Ο Νετανιάχου και όλοι εκείνοι που τον ενθαρρύνουν.

Διάβασα κάπου, και ξαναθυμήθηκα, κάτι που είχε πει ο Κίσινγκερ μετά το Βιετνάμ: Ότι σε μια σύγκρουση ανάμεσα σ’ έναν τακτικό στρατό με αντάρτες, ο στρατός χάνει όσο δεν νικάει, ενώ όσο οι αντάρτες δεν χάνουν, κερδίζουν. Αυτό βλέπουμε να επαναλαμβάνεται στη γειτονιά μας, όπου η συντριπτική υπεροπλία του ισραηλινού στρατού απέναντι σε Χαμάς και Χεζμπολάχ δεν πρόκειται να μετατραπεί σε νίκη. Όσο κι αν αυτοθαυμάζεται ο Νετανιάχου όποτε σκοτώνει έναν ηγέτη των αντιπάλων του, κάποιος άλλος θα παίρνει τη θέση του. Κάθε φορά που σκοτώνεται ένας τρομοκράτης –με ή χωρίς εισαγωγικά–, τα παιδιά του, όσα παιδιά έχασαν τους δικούς τους, γίνονται οι μελλοντικοί αντικαταστάτες του. Κάθε φορά που ισοπεδώνεται ένα κτήριο με αμάχους ή ένα νοσοκομείο, έστω κι αν στα βάθη τους κρύβονταν όπλα και αντάρτες, η οργή γιγαντώνεται όχι μόνο στους συμπολίτες τους αλλά και ανάμεσα στους νουνεχείς Ισραηλινούς πολίτες, οι οποίοι συνειδητοποιούν το αδιέξοδο και υφίστανται τις συνέπειες. Όσο απαίσιο είναι να χρησιμοποιούνται ως ασπίδα γυναίκες και παιδιά, πολύ μεγαλύτερο έγκλημα είναι ο αντίπαλος να μην υπολογίζει τις ζωές τους και να πανηγυρίζει που εξόντωσε, μαζί μ’ αυτούς, και τους κακούς τρομοκράτες.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, όπου κάθε νέο χτύπημα είναι πιο καταστροφικό από το προηγούμενο και προκαλεί μια απάντηση κάθε φορά χειρότερη σ’ ένα φαύλο κύκλο, με τις απώλειες σε ζωές και καταστροφές να πολλαπλασιάζονται, είναι φανερό πόσο μεγάλη ευθύνη φέρουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη. Δεδομένου ότι το Ισραήλ δεν έχει ανεξάντλητους οικονομικούς πόρους και όπλα, αν ήθελαν πραγματικά ο Μπάιντεν, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί και οι άλλες ισχυρές χώρες, θα μπορούσαν να υποχρεώσουν τον Νετανιάχου να σταματήσει. Αλλά ακόμα κι αν τερματιστούν οι εχθροπραξίες, το μέλλον είναι εξαιρετικά αμφίβολο, εφόσον ένα παλαιστινιακό κράτος δεν φαίνεται πια πιθανό. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, με περιορισμένη αυτοδιοίκηση, ήταν ως τώρα το καθεστώς της Γάζας ή της Δυτικής Όχθης.

Δυο εχθρικά κράτη δίπλα-δίπλα δεν προμηνύουν ιδιαίτερη αισιοδοξία για ειρηνική γειτνίαση – το βλέπουμε να συμβαίνει με Λίβανο, Συρία. Η καλύτερη λύση ίσως είναι ένα ενιαίο κράτος στο οποίο οι πολίτες του, Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι, θα έχουν ίσα δικαιώματα. Μπορεί σήμερα να μοιάζει απίθανο, με την ακραία πόλωση και το αίμα που τους χωρίζει, όμως δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Οι Παλαιστίνιοι, οι μουσουλμάνοι της περιοχής, δεν πρόκειται να εξαφανιστούν ούτε με γενοκτονία, όπως δεν εξαφανίστηκαν οι εβραίοι στο Ολοκαύτωμα. Ο εποικισμός, από την άλλη, είναι πολύ δύσκολο να αντιστραφεί. Πού θα ζήσουν όλοι οι ξεσπιτωμένοι, τωρινοί και μελλοντικοί; Επίσης, είναι αδύνατον να αγνοηθεί εντελώς η παρουσία της Χαμάς, η οποία ευλόγως διεκδικεί μερίδιο της εξουσίας, εφόσον ήταν πάντα σημαντικό μέρος της παλαιστινιακής πολιτικής σκηνής και όχι άβουλο δημιούργημα του Ιράν. Η συμμαχία της, άλλωστε, με τη Χεζμπολάχ είναι ευκαιριακή, κάποτε ήταν αντίπαλοι στον εμφύλιο της Συρίας.  Όμως τίποτα απ’ αυτά δεν έχει νόημα αν δεν πάψουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη να υποστηρίζουν άνευ όρων τον Νετανιάχου, αν δεν αποφασίσουν να επιβάλουν εμπάργκο όπλων και να σταματήσουν τη ροή των δισεκατομμυρίων.

Πώς θα αντιστραφεί η στάση των Δυτικών; Αριστεροί και δεξιοί, ιδίως οι ακροδεξιοί, είναι ένα μάτσο χάλια – δεν ξέρεις πια ποιος είναι τι, τόσο αντικρουόμενες απόψεις, ευκαιριακές και αλλοπρόσαλλες, δεν είχαμε ξαναδεί τα τελευταία χρόνια: Η Λεπέν να διαδηλώνει κατά του… αντισημιτισμού; Ο μπαμπάς της θα βγάζει σπυριά απ’ το κακό του… Ή οι αριστεροί που υποστηρίζουν ό,τι κάνουν Χαμάς και Χεζμπολάχ; Ως πού φτάνει το δίκιο του αμυνόμενου; Από την άλλη, είναι πολύ παράξενο Ευρώπη και ΗΠΑ να μην ανησυχούν τι θα ακολουθήσει αν το Ισραήλ χτυπήσει τα πετρέλαια του Ιράν και οι αγιατολάδες κλείσουν την κάνουλα. Τι θα συμβεί αν οι Αμερικανοί πολίτες, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και οι άλλοι, δεν θα μπορούν να βάλουν βενζίνη στο αυτοκίνητό τους; Αν θέλει η Χάρις να κερδίσει τον παράφρονα κλόουν και να αποφύγουμε τον Αρμαγεδδώνα, πρέπει να τρίξει κάπως τα δόντια στον Νετανιάχου. Οφείλει να διαφοροποιηθεί από τον Μπάιντεν στο θέμα αυτό, μιας και εκείνος είτε δεν θέλει ή (επειδή δεν έχει δικά του, μάλλον) δεν μπορεί. Δεν απέμεινε πια χρόνος, οι εκλογές έφτασαν και οι παραδοσιακοί Δημοκρατικοί ψηφοφόροι δυσανασχετούν. Πολίτες αραβικής καταγωγής σε κρίσιμες πολιτείες «μετακομίζουν» θυμωμένοι στο στρατόπεδο του χειρότερου υβριστή τους, νευριασμένοι με τον πρόεδρο επειδή δεν κατάφερε να σταματήσει τον πόλεμο. Αυτό είναι κατάντια, Μπαϊντενόπουλε!

chrarv@philelefheros.com      

MINORITY REPORT, 03.11.2024