Μεγάλο κεφάλαιο η αντίληψη του δικαίου και ακόμα μεγαλύτερο η αντικειμενική εφαρμογή του. Ενώ, στην ουσία διέπεται από υποχρεωτικούς κανόνες, στην ευρύτερή του ερμηνεία περιλαμβάνονται κανόνες ηθικής και εθιμοτυπίας, με αποτέλεσμα, όλοι μαζί, ενίοτε να δημιουργούν ένα φαύλο κύκλο και η αντίληψή του να καθίσταται περίπλοκη και κατ’ επέκταση διχαστική.
«Δεν είναι δίκαιο να λέω στον κόσμο για δίκαιη λύση του Κυπριακού», είπε ο Νίκος Χριστοδουλίδης σε πρόσφατη εκπομπή. Συγκεκριμένα, ο Πρόεδρος είπε «…Όταν μου ετοιμάζουν προσχέδιο ομιλιών και περιέχει τη φράση δίκαιη λύση του Κυπριακού, σβήνω τη λέξη δίκαιη, επειδή δεν μπορεί να είναι δίκαιη. Νιώθω ότι κοροϊδεύω τον κόσμο…» Αυτό που μπορεί να πιστωθεί στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι η απόλυτη ειλικρίνειά του. Το δίκαιο είναι όρος σχετικός. Όπως έχει αποδειχθεί μέσα από την ιστορία πέραν από την αντικειμενική του ερμηνεία, υπάρχει και η υποκειμενική, η θέση του ισχυρού και κατ’ επέκταση η επικρατούσα. Από την άλλη, το δίκαιο – ιστορικά ομιλούντες- αποδείχθηκε ταυτόσημο της βιωσιμότητας μιας λύσης ενός ζητήματος. Εκεί και όπου επικράτησε το άδικο για τη μία πλευρά ή η λύση που δόθηκε ήταν μεν δίκαιη, αλλά άδικο το βάρος της για την άλλη πλευρά, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.
Στις πλείστες των περιπτώσεων και δη σε διαφορές κοινωνικών και κρατικών σχέσεων όπου η έννοια του πλανάται στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, καθοριστικό ρόλο διαδραματίζουν οι σκοπιμότητες.
Το κριτήριο το οποίο συνήθως καθορίζει πού θα γείρει η πλάστιγγα του «δικαίου», παρά τους βασικούς κανόνες που το ρυθμίζουν, από μία άποψη έγκειται στην αντίληψη της κοινής γνώμης, η οποία βασίζεται κυρίως σε τρία χαρακτηριστικά. Τα συμφέροντα, την ιδεολογία και τη σφαίρα επιρροής από την οποία βομβαρδίζεται με θέσεις και απόψεις σε σημείο πλύσης εγκεφάλου.
Παράδειγμα, τα δύο τελευταία συμβάντα, Ουκρανικό και Μεσανατολικό. Αν πάρουμε την άποψη της κυπριακής κοινής γνώμης θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα του διχασμού.
Όμοια παραδείγματα μέσα από το παρελθόν συναντούμε σε πάμπολλες περιπτώσεις. Ακόμα και σε αποφάσεις Διεθνών Δικαστηρίων, Οργανισμών ή Κρατών.
Τρομοκρατικές Οργανώσεις και εγκληματίες πολέμου
Ένα άλλο τρανό παράδειγμα είναι ο χαρακτηρισμός της δράσης των διάσπαρτων στον πλανήτη διαφόρων Οργανώσεων. Ανάλογα με τη σφαίρα επιρροής, για άλλους ονομάζονται τρομοκρατικές, για άλλους επαναστατικές για άλλους απελευθερωτικά κινήματα κ.ο.κ.. Η ΕΟΚΑ, π.χ., για τους Βρετανούς και τις χώρες επιρροής τους την τότε εποχή, επίσημα, ήταν στον κατάλογο των τρομοκρατικών Οργανώσεων και ο συνειρμός… δικός σας.
Όπως και τα εγκλήματα πολέμου και παράλληλα η αντιμετώπιση εγκληματιών. Άλλοι δικάζονται και καταδικάζονται ακόμη και στην εσχάτη των ποινών και άλλοι όχι μόνο κυκλοφορούν ελεύθεροι, κομπάζουν για τις πράξεις τους, αλλά και επιβραβεύονται.
Για παράδειγμα, δεν έχουμε ακούσει ποτέ για καταδίκη υψηλά ιστάμενων Αμερικανών εγκληματιών πολέμου. Και όμως, έχουν διαπραχθεί, στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, την Κορέα, στο Βιετνάμ, το Ιράν, Αφγανιστάν, το Ιράκ κ.λπ.. Ακόμα και η περιδιάβαση στο ελεγχόμενο πλέον διαδίκτυο δυσκολεύει κατά πολύ τον εντοπισμό εγκλημάτων από τις αμερικανικές δυνάμεις ή αξιωματούχους μέλη της εκάστοτε ηγεσίας της χώρας.
Βέβαια, εγκλήματα έχουν διαπραχθεί από πολλά κράτη διά μέσου των αιώνων που άλλοτε τιμωρούνταν και άλλοτε έμεναν ατιμώρητα. Το «δίκαιο» λοιπόν καθορίζεται πάντοτε από τους ισχυρούς και απαλλάσσει τους νικητές, ενώ ο πέλεκις της δικαιοσύνης, βαράει τους αδύναμους και τους ηττημένους.
Καταλήγοντας, το ερώτημα που τίθεται είναι τι Δίκαιο είναι αυτό; Παράκρουση υπό τον ήχο του μουσικού και τις πινελιές του ατάλαντου ζωγράφου που σχηματίζουν την παραφροσύνη και την ανωριμότητα που ακόμα διακατέχει την ανθρωπότητα.
