Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα ξεπερνά τη σάτιρα. Και αυτή η στιγμή ήρθε όταν ο Αρχηγός της Αστυνομίας αποφάσισε να μειώσει το ωράριο των αστυνομικών και οι ίδιοι οι αστυνομικοί αντέδρασαν, σαν να τους ζητούσε να δουλεύουν 25 ώρες τη μέρα χωρίς διάλειμμα. Αλίμονο! Ποιος θα φανταζόταν ποτέ ότι ένας εργοδότης μπορεί να θέλει να δουλεύουν λιγότερο οι υπάλληλοί του και οι υπάλληλοι να αντιδρούν επειδή θέλουν να δουλεύουν περισσότερο…
Ο Αρχηγός το είπε με νόημα: «Γίνεται ο εργοδότης να θέλει να δουλεύουν πιο λίγο οι αστυνομικοί και οι αστυνομικοί να θέλουν να δουλεύουν περισσότερο; Δεν σας παραξενεύει λίγο;» Και ναι, παραξενεύει. Όχι όμως το γεγονός ότι οι αστυνομικοί διαμαρτύρονται. Αυτό που παραξενεύει είναι η προσπάθεια να ωραιοποιηθεί η απόφαση αποκρύβοντας την πραγματικότητα. Με προφανή στόχο να παραπλανηθεί η κοινή γνώμη. Αποκρύβεται τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από το χαριτωμένο «11ωρο αντί για 12ωρο».
Το σχέδιο του Αρχηγού προβλέπει ότι περίπου 1.000 αστυνομικοί θα εργάζονται μία ώρα λιγότερο ανά βάρδια, αλλά η υπηρεσία υπολογίζει ότι έτσι θα κερδίσει την ισοδυναμία περίπου 100 επιπλέον αστυνομικών για ειδικά καθήκοντα. Η λογική του είναι απλή: Λιγότερες ώρες, λιγότερες ημεραργίες, περισσότερες διαθέσιμες ημέρες για αστυνόμευση.
Στα χαρτιά, τα μαθηματικά βγαίνουν. Στην πραγματικότητα όμως, ο κάθε αστυνομικός χάνει περίπου 15 ημέρες ξεκούρασης τον χρόνο, και οι μέρες αυτές μετατρέπονται σε «κέρδος» για την Υπηρεσία. Δεν προσλαμβάνεται προσωπικό, δεν αλλάζει τίποτα στη στελέχωση, δεν αναδιοργανώνεται ουσιαστικά. Απλώς, στύβεται περισσότερο το ίδιο σώμα, βαφτίζοντας την εξάντληση «μεταρρύθμιση».
Κι εδώ έρχεται η διαμαρτυρία των συντεχνιών. Σύμφωνα με τον Νίκο Λοϊζίδη της «Ισότητας», εκεί που ο αστυνομικός έπαιρνε μία μέρα ξεκούρασης κάθε 20 ημέρες εργασίας, τώρα θα παίρνει μία μέρα κάθε 76. Μοιάζει σαν ανέκδοτο αλλά δεν είναι. Είναι η σκληρή πραγματικότητα, που οι αριθμοί προσπαθούν να καμουφλάρουν. Λογιστικές ακροβασίες βαφτίζονται «λύσεις», ενώ στην ουσία η Αστυνομία εφευρίσκει εκ νέου την εξάντληση.
Αν και αυτό φαίνεται αρκετά τραγικό, η χρονική στιγμή που επέλεξε ο Αρχηγός για να επιβάλλει την απόφασή του, προσθέτει μια δόση κωμικοτραγικής ειρωνείας. Μόλις ανέλαβε η Κύπρος την Προεδρία της ΕΕ. Σε μια περίοδο που το οργανωμένο έγκλημα οργιάζει. Την ώρα που ο νέος Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως ετοιμάζει το λεγόμενο κυπριακό FBI για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των συμμοριών.
