Όλο και κοντεύουν οι προεδρικές εκλογές στην Αμερική. Η μάχη είναι σκληρή, και η έκβασή της απρόβλεπτη. Δεν θα μπορούσε να ήταν και διαφορετικά, αφού ο ένας από τους δύο υποψήφιους, ο Ντόναλντ Τραμπ, είναι εξ ορισμού ένας προβλέψιμος απρόβλεπτος.
Έχει τη σημασία του. Αλλά και ένα αέναο ενδιαφέρον που, εάν επενδύσεις σε αυτό περισσότερη φαιά ουσία απ’ ό,τι πρέπει, μπορεί και να σαλέψεις. Ξέρουμε τι είναι ο Τραμπ. Ξέρουμε τι λέει ότι θέλει να κάνει. Αλλά δεν αποκλείεται, ή μάλλον είναι παρά πολύ πιθανό, να μην το κάνει τελικά. Και να κάνει κάτι άλλο…
Μέσα σε τέτοια κυκλική τρέλα λοιπόν, είναι πολύ δύσκολο να παρακολουθήσει κάποιος το απίθανο βεληνεκές της σκέψης του, ώστε να ξέρει πώς να τον διαχειριστεί και προπαντός πώς να τον εμπιστευτεί.
Ας μη ξεχνάμε πως το πιο χαρακτηριστικό του γνώρισμα, άμεσα συνυφασμένο με την εμφάνιση και τις γκριμάτσες του, είναι ο κραυγαλέος ναρκισσισμός του. Όπως μαθαίνουμε από την πλούσια, σχετική βιβλιογραφία, η υπερβολή είναι το απόλυτο στίγμα του νάρκισσου. Δεν αντέχει το λίγο. Ένα υπέρ-εγώ βλέπει στον καθρέφτη του και το λατρεύει μέχρις αηδίας! Τίποτα δεν αγαπά περισσότερο από τον εαυτό του. Και, γενικά, δεν έχει συναισθήματα καλά για τους άλλους ανθρώπους.
Νάρκισσοι, σαν τον Τραμπ, υπάρχουν άπειροι στην πολιτικοί. Για να μην πάμε πολύ πίσω, πιο χαρακτηριστικά δείγματα είναι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Βλάντιμιρ Πούτιν και ο Ούγγρος πρωθυπουργός και προεδρεύων τώρα της ΕΕ, Βίκτορ Όρμπαν.
Είναι κλασική περίπτωση αυτός. Εάν τον παρακολουθήσεις στις κινήσεις και στον τρόπο που μιλάει, πολύ εύκολα θα αντιληφθείς αυτό το κόρδωμα που έχει στη στάση και στο ύφος του. Το οποίο και βέβαια βγαίνει μέσα από τον υπερδιογκωμένο εσωτερικό του κόσμο.
Εύλογα, λοιπόν, θα αναρωτηθεί κάποιος πώς αυτοί οι ηγέτες θα υπηρετήσουν τους πολίτες τους όταν κάθε τους κύτταρο είναι «ρυθμισμένο» έτσι που να υπηρετούν μόνο τον εαυτό τους;
Νάρκισσοί, θυμίζουμε, ήταν και οι περισσότεροι δικτάτορες. Αν όχι και όλοι!
Γυρίζω σελίδα…
«Στην Ελλάδα είμαστε σε εμφύλιο από το 1915. Αυτό είναι βλακώδες», λέει η σπουδαία ιστορικός, Μαρία Ευθυμίου, σε συνέντευξή της στην Νίκη Λυμπεράκη στο Mega το βράδυ της περασμένης Κυριακής. Από την άλλη όμως, εκτιμά ότι το τελευταίο διάστημα «κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και δεν θέλουμε πια αυτή την κατάσταση, υπάρχει μια αντίσταση στην εύκολη κατηγόρια».
Δεν θα κουραστώ να προτρέπω όσους μας κάνουν την τιμή να μας διαβάζουν στην εφημερίδα, να διαβάσουν τα βιβλία της σπουδαίας μας ιστορικού – ιδιαίτερα το «Μόνο λίγα χιλιόμετρα – Ιστορίες για την Ιστορία», από τις εκδόσεις Πατάκη. «Παίζει» να είμαι ήδη στην πέμπτη ανάγνωσή του! Όπως έχω στο κομοδίνο μου, εκτός από το εκάστοτε «τρέχον βιβλίο» κι ένα-δύο, πνευματικά και λογοτεχνικά, που διαβάζω αποσπασματικά. Της Ευθυμίου είναι ένα από αυτά.
«Απαγόρευση κινητών τηλεφώνων στο σχολείο; Οι Έλληνες δείχνουν τον δρόμο!», είναι ο τίτλος άρθρου γνώμης που δημοσιεύεται στο χθεσινό φύλλο της αυστριακής εφημερίδας «Der Standard» και αναφέρεται στην απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων από τους μαθητές στα σχολεία που εισήγαγε η ελληνική κυβέρνηση από την αρχή του τρέχοντος σχολικού έτους.
«Στην Αυστρία μπερδευόμαστε, κάθε σχολείο έχει τους δικούς του κανόνες. Γιατί;», διερωτάται ο αρθρογράφος και αναφέρεται σε προσωπικό του φίλο από την Ελλάδα, ειδικό στην Πληροφορική, ο οποίος εργάζεται σήμερα ως σύμβουλος του υπουργού Παιδείας Κυριάκου Πιερρακάκη. Σύμφωνα με τον σύμβουλο, το συγκεκριμένο μέτρο είναι το δημοφιλέστερο του υπουργείου και, όπως δείχνουν οι έρευνες, λαμβάνει πάνω από 80% υποστήριξη από τους πολίτες. Ιδιαίτερα δε, από τους γονείς των παιδιών.
> Στην Κύπρο, ας’ τα να πάνε. Έχουμε Φειδία. Ο οποίος, χωρίς το κινητό του δεν υπάρχει. Ειν’ ανύπαρκτος.
