Μια χρονιά φεύγει, μια νέα έρχεται και προσπαθούμε να προβλέψουμε το τι μας περιμένει. Άλλοι καταφεύγοντας σε καφετζούδες, άλλοι αναλύοντας τα σημάδια των καιρών, άλλοτε με τη λογική, άλλοτε με το συναίσθημα. Ανταλλάσσουμε ευχές προσδοκώντας το καλύτερο, αλλά την ίδια ώρα φοβόμαστε τα χειρότερα. Πιανόμαστε άλλοι από τις καλές ειδήσεις κι άλλοι από τις κακές για να σκιαγραφήσουμε τη συνέχεια. Κι ίσως να σπαταλιέται έτσι πολλή φαιά ουσία άνευ ουσιαστικού λόγου. Το ποτήρι είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο;
Κάποτε, όχι πολύ παλιά, ήτανε οι δικτατορίες στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Αργεντινή, Χιλή αλλά και στην Ευρώπη. Ισπανία, Ελλάδα… Με δεκάδες χιλιάδες θύματα. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, ο πόλεμος στο Βιετνάμ, η πείνα στην Αφρική (η οποία δεν εξαλείφθηκε), ασθένειες που αποδεκάτιζαν χωρίς να υπάρχει αντίδοτο, η χρήση ατομικής βόμβας σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, το τείχος που μοίραζε τη Γερμανία και ότι συνέβαινε πέριξ, ο ψυχρός πόλεμος και ο συνεχής κίνδυνος πυρηνικού πολέμου, αυταρχικά καθεστώτα, περιορισμός δικαιωμάτων…
Πλείστα από αυτά αποτελούν ιστορία, αλλά οι πόλεμοι «μετακόμισαν» σε άλλα μέρη σε μια συνεχή μάχη των εξουσιών για διαμοιρασμό της πίτας με τα κέρδη. Οι συνασπισμοί και οι ελίτ αλλάζουν, το ίδιο και οι κίνδυνοι που απειλούν την ανθρωπότητα. Ταυτόχρονα το καλό συνυπάρχει με το κακό κι η ζωή προχωρά με κέρδη και ζημιές, με σημαντικά επιτεύγματα και σοβαρούς ολέθρους. Με την ελπίδα πάντοτε να γίνει κάποια στιγμή καλύτερος ο κόσμος. Ο απολογισμός τουλάχιστον να βαραίνει προς το καλό.
Υπάρχει πάντα η ελπίδα πως όταν τα πράγματα χειροτερεύουν, επέρχεται αντίδραση. Κάποιοι θα πατήσουν φρένο ώστε η πορεία στην κατηφόρα να ανακοπεί. Τη δεκαετία του ’60 κάτι τέτοιο έγινε. Πιο πριν ήταν ο τερματισμός του παγκόσμιου πολέμου, είτε γιατί επικράτησε η λογική είτε γιατί επιτεύχθηκε ο σκοπός. Πολύ πιο πριν ήταν ο διαφωτισμός. Και πάντα, ελπίζουμε, πως θα υπάρχει κάτι ανάλογο. Ακόμα και σήμερα που μοιάζουμε παραδομένοι στη μοίρα, να παρακολουθούμε απαθείς, όλο και διαφαίνονται κάποιες αναλαμπές, κάποιες μορφές αντίστασης στο νεοσυντηρισμό που επελαύνει, στα όσα γίνονται στη Γάζα και στην Ουκρανία. Κάποιοι λένε πως το σκηνικό μοιάζει λίγο έως πολύ την περίοδο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βασικοί παίκτες του ευρωπαϊκού άξονα αντιμετωπίζουν εσωτερικά, ας τα ονομάσουμε προβλήματα, ο Τραμπ αναλαμβάνει σε λίγο την εξουσία, δισεκατομμυριούχοι με αδιάφανες βλέψεις συνασπίζονται γύρω του, οι ακροδεξιές τάσεις κερδίζουν συνεχώς έδαφος, η καταστροφή του περιβάλλοντος δείχνει τα αποτελέσματα… Ωστόσο υπάρχει πάντα η ελπίδα.