Σε μια τέτοια συγκυρία, η απόφαση, που επιβλήθηκε χωρίς καμία διαβούλευση με τους αστυνομικούς, φαντάζει ατυχέστατη. Δηλαδή, ακριβώς τη στιγμή που κάθε λάθος βήμα θα μπορούσε να ρεζιλέψει τη χώρα διεθνώς, η ηγεσία αποφάσισε να δημιουργήσει κρίση στα δικά της όρια.
Οι συντεχνίες των αστυνομικών χτυπούν καμπανάκι κινδύνου μιλώντας για κατάρρευση της αστυνόμευσης, εξάντληση των απλών αστυνομικών πρώτης γραμμής και αυξημένο κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια. Κάποιοι βιάστηκαν να τους κατηγορήσουν για υπερβολές. Και όμως, για χρόνια φωνάζουν για υποστελέχωση και αγνοούνται.
Τώρα, που μια λογιστική αλχημεία βαφτίζεται μεταρρύθμιση, οι αστυνομικοί αντιδρούν όχι επειδή θέλουν να δουλεύουν περισσότερο, αλλά επειδή γνωρίζουν ότι στο τέλος θα τους φορτωθεί η αποτυχία. Όταν η υπερβολική πίεση και η λιγότερη ξεκούραση επιφέρει μείωση της αποτελεσματικότητας, όταν τα κενά γίνουν ορατά, όταν η κοινωνία θα νιώσει ανασφάλεια, τότε θα φταίει «ο αστυνομικός που δεν κάνει τη δουλειά του».
Το μεγάλο ερώτημα που αποφεύγεται επιμελώς είναι απλό και αμείλικτο: Θέλουμε αστυνομικούς ανθρώπους ή μηχανές; Και αν τους θέλουμε ανθρώπους, πού είναι το σχέδιο ώστε να μην πληρώσει η κοινωνία το τίμημα; Διότι ανθρώπινη εργασία χωρίς ξεκούραση δεν είναι ανθρώπινη.
Η Αστυνομία δεν κατέρρευσε από το ωράριο. Κατέρρευσε από την ανευθυνότητα. Από την απουσία στρατηγικού σχεδιασμού. Από τη διαχρονική πολιτική αδράνεια. Οι ευθύνες βαρύνουν περισσότερο τις εκάστοτε ηγεσίες και τα ανώτατα δώματα παρά τους απλούς αστυνομικούς. Στα επεισόδια στην πορεία με κουκουλοφόρους στη Λεμεσό δεν ευθύνονταν οι απλοί αστυνομικοί που δεν έδρασαν αλλά τα ανώτερα δώματα που σχεδίασαν το πλάνο δράσης.
Όσο η συζήτηση περιορίζεται στο αν το 11ωρο είναι καλύτερο από το 12ωρο, τόσο θα μένει στο επίπεδο καφενείου. Οι αστυνομικοί δεν είναι τεμπέληδες. Η κοινωνία δεν είναι υπερβολική. Απλώς, κάποιοι συνεχίζουν να πιστεύουν ότι με μαθηματικά κόλπα μπορείς να λύσεις θεσμικές αποτυχίες. Αυτό, όμως, δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι αυταπάτη.
Είναι σαρκαστικό. Οι αστυνομικοί διαμαρτύρονται επειδή θέλουν να δουλεύουν περισσότερο, ενώ ο Αρχηγός προσπαθεί να τους δώσει λιγότερο! Κωμωδία ή τραγωδία; Ό,τι και αν ισχύει, στο τέλος, το μόνο σίγουρο είναι ότι το θέατρο της Αστυνομίας θα συνεχίζεται, μέχρι η πραγματικότητα να τους χτυπήσει δυνατά στο κεφάλι. Ή μέχρι να κουραστούν όλοι τόσο πολύ, που ούτε καν θα έχουν κουράγιο να διαμαρτυρηθούν.
Τότε, όμως, το οργανωμένο έγκλημα θα κάνει πάρτι…
