Είχε ενεργή «παρουσία» στην Ελλάδα. Υπήρχαν φωνές που θύμιζαν εδώ το τραύμα της, ανεπούλωτο. Τώρα, σαν ξεχασμένο. Το «σαν», μπήκε για να σωθούν τα προσχήματα… Τόσες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας γίνονται εδώ, στην «κοιτίδα», για ανοικτές και χρόνιες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Μερικές φορές όμως, από-κόμματα στην δική μας επικράτεια: Καταδικάζουν μεν το Ισραήλ που ισοπέδωσε την Γάζα, και κατεβαίνουν με συνθήματα του τύπου «Λευτεριά στην Παλαιστίνη, από την Θάλασσα (της Μεσογείου), μέχρι και τον Ποταμό (τον Ιορδάνη).
Ταυτόχρονα, όταν αγρίεψαν ακόμα περισσότερο τα πράγματα, με εισερχόμενους πυραύλους της Χεζμπολάχ από την Βηρυτό, των Χούθι από την Υεμένη, και των Αγιατολλάδων από την Τεχεράνη. Οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω, στράφηκαν εναντίον των δικών τους πολιτών που τόλμησαν να ζητήσουν … τι άραγε; «Ελευθερία».
Λέξη, και έννοια απαγορευμένη σε καθεστώτα άγρια.
Κι όμως, ούτε μία, έστω και μικρή συγκεντρωσούλα, δεν είδαμε από τους συνηθισμένους πελάτες του σφυροδρέπανου, για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Μιας ανεξάρτητης χώρας, την οποία το Κρεμλίνο αποδεκάτισε. Κατέκτησε σημαντικές περιοχές της. Τις κατέλαβε και τις προσάρτησε
Ανάμεσα σε αυτές και μια κοιτίδα ελληνισμού στην μαρτυρική Μαριούπολη.
Μα πόσο, αλήθεια, μοιάζει όλο αυτό το σκηνικό, με εκείνο που βιώσαμε στην Κύπρο το 1974;
Εκτοπισμός. Προσφυγιά. Ανακήρυξη κατεκτημένων περιοχών ως «κράτος».
Πόσο διαφέρει άραγε ο Πούτιν από τον Ετσεβίτ;
Ναι, κάποτε η Κύπρος είχε φωνή και στην Ελλάδα. Τώρα, μελετά και υπογραμμίζει ψηφίσματα…
Δεν λέω να γίνουμε μουτζαχεντίν. Για το Θεό, όχι! Αλλά εκεί που μπορούμε, πρώτα στον τόπο μας, και έπειτα στους σημαντικούς διεθνείς οργανισμούς, η πίεσή μας να είναι συνεχής και τεκμηριωμένη.
Ξέρετε πόσες φορές, μιλώντας με ευρωβουλευτές και επιτρόπους στις Βρυξέλλες για το Κυπριακό, εισέπραττα περίεργες αντιδράσεις;
Από το «μια χαρά είστε τώρα με τους φίλους σας τους Ρώσους στην Κύπρο, που άνοιξαν και Προξενεία στα κατεχόμενα και αγοράζουν δική σας γη αβέρτα».
Μέχρι και το κλασσικό, διπλωματικό επιχείρημα «βοηθήστε μας, να σας βοηθήσουμε».
Είναι αλήθεια ότι ζούμε σε αδέσποτες μέρες…
Ξεκίνησα λέγοντας ότι κάποτε η παρουσία της Κύπρου στην Ελλάδα, ήταν μεγάλη. Και τώρα είναι. Αλλά κατά κανόνα, είναι παρουσία ψυχαγωγική. Που και αυτή, όμως, έχει αξία.
Στις πρόσφατες διακοπές των Χριστουγέννων, γράφτηκε ότι ήρθαν από την Κύπρο περίπου 80.000 άνθρωποι. Αρκετοί από αυτούς, έχουν αγοράσει διαμερίσματα στην Αθήνα και έρχονται τακτικά.
Όχι μόνο για διασκέδαση και ψώνια, αλλά και για μία πολύ πιο ουσιαστική «γνωριμία» με την Ελλάδα και τους ανθρώπους της.
Μακάρι να καταφέρναμε «να φέρουμε και καλαμαράδες στην Κύπρο», μου λέει τακτικά ένας φίλος που έρχεται συχνά εδώ για δουλειά.
Δεν εννοεί για γκαρσόνια, βεβαίως. Αν και το συγκεκριμένο επάγγελμα το σέβομαι απέραντα. Και το κάνουν και πολύ καλά.
Τέλος, κάτι για το σπίτι…
Ανάρτηση από τον φίλο και συνεργάτη μου στον «Καθρέφτη», εκπαιδευτικό και συγγραφέα Θάνο Καψάλη, που τσίμπησε τσιπούρα ιχθυοτροφείου από από το πέλαγος του facebook, και αποφάσισε κι αυτή να πει την άποψή της για την τραγωδία των παιδιών, οπαδών του ΠΑΟΚ που πήγαιναν με ενοικιαζόμενο MiniBus, για να δουν και να ενισχύσουν την ομάδα τους:
«Ευτυχώς ή δυστυχώς (!) η ζωή συνεχίζεται» λέει η ανόητη της αθλητικής τηλεοπτικής εκπομπής για να δικαιολογήσει το πέρασμα από τη συζήτηση για το δυστύχημα στη Ρουμανία στο κύριο αθλητικό μέρος.
Ψευστοευσεβισμός, ετοιμότητα – σχεδόν προσδοκία- για θρήνο, «ιδανικοποίηση» αδόκητων προφανώς, θανάτων, αλλά στο βωμό μιας ποδοσφαιρικής οπαδικής προτίμησης, παραλογισμός και απουσία οποιασδήποτε κριτικής προσέγγισης: Τι συνέβη, πώς συνέβη, πώς δεν θα επαναληφθεί.
Αναρωτιέται κανείς από αυτόν τον κολλώδη χυλό της πλειονότητας της αθλητικής και πολιτικής δημοσιογραφίας αν αυτός ο ευτελής θρήνος και οδυρμός, στον οποίο επιδίδεται δεν είναι παρά σπονδή στην κάποτε και εγκληματική ανευθυνότητα;
