Συγκλονίζει η ανακοίνωση του Συνδέσμου Γονέων της Παιδογκολογικής Κλινικής για τα έργα αναβάθμισης στο Μακάρειο Νοσοκομείο και τις αρνητικές επιπτώσεις για τα παιδιά που νοσηλεύονται, για τις οικογένειές τους, αλλά και για τα μέλη του προσωπικού. Τονίζει ο Σύνδεσμος ότι παρά τις αποφάσεις και διαβεβαιώσεις για αυστηρή τήρηση πρωτοκόλλων προστασίας, παρατηρείται καθημερινή παραβίαση βασικών μέτρων ασφάλειας και υγείας, όπως η συνεχής ηχορύπανση που επηρεάζει σοβαρά τη ψυχική υγεία, την ηρεμία και την ανάρρωση των νοσηλευόμενων παιδιών, καθώς και την ψυχολογική κατάσταση των γονέων τους. Στην ανακοίνωση γίνεται αναφορά, μεταξύ άλλων, σε «πτώση χώματος και σκόνης από ψευδοροφές, γεγονός που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους σε ένα περιβάλλον όπου φιλοξενούνται ανοσοκατεσταλμένα παιδιά». Και πού συμβαίνει αυτό; Σε έναν χώρο όπου «τα παιδιά δίνουν τη δική τους μάχη, που έχουν ανάγκη από ηρεμία, καθαρό και ασφαλές περιβάλλον, σταθερότητα και φροντίδα», όπως επισημαίνει ο Σύνδεσμος.
Ξεχωρίζω από την ανακοίνωση τη φράση «τα παιδιά και οι οικογένειες της Παιδογκολογικής Κλινικής δοκιμάζονται καθημερινά με αξιοπρέπεια και δύναμη». Με αξιοπρέπεια και δύναμη… Τεράστιες και δυσεύρετες αξίες που τις είδα ενσαρκωμένες σε αυτό το 10χρονο κορίτσι στο Μακάρειο, καθώς μου μιλούσε έχοντας το χεράκι της στα χέρια του πατέρα της. Μεγάλα λυπημένα μάτια… Δάκρυα να λαμπυρίζουν στην άκρη τους σαν πολύτιμα διαμάντια που ισορροπούσαν για λίγο κι ύστερα έπεφταν προς τα κάτω στο πάτωμα και γίνονταν χίλια κομμάτια…
«Μας πήρε στο γραφείο του ο γιατρός και μας ανακοίνωσε ότι το παιδί έχει λευχαιμία», μου είπε ο πατέρας. «Ήταν πολύ δύσκολο για μας, μια τραγωδία… Όταν πριν δύο χρόνια πρωτομπήκαμε σε αυτό τον θάλαμο, κόπηκαν τα πόδια μας. Όταν η κόρη μου είδε τα μωρά, βγήκε σε εκείνο τον μεγάλο διάδρομο και άρχισε να τρέχει… και δεν μπορούσαμε να την κρατήσουμε. Μου φώναζε να τη φύγω απ’ εκεί γιατί θα πέσουν και τα δικά της μαλλιά…».
«Όταν είδα τα μωρά χωρίς μαλλιά… φοβήθηκα», είπε το κορίτσι. Αλλά έπαψε γρήγορα να «φοβάται» τα άλλα παιδιά με τα κεφάλια χωρίς μαλλιά λόγω της χημειοθεραπείας. Κατάφερε να φύγει απ’ τον δικό της πόνο και να πάει στον δικό τους. «Μακάρι να γίνουν καλά και να μην ξαναρρωστήσουν… Όταν τέλειωσα με τη δική μου θεραπεία, τους συμπαραστεκόμουν… τους έλεγα να μη φοβούνται, τους μιλούσα…».
Αύριο 15η Φεβρουαρίου Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου, τα παιδιά στο νοσοκομείο θα πάρουν πολλά δώρα. Το καλύτερο δώρο θα ήταν να πάρουν πίσω μαζί με την υγεία, το χαμένο γέλιο τους. Αυτό που διεκδικούν μέσα από την αγάπη που μαθαίνουν να δίνουν και να δέχονται…
