Ήταν περίπου τέτοιες μέρες, 37 χρόνια πριν, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, είπε την ιστορική πιά φράση «Η χώρα έχει μεταβληθεί σε ένα απέραντο φρενοκομείο».
Το είπε, συγκεκριμένα στις 11 Ιανουαρίου του 1989, σε μια εποχή έντονης πολιτικής πόλωσης και με φόντο το σκάνδαλο Κοσκωτά.
Σήμερα, έχουν αλλάξει πολλά. Η χώρα έχει βγει από την τρομακτική οικονομική κρίση του 2010-2017. Δεν είναι πλέον υπό επιτήρηση.
Αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς. Και, παρά το γεγονός ότι ακόμα πληρώνει τα τοκοχρεολύσιά της, η Ελλάδα έχει μπει σε σταθερή τροχιά οικονομικής ανάπτυξης.
Ακόμα, (ποιος να το ’λεγε αλήθεια;), ο τωρινός υπουργός της των Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης, 43, από τις 11 Δεκεμβρίου 2025 είναι και πρόεδρος του, Eurogroup, καθώς εξελέγη παμψηφεί από τους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης.
Χθες, παραλάβαμε και την πρώτη φρεγάτα Bellhara, στην οποία δώσαμε την ονομασία «Κίμων».
Ως το τέλος της χρονιάς, θα παραδοθούν στο Πολεμικό Ναυτικό μας, άλλες δύο.
Εντάξει, εγώ δεν είμαι …φανατικός των πολεμικών εξοπλισμών. Προτιμώ το πολύ πιο φτηνό «όπλο» της ειρήνης και της επίλυσης προβλημάτων με τον λόγο.
Τρομάζω με τα χρήματα που δαπανώνται. Λες και «κατασκευάζονται» πόλεμοι για να θησαυρίζουν οι βιομηχανίες.
Μέσα σε όλα αυτά, το σχετικά καλό νέο είναι ότι μάλλον οι αγρότες μαζεύουν τα τρακτέρ τους και ανοίγουν τους δρόμους. Όχι, όμως, όλοι. Είναι και διασπασμένοι. Τι να πεις;
Το κακό είναι τώρα ότι απεργούν από χθες (δεν ξέρουμε για πόσο) οι ταξιτζήδες. Διότι δεν συμφωνούν με την απόφαση της κυβέρνησης, εν ευθέτω χρόνο να είναι όλα τα ταξί ηλεκτροκίνητα, για τα οποία ασφαλώς και οι ιδιοκτήτες θα πάρουν μια επιδότηση.
Όχι, δεν θέλουμε! Επιμένουν.
Γιατί πουλάκι μου;
Δεν γουστάρω ηλεκτροκίνηση. Γουστάρω πετρέλαιο!
Μα είναι πιο φτηνό και δεν ρυπαίνει.
Αει παράτα μας!
Αυθεντικός διάλογος.
Έχω και καλύτερο …επαναστατικό στιγμιότυπο από Αθήνα. Ενώ ο κόσμος «καίγεται» για όσα συμβαίνουν στο Ιράν, μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ), έκαναν μια δική τους διαδήλωση με σύνθημα «Λε-Λε-Λευτεριά. Λευτεριά στη Βενεζουέλα»!
Τρελαθήκατε, μωρέ; Τι πίνετε, ρε γ….!
ΙΝ ΜΕΜΟΡΙΑΜ, Γιώργος Βασιλείου, 20 Μαΐου 1931 – 13 Ιανουαρίου 2026. Κύπριος πολιτικός, 3ος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας . Τον γνώρισα για πρώτη φορά στο Λονδίνο. Πρέπει να ήταν 1988. Εργαζόμουν στο BBC. O Τζέρεμι Πάξμαν παρουσίαζε το ενημερωτικό δελτίο ειδήσεων στο Newsnight του BBC. Μου επέτρεψε να είμαι εκεί, πίσω από το πλατό, να παρακολουθώ τις συνεντεύξεις που έπαιρνε, κυρίως από πολιτικούς. Ήταν από τους πιο σκληρούς. Εγώ παρακολουθούσα και κατέγραφα τις τεχνικές του, για μια διατριβή μου. Πολλοί τις έβρισκαν επιθετικές. Δεν ήταν. Απλώς, είχε αποφασίσει να εκθέτει τους πολίτικους που δεν απαντούσαν στις ερωτήσεις του. Με τρόπο όχι κομψό, ομολογώ. Ένα βράδυ μου είπε να πάω σε ένα κεντρικό ξενοδοχείο του Λονδίνου, όπου είχε πρόσκληση για μια άτυπη γνωριμία «με έναν επιχειρηματία από την Κύπρο, που αποφάσισε να βάλει υποψηφιότητα για Πρόεδρος». Οι καταβολές του είναι αριστερές, μου είπε. «Και αυτό το βρίσκω ενδιαφέρον». Μπερδεύτηκα, είν’ αλήθεια. «Να πας», μου είπε, «και θα ’ρθω και εγώ». Μα γιατί; Απόρησα. Σχεδόν δεν τον ξέρει κανείς, πέραν από την Κύπρο. «Αυτό μου αρέσει», απάντησε, «έχω ακούσει και διαβάσει για αυτόν». Μπορεί να γίνει Πρόεδρος, συνέχισε. Και θα ήθελα να τον «μετρήσω». Τον «μέτρησε» πολύ καλά. Δεν αξιώθηκε να τον φέρει στο στούντιο. Ο Βασιλείου του έδωσε το τηλέφωνό του. «Να με παίρνεις, είτε εκλεγώ, είτε όχι…».
