Επιτέλους! Θυμήθηκαν ποιος είναι ο ρόλος τους και άρχισαν να συμπεριφέρονται με σοβαρότητα. Ελπίζουμε πως δεν ήταν μια ξαφνική αναλαμπή, αλλά δείγμα του τι ακολουθεί.
Περί εκπλήξεως πρόκειται, όταν όλο το προηγούμενο διάστημα αναλώθηκαν σε συζητήσεις και σχόλια που μόνο κέρδος δεν τους έφεραν. Τελικά τόσο ο Δημοκρατικός Συναγερμός όσο και το ΑΚΕΛ θυμήθηκαν λίγο τον παλιό καλό εαυτό τους. Θυμήθηκαν πως αν είναι κάτι που κατάφεραν όλα αυτά τα χρόνια, είναι να βάζουν κάτω προτάσεις.
Εδώ και ένα πολύ μεγάλο διάστημα, οι δύο πυλώνες της αντιπολίτευσης συναγωνίζονταν για την καλύτερη ατάκα που θα παίξει στα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επέλεγαν τον εύκολο δρόμο της ανέξοδης κριτικής και απλώς έλεγαν στον κόσμο αυτό που ήδη γνώριζε και είχε προσωπική αντίληψη.
Η τακτική αυτή, που περισσότερο θύμιζε προεκλογική προεδρικών και όχι βουλευτικών, κάθε άλλο παρά έδωσε αποτέλεσμα. Οι δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας, αλλά και αυτές που κρατούν τα ίδια κόμματα στα χέρια τους, καταγράφουν πως ο τρόπος που πολιτεύονται είναι προβληματικός.
ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ μετά βίας αγγίζουν το 20%. Αλλά ακόμα και αν καταφέρουν να ξεπεράσουν αυτό το ποσοστό, δεν θα πάνε και πολύ πιο πάνω. Κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία εάν φτάσουν στο 21 ή στο 22 τοις εκατό.
Όταν από το πρωί μέχρι το βράδυ, τόσο η δεξιά όσο και η αριστερά τονίζουν με έμφαση πως η κυβέρνηση είναι — κατά τη δική τους θέση — αποτυχημένη και όλα πάνε στραβά στον τόπο, αλλά την ίδια ώρα τα ποσοστά τους όχι μόνο δεν ανεβαίνουν αλλά αντίθετα συρρικνώνονται, αυτό από μόνο του δείχνει κάτι και στέλνει ένα μήνυμα σε όποιον θέλει να το διαβάσει. Είναι πολύ ξεκάθαρο ότι η τακτική που ακολουθούν δεν είναι η σωστή.
Και γιατί δεν είναι η σωστή; Απλούστατα, όταν ο πολίτης βλέπει κάτι και δεν του αρέσει, είναι το χειρότερο να έρχεται ένα κόμμα να του λέει γι’ αυτό που ήδη βλέπει και βιώνει. Γι’ αυτό και δεν θα πει μπράβο σε εκείνο το κόμμα που του μιλά για ένα ζήτημα που ο ίδιος ως πολίτης το βιώνει.
Εκείνο που περιμένει πρωτίστως από το κόμμα που ψήφιζε και υποστήριζε δεν είναι να εντοπίσει το πρόβλημα, αλλά να ακούσει προτάσεις για το πώς αυτό μπορεί να λυθεί. Για το πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί και όχι ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί. Και οι πολίτες έχουν κριτήριο και δεν μπορεί να τους ξεγελάσει κανένα κόμμα με προτάσεις που γίνονται απλώς για να γίνονται. Ξέρουν πολύ καλά αν ένα κόμμα παρουσιάζει μια πρόταση που μπορεί να λύσει ένα πρόβλημα και δεν ξεγελιούνται εύκολα.
Κι εδώ είναι το ισχυρό όπλο που έχουν όχι μόνο τα δύο μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά όλα τα παραδοσιακά κόμματα. Η ετοιμασία και η παρουσίαση προτάσεων είναι το ισχυρό χαρτί που έχουν και δεν διαθέτουν οι νεοφανείς σχηματισμοί ή φιγούρες λαϊκισμού.
Είναι καιρός λοιπόν να ξεπεράσουν τις φοβίες από ατάκες ή αναρτήσεις κάποιων που μπήκαν στην πολιτική χωρίς να έχουν κάτι ουσιαστικό να προσφέρουν. Γιατί αυτοί οι νεοφανείς τύποι, που την είδαν πολιτικοί ή σωτήρες, πέραν από το να φωνασκούν και να κουνούν το δάκτυλο στους πάντες, δεν είναι σε θέση να προσφέρουν κάτι περισσότερο.
Ούτε θέσεις έχουν, ούτε καν προτάσεις. Απλώς φωνασκούν, βρίζουν και κατηγορούν.
Και ο τόπος δεν χρειάζεται τέτοια άτομα για να πάει προς τα εμπρός. Όλοι αυτοί όχι μόνο δεν θα δώσουν λύσεις, αλλά μετά τις 24 του Μάη είναι πολύ πιθανό να βυθίσουν τον τόπο σε επικίνδυνα αδιέξοδα.
Οι προτάσεις ήταν πάντοτε το ισχυρό χαρτί που είχαν τα κόμματα για να κερδίσουν τον κόσμο. Ας το εκμεταλλευτούν σήμερα, όχι αύριο.
