Τυλιγμένος με έναν χαμογελαστό …βόα φτιαγμένο από μαλακό ρούχο και βαμβάκι με υποδέχτηκε στο σπίτι του ο μικρούλης Μάριος που είναι, στα 5 του, ο πιο παθιασμένος φίλος των φιδιών που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα! Τους τελευταίους μήνες ξυπνά και κοιμάται έχοντας στην αγκαλιά του ρούχινους και λούτρινους κροταλίες, ανακόντες, αλιγάτορες, κροκόδειλους, σαύρες αλλά και κυπριακές φίνες, ενώ έχει επισκεφθεί με τους γονείς του όλα τα καταστήματα –pet shops– φιδιών στο νησί και έχει …ενισχύσει τη βιβλιοθήκη του με αμέτρητες παιδικές εγκυκλοπαίδειες γι’ αυτά τα μυστηριώδη και …επίφοβα πλάσματα του ζωϊκού βασιλείου.
Οι …δηλητηριώδεις ιστορίες του μικρού μου συνονόματου για τους έρποντες φίλους του, έχουν πάνω μου τη μαγική επίδραση κάθε ευχάριστου παραμυθιού, ενός ταξιδιού σε κάτι ωραίο! Μου θυμίζει την αφήγηση ενός γεωργού από ένα απομακρυσμένο χωριό της Τηλλυρίας για το πώς τον δάγκωσε μια δηλητηριώδης φίνα και τον …έστειλε για τρεις σχεδόν εβδομάδες στην Εντατική και που μου είχε φανεί σαν …παραμύθι από αυτά που συναρπάζουν τον 5χρονο.
Τον είχα επισκεφθεί στο σπίτι του περίπου τρεις μήνες μετά το περιστατικό όταν είχε ήδη αναρρώσει και με είχε εντυπωσιάσει η άνεσή του απέναντι σε ό,τι συνέβη και η ψυχραιμία του, όταν έδεσε το τραύμα του μόνος του και οδήγησε μέχρι το υγειονομικό κέντρο. «Είναι σαν να σου βάζουν ένεση. Ήξερα ότι ήταν φίδι και παρά το ότι δεν το είδα, εντούτοις, κατάλαβα ότι ήταν φίνα γιατί είμαι του βουνού και ξέρω», μου είπε για τη στιγμή που τον δάγκωσε το ερπετό.
Για έναν άνθρωπο «του βουνού» αντιλαμβάνεστε ότι η φίνα είναι μια οικεία παρουσία: «Μια μέρα», μου είπε, «καθώς έσκυβα ανεβαίνοντας έναν γκρεμό, την άκουσα να σφυρά, γύρισα και την είδα στο πλάι με ανασηκωμένη κεφαλή! Ευτυχώς, δεν με δάγκωσε αλλιώς δεν θα ήμουν εδώ τώρα».
Θυμάμαι ότι είχα …απολαύσει τη θανάσιμη περιπέτεια του, ίσως γιατί η κυπριακή φίνα πέρα από τον φόβο, φέρνει μαζί της τη μυρωδιά του βουνού, το χώμα, τους άγριους θάμνους, το δάσος με τα πεύκα, το ρυάκι με το νερό που τραβά σαν μαγνήτης τα πουλιά, τον φυσικό κόσμο που χάσαμε κι απαρνηθήκαμε εγκλωβίζοντας τον εαυτό μας στην άσφαλτο και το τσιμέντο της αστικής φυλακής.
Τέτοιες περιπέτειες, σε «μεταφέρουν» έξω στον ήλιο και τον αέρα, στους ανοικτούς ορίζοντες όπου η ζωή κι ο θάνατος είναι αληθινά και αθώα σαν τα χελιδονόψαρα στη θάλασσα της Τηλλυρίας, σαν τις πέρδικες και τους λαγούς, σαν τους γρύλους και τις πεταλούδες, σαν τις δηλητηριώδεις φίνες, σαν την αγάπη του 5χρονου παιδιού για τα φίδια.
