεταξύ των πέντε κορυφαίων εμπορικών εταίρων της Ουκρανίας και η συμφωνία θα ακυρώσει τους δασμούς σε σημαντικό αριθμό ουκρανικών αγαθών. Η ημερομηνία επικύρωσης δεν έχει ακόμη καθοριστεί από το ουκρανικό κοινοβούλιο.
Η Τουρκία ξέρει πολύ καλά πως να προωθεί και να διαφυλάττει τα συμφέροντά της. Ηθικά κωλύματα δεν έχει. Είναι ικανή ακόμα και με τον διάβολο να συμμαχήσει προκειμένου να πετύχει εκείνα που θεωρεί ότι είναι προς όφελός της.
Θυμόμαστε ότι από την αρχή του πολέμου είχε τοποθετηθεί πλησιέστερα στην Μόσχα, και ως μη χώρα της ΕΕ (άρα δεν είχε υποχρέωση να εφαρμόσει το εμπάργκο κατά της Ρωσίας), ήταν ένα καλοδεχούμενο αποκούμπι για τον Πούτιν, για διάφορες εξυπηρετήσεις.
Τώρα, βλέπουμε ότι και η Ουκρανία (που στην αρχή κατακεραύνωνε την Τουρκία και τον Ερντογάν), ανοίγει συνεργασίες. Πολλοί θα πουν πώς έτσι πρέπει να γίνονται τα πράγματα. Με βασικό γνώμονα το συμφέρον. Προσωπικά, προτιμώ να μείνω στον ευρωπαϊκό τρόπο σκέψης, που βασίζεται πρωτίστως επάνω σε αρχές! Παρά τις λίγες εξαιρέσεις αδέσποτων κρατών…
