Μέσα στην αίθουσα, η οικογενειακή συνάθροιση μετά τη βάφτιση του νεογέννητου, με το φαγοπότι να διαρκεί ώρες. Έξω από την αίθουσα στην πίσω πλευρά του κτιρίου, καμιά δεκαπενταριά αγόρια από οκτώ μέχρι δεκατριών, παιδιά των παρευρισκομένων, μετέτρεψαν σε γήπεδο την κλειστή, ανάμεσα σε ψηλούς φράχτες, ασφαλτωμένη αυλή.
Η μια από τις εστίες τους ήταν μια γλάστρα και ένα τούβλο και η άλλη ένα τενεκεδάκι αναψυκτικού και ένα πλαστικό κουτί…Παρά την ψύχρα του Γενάρη η μέρα ήταν ηλιόλουστη και πάνω απ’ τα κεφάλια τους απλωνόταν ένας υπέροχος γαλάζιος ουρανός κεντημένος με άσπρα μικρά και μεγάλα σύννεφα και με μια μακριά άσπρη γραμμή φτιαγμένη από υδρατμούς και σωματίδια πάγου που άφησε πίσω του ένα περαστικό αεροπλάνο.
Οι μικροί ποδοσφαιριστές ντυμένοι με τα καλά κυριακάτικα ρούχα τους, έπαιζαν με πάθος και με τρομερή αίσθηση της οικονομίας του χώρου. Βεβαίως, παρά το ότι προσάρμοσαν τις κινήσεις τους στις περιορισμένες διαστάσεις του, τους ξέφυγαν μερικές αποτυχημένες μπαλιές που… τράνταξαν κάποιους ανθισμένους θάμνους.
Δεν ξέρω το αποτέλεσμα του σκορ, ξέρω όμως ότι το αποτέλεσμα του παιγνιδιού ήταν να μοσχομυρίσει ο τόπος από το άρωμα του γιασεμιού, της λεβάντας και του βασιλικού!
Ο βλοσυρός και κακοδιάθετος ιδιοκτήτης της αίθουσας εκδηλώσεων, βγήκε έξω και έκανε αυστηρή παρατήρηση στα παιδιά, παρόλο που δεν προκάλεσαν ζημιές στον κήπο του.
Ήταν όμως πλέον αργά για να…χαλάσει και τη δική τους διάθεση, αφού το παιγνίδι είχε τελειώσει και είχαν ήδη αρχίσει να αποχωρούν και να κατευθύνονται στον εσωτερικό χώρο.
Τους ακολούθησε νευριασμένος και πήγε και στάθηκε πίσω από τον πάγκο της επιχείρησης, με την προσοχή του να επικεντρώνεται γρήγορα στην οθόνη της ταμειακής μηχανής.
Προφανώς δεν μύρισε το άρωμα των λουλουδιών, δεν είδε και δεν ένιωσε τίποτε… ηλιόλουστο ή γαλάζιο, αφού η σκέψη του ήταν στην είσπραξη της ημέρας και όχι στην ομορφιά της.
