Η Ινδία αποκαλείται συχνά «Σιωπηλός Γίγαντας». Η μεγαλύτερη σε πληθυσμό χώρα στον κόσμο, με την ταχύτερα αναπτυσσόμενη μεγάλη οικονομία αλλά και την τέταρτη σε μέγεθος οικονομία παγκοσμίως, είναι σίγουρα μια μεγάλη δύναμη. Η οποία, εξ ου και το προσωνύμιο, διακρίνεται για τον αθόρυβο τρόπο με τον οποίο αναδεικνύεται ολοένα και πιο ισχυρή στο παγκόσμιο σκηνικό.
Ο Βενιαμίν Νετανιάχου, από την άλλη, δεν είναι ούτε σιωπηλός ούτε σιωπηρός. Το αντίθετο, μάλλον. Το απέδειξε δε του λόγου το αληθές για άλλη μια φορά σήμερα, όταν, ενώπιον της Κνέσετ και υποδεχόμενος τον ηγέτη της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι, υπερέβαλε εαυτόν:
«Ναρέντρα, αγαπητέ μου φίλε, είμαι βαθιά, βαθιά συγκινημένος από την επίσκεψή σου εδώ σήμερα. Επειδή πρέπει να είμαι διπλωματικός, δεν θα την κατατάξω. Θα μπλέξω. Αλλά ποτέ δεν έχω συγκινηθεί περισσότερο από την παρουσία σου εδώ μαζί μας — ενός μεγάλου φίλου του Ισραήλ, ενός μεγάλου υπέρμαχου της ινδοϊσραηλινής συμμαχίας και ενός σπουδαίου ηγέτη στη διεθνή σκηνή. Θα τολμούσα σχεδόν να πω ότι είσαι κάτι περισσότερο από φίλος. Ένας αδελφός».
Πίσω, όμως, από την —ενθυμίζουσα περισσότερο σενάριο για όχι ιδιαίτερα έως και καθόλου απαιτητικό ακροατήριο— προσφώνηση, όπως και από την αποφυγή… κατάταξης της επίσκεψης Μόντι, για να μην «μπλέξει» με τον Τραμπ, μάλλον, υπήρχε μια μεγάλη αλήθεια, μια μεγάλη πραγματικότητα: οι σχέσεις Ινδίας–Ισραήλ έχουν φτάσει σε επίπεδο τόσο υψηλό που, τουλάχιστον στην Ιστορία του Ισραήλ, έχει καταγραφεί μόνο με τις ΗΠΑ.
Εδώ, το κριτήριο δεν είναι τόσο τα μεγέθη των συναλλαγών —σίγουρα όχι για την Ινδία— όσο η ουσία της σχέσης. Το γεγονός ότι ο Ναρέντρα Μόντι, αναφερόμενος στη σχέση αυτή, μίλησε πρώτα για την άμυνα, την τεχνολογία και την κυβερνοασφάλεια δεν ήταν τυχαίο. Το Ισραήλ έχει επενδύσει τα μέγιστα στο τρίπτυχο αυτό, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Έγινε περιφερειακή δύναμη, οικοδομώντας μια ακλόνητη οικονομία, η οποία βασίζεται αφενός στην τεχνολογία που έχει αναπτύξει σε όλα τα επίπεδα, ώστε να βρίσκεται πάντα κάποια χρόνια μπροστά από τους εχθρούς του, και αφετέρου στην εφαρμογή αυτού του τεχνολογικού —και όχι μόνο— πλεονεκτήματος στην κατασκευή καινοτόμων οπλικών συστημάτων. Η Ινδία είναι ένας από τους κυριότερους πελάτες του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε επίπεδο στρατηγικού βάθους αλλά και οικονομίας.
Σ’ αυτό οφείλει κανείς να προσθέσει και ένα εξίσου σημαντικό στοιχείο, για το οποίο όμως σπανίως γίνεται λόγος δημοσίως: τη βιομηχανία των πληροφοριών, στην οποία το Ισραήλ πρωτοπορεί. Η Ινδία αγοράζει και το Ισραήλ φροντίζει να προσφέρει τα μέγιστα στην ασφάλεια του πελάτη και συμμάχου του, προσδοκώντας στη βοήθειά του (και) στην προβολή που επιχειρεί στο Κέρας της Αφρικής και τον Ινδικό. Μιλάμε, βέβαια, για την υπόθεση της Σομαλιλάνδης, από την οποία η Ινδία πήρε αποστάσεις, ζητώντας τον «σεβασμό της κυριαρχίας της Σομαλίας» — και εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς γιατί, με το ζήτημα του Κασμίρ να παραμένει τεράστιο για το Νέο Δελχί.
Αυτό που εμείς θα πρέπει να προσέξουμε είναι τα περί «εξαγώνου», τα οποία είπε τις προάλλες ο Βενιαμίν Νετανιάχου, θέτοντας για πρώτη φορά ξεκάθαρα την προοπτική ενός άξονα από την Ελλάδα μέχρι και την Ινδία, ο οποίος περιλαμβάνει την Κύπρο και το Ισραήλ. Τα «αραβικά κράτη» στα οποία αναφέρθηκε για τις άλλες δύο «γωνίες» είναι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν. Ο άξονας αυτός περιλαμβάνει τεράστια αμερικανικά συμφέροντα και αστρονομικές επενδύσεις, τις οποίες οι ΗΠΑ σίγουρα θα ήθελαν να δουν στο πλαίσιο μιας γενικής συναντίληψης των χωρών αυτών.
Τούτου λεχθέντος, το «εξάγωνο» δεν έχει συζητηθεί ως τέτοιο, αν και «λειτουργεί» έτσι σε μεγάλο βαθμό, πρωταρχικά στον τομέα των επενδύσεων και της οικονομικής συνεργασίας. Ειδικά η Κύπρος, η οποία αναθέρμανε την ξεχασμένη για χρόνια σχέση της με την Ινδία, έχει πολλά να κερδίσει από ένα τέτοιο περιβάλλον — οικονομικά και άλλως πώς. Στο πρώτο, οι εκατέρωθεν επενδύσεις του τελευταίου διαστήματος δίνουν μια πολύ σαφή εικόνα.
Όσο, λοιπόν, εμβαθύνουν οι σχέσεις του Ισραήλ με την Ινδία και όσο διαμορφώνεται και ισχυροποιείται ένας τέτοιος άξονας —έναντι, ειδικά, της σύμπραξης Τουρκίας και Πακιστάν— η Κύπρος έχει συμφέρον να παραμείνει σ’ αυτόν, αντί να αποστασιοποιηθεί και να μείνει μόνη της όπως εισηγούνται ορισμένοι — εκτός εάν κάποιοι προτιμούν την Τουρκία.
Κάποιοι μονίμως αρνούμενοι να συμπράξουν στο οτιδήποτε, μονίμως μηδενίζοντες, μονίμως χαμένοι στις γραφικές τους ιδεοληψίες και τη μικρόνοιά τους, αλλά και στις —επίσης μόνιμες— αποτυχίες τους, τις οποίες ουδείς εξ ημών θα ήθελε να ξαναζήσει. Ουδείς νοήμων και ουδείς σώφρων τουλάχιστον.
