Είχα έρθει και σήμερα στην καφετέρια να γράψω το κείμενο της ημέρας αλλά…δύσκολα ξερίζωνα τις λέξεις από μέσα μου. Δεν μου έβγαινε το θέμα, δεν είχαν ειρμό οι σκέψεις μου… Ύστερα μπήκα στην ουρά για να παραγγείλω τον καφέ μου…Οι μπαρίστες της βάρδιας αγόρια και κορίτσια, φοιτητές και φοιτήτριες μεταξύ 20 και 25 οι περισσότεροι, ήταν όπως πάντα χαμογελαστοί και ήρεμοι, καθώς πηγαινοέρχονταν πίσω από τον πάγκο εκτελώντας τις παραγγελίες των πελατών.
Οι ανησυχίες μου εξατμίστηκαν στη στιγμή – είδα ξαφνικά ότι το θέμα ήταν ολοζώντανο μπροστά μου…Όταν πήρα τον καφέ μου και κάθισα στο τραπέζι μου, έσβησα αμέσως ό,τι είχα γράψει στον υπολογιστή και σκέφτηκα την ανυπολόγιστη προσφορά αυτών των παιδιών σε αυτό τον ψεύτη κόσμο. Δηλαδή την καλή διάθεση και την πραότητά τους σε μια πόλη αγριεμένη από το άγχος – ανώνυμες, αθόρυβες, διακριτικές παρουσίες που κινούνται ανάμεσά μας φτιάχνοντας για εμάς, κρύα και ζεστά ροφήματα. Με ένα έξτρα χαμόγελο να συνοδεύει πάντα τις υπηρεσίες τους.
Δεν είναι παιδιά διασήμων, δεν είναι πλούσιοι και υποθέτω θα αντιμετώπισαν όπως όλοι, στενοχώριες, ακυρώσεις, απώλειες, τραύματα. Όμως έχουν πάντα αυτό το χαμόγελο στο πρόσωπο, που δεν είναι «επαγγελματικό», δεν το έχουν «δανειστεί» από κάποιο εγχειρίδιο της δουλειάς, είναι το δικό τους! Πού το βρίσκουν; Από πού το αντλούν; Πώς τους προκύπτει; Έχουν κανένα μυστικό και δεν το ξέρουμε;
Εδώ που τα λέμε, είναι πολλά τα πράγματα που δεν ξέρουμε γι’ αυτούς. Κανένας δεν τους ρωτά, κανέναν δεν ενδιαφέρουν. Όμως με έναν τρόπο ανεξήγητο, σκορπούν γύρω τους τη μαγική αύρα της θετικής σκέψης και της δημιουργικής ενέργειας.
Κι έτσι παρόλα τα προβλήματα, την πίεση του χρόνου, τους φόβους για το αύριο, η ζωή είναι ωραία και τα πράγματα θα βελτιωθούν γιατί οι μπαρίστες είναι εδώ για να μας φτιάξουν τον καφέ μας με ένα έξτρα χαμόγελο στο πρόσωπο!
