Η νέα εποχή στις σχέσεις Προεδρικού- Πινδάρου αποτελεί σημείο αναφοράς στο πολιτικό σκηνικό. Νίκος Χριστοδουλίδης και Αννίτα Δημητρίου επαναριοθετούν πλέον τη σχέση τους σε νέα βάση. Όχι στο πλαίσιο της συγκυβέρνησης ή της συμπολίτευσης, αλλά της συνεννόησης και ίσως της παρασκηνιακής συνεργασίας όπου αυτό μπορεί να γίνει με αμοιβαίο πολιτικό όφελος.
Σε αυτό το σημείο είναι που κρύβεται και η απάντηση στις απορίες και τα ερωτηματικά που εγείρονται από ορισμένους για αυτήν την αλλαγή πλεύσης η οποία έγινε με εκατέρωθεν βούληση, ανεξαρτήτως του ποιος από τους δύο έκανε το πρώτο βήμα και την πρώτη κίνηση.
Ποιος ο λόγος και η αφορμή; Η απάντηση ασφαλώς δεν είναι μία και βέβαια η αναθέρμανση των σχέσεων των δύο πλευρών δεν είχε ως αφετηρία τον απολείτουργο καφέ της Κυριακής μετά το μνημόσυνο του Γλαύκου Κληρίδη. Η επίσκεψη του Νίκου Χριστοδουλίδη στην Πινδάρου ήρθε ως φυσικό επακόλουθο αυτής της πορείας επανασυγκόλησης των σχέσεων των δυο μερών, η οποία είχε ήδη ξεκινήσει αμέσως μετά τα όσα είχαν προηγηθεί στη δημόσια σφαίρα συζήτησης με το θέμα του διορισμού του νέου Γενικού Ελεγκτή, τις δημόσιες παρεμβάσεις του Ζαχαρία Κουλία που δήλωνε ότι θα προχωρούσε ο ίδιος σε διορισμό, την ανακοίνωση της Αννίτας Δημητρίου ότι θα ανέβαλε το ταξίδι της στο εξωτερικό για να μην αφήσει τον βουλευτή του ΔΗΚΟ να προεδρεύσει της Δημοκρατίας και στο τέλος την εσπευμένη από τη Νέα Υόρκη απ’ όπου βρισκόταν, η ανακοίνωση από πλευράς Νίκου Χριστοδουλίδη, του διορισμού τελικά νέου Γενικού Ελεγκτή.
Λίγες μέρες μετά από αυτό το σκηνικό, υπήρξε ένα τηλεφώνημα μεταξύ των δύο πλευρών κατά την οποία έκλεισε και η συνάντηση στο Προεδρικό.
Η όλη ιστορία με το θέμα του Γενικού Ελεγκτή στάθηκε αφορμή για να δεχθεί κριτική, τόσο ο Νίκος Χριστοδουλίδης, όσο και η Αννίτα Δημητρίου για το γεγονός ότι δεν μιλιούνταν μεταξύ τους. Αποτέλεσμα ήταν να μην υπήρχε ούτε συνεννόηση σε επίπεδο πολιτικής. Το θέμα του διορισμού του Γενικού Ελεγκτή μετά την Παύση Οδυσσέα Μιχαηλίδη ήταν μια χαρακτηριστική περίπτωση της έλλειψης συνεννόησης μεταξύ των δυο πλευρών.
Η απουσία επικοινωνίας ήταν σε ένα βαθμό συνέπεια και του ανταγωνισμού που είχε αρχίσει να καλλιεργείται, κυρίως από το περιβάλλον των δύο, που τους είχε αναγάγει σε αντίπαλους το 2028 ανατροφοδοτώντας και την πολύ πρώιμη προεδρολογία που έχει ξεκινήσει. Αυτή η κατάσταση πραγμάτων, έφθειρε και τους δύο και παράλληλα τους δημιουργούσε μια αδικαιολόγητα ασφυκτική πίεση στις κινήσεις τους, η οποία στο τέλος της ημέρας, τους οδηγούσε σε λάθη που έφθειραν ακόμα περισσότερο την εικόνα τους.
Αυτά ως δεδομένα αποτέλεσαν την μία παράμετρο της αλλαγής τακτικής και από τις δύο πλευρές. Οι φωνές και στα δύο στρατόπεδα που υποστήριζαν πώς αυτός ο μεταξύ τους ανταγωνισμός δεν ωφελεί κανένα εκ των δύο και ότι θα έπρεπε να αναζητήσουν τρόπους συνεννόησης όπου αυτό θα ήταν εφικτό, γίνονταν πιο έντονες. Εξάλλου, για να μπορέσει και ο ένας και ο άλλος να είναι υποψήφιοι το 2028, θα πρέπει μέχρι τότε να παραμείνουν πολιτικά ζωντανοί και ισχυροί.
Στο κάδρο όμως έμπαινε και μια άλλη παράμετρος. Τα όσα είχαν να κάνουν με το παρασκήνιο και τα σενάρια που άρχισαν να κυκλοφορούν σε κομματικά πηγαδάκια και διαδρόμους, για την περιβόητη αποκατάσταση των σχέσεων Αναστασιάδη- Αβέρωφ. Οι δύο τέως πλέον δεν διάγουν και τις καλύτερες σχέσεις με τους δύο νυν. Ο καθένας για διαφορετικούς λόγους βέβαια. Αυτό όμως τροφοδότησε μία σεναριολογία στην οποία ενέτασσαν και την επαναπροσέγγιση Χριστοδουλίδη- Αννίτας.
Σε κάθε περίπτωση, το δεδομένο είναι ότι υπάρχει μια αλλαγή στις σχέσεις των δύο πλευρών, αλλά αυτό αποτελεί μόνο ένα κομμάτι του πάζλ του νέου πολιτικού σκηνικού, όπως αυτό αρχίζει να διαμορφώνεται.
